Thursday, October 2, 2008

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ မဟာပ၀ါရဏာေန႔

ပ၀ါရဏာသည္
၁။ သံဃာ့ပ၀ါရဏာ-သံဃာေတာ္မ်ားျပဳေသာ ပ၀ါရဏာ။
၂။ ေဒ၀ပ၀ါရဏာ-နတ္မ်ားျပဳေသာ ပ၀ါရဏာ။
၃။ မႏုႆပ၀ါရဏာ-လူမ်ားျပဳေသာပ၀ါရဏာ။ ဟု သံုးမ်ိဳးရွိသည္။

၁။ သံဃာ့ပ၀ါရဏာ-သိမ္တခုတြင္း၀ယ္ သံဃာေတာ္မ်ား ညီညီညြတ္ညြတ္ စုေ၀းႀကျပီးလွ်င္ တပါးႏွင့္တပါး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အျပစ္ရွိက ေျပာဆိုဖို႔ရန္ မိမိကုိယ္ကို အပ္ႏွံျခင္း, ဖိတ္ႀကားျခင္း။

ထိုပ၀ါရဏာကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း အေႀကာင္းရင္းကား-
ဘုရားရွင္ သာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္အခါက ေကာသလတိုင္း ဇနပုဒ္ ေက်ာင္းတေက်ာင္း၌ ေနခဲ့ႀကေသာ ရဟန္းေတာ္တို႔သည္ “အခ်င္းခ်င္း ျငင္းခံုမႈမရွိႀကပဲ ညီညီညြတ္ညြတ္ျဖင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္ႀကရေအာင္ တပါးႏွင့္တပါး စကားမေျပာႀကစတမ္း”ဟု ကတိက၀တ္ထားႀကလ်က္ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး စကားလံုး၀မေျပာႀကပဲ ေနခဲ့ႀကသည္ကို ဘုရားရွင္ သိရွိေတာ္မူေသာေႀကာင့္ ထိုသို႔ စကားလံုး၀မေျပာပဲ ေနႀကျခင္းသည္---
သားေကာင္ တိရစၧာန္တို႔၏ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ျခင္း(ပသုသံ၀ါသ-1), ႏွင့္တူ၏၊
စကားမေျပာႏိုင္သူ လူအတို႔၏ အက်င့္(မူဂပဗၺတ-2) ျဖစ္ေသာ တိတိၱိတို႔ေဆာက္တည္ေသာ အက်င့္လည္း ျဖစ္၏-3။ ဟု ကဲ့ရဲ့ရႈတ္ခ်ေတာ္မူျပီးလွ်င္ သီလ သမာဓိ ပညာတိုးပြား အက်ိဳးမ်ားေသာ တရားစကားကို ေျပာဆိုေနထိုင္ႀကကာ-4 သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔၌ သံဃာေတာ္မ်ားအားလံုး တသိမ္တည္းမွာ စုေ၀းျပီး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ဖိတ္ႀကား ပ၀ါရဏာျပဳႀကရမည္-ဟု ပညတ္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။

ပ၀ါရဏာျပဳပံု
သံဃံ ဘေႏၲ ပ၀ါေရမိ ဒိေ႒န ၀ါ, သုေတန ၀ါ, ပရိသကၤာယ ၀ါ,
၀ဒႏၲဳ မံ အာယသၼေႏၲာ အႏုကမၸံ ဥပါဒါယ၊ ပႆေႏၲာ ပဋိကရိႆာမိ ။

ဒုတိယမၸိ ဘေႏၲ သံဃံ ပ၀ါေရမိ ဒိေ႒န ၀ါ, သုေတန ၀ါ, ပရိသကၤာယ ၀ါ,
၀ဒႏၲဳ မံ အာယသၼေႏၲာ အႏုကမၸံ ဥပါဒါယ၊ ပႆေႏၲာ ပဋိကရိႆာမိ ။

တတိယမၸိ ဘေႏၲ သံဃံ ပ၀ါေရမိ ဒိေ႒န ၀ါ, သုေတန ၀ါ, ပရိသကၤာယ ၀ါ,
၀ဒႏၲဳ မံ အာယသၼေႏၲာ အႏုကမၸံ ဥပါဒါယ၊ ပႆေႏၲာ ပဋိကရိႆာမိ ။ ( ၀ိ-၃-၂၂၃ )

( ျမန္မာ )
အရွင္ဘုရားတို႔၊ ျမင္ျခင္းအားျဖင့္ေသာ္၄င္း, ႀကားျခင္းအားျဖင့္ေသာ္၄င္း, ယံုမွားျခင္းအားျဖင့္ေသာ္၄င္း တပည့္ေတာ္မွာ အျပစ္ရွိပါက ေျပာဆိုဖို႔ရန္ သံဃာေတာ္ကို ဖိတ္မန္ပါ၏၊
အရွင္ဘုရားတို႔သည္ တပည့္ေတာ္ကို သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမႇာက္ေသာအားျဖင့္ ေျပာဆိုေတာ္မူႀကပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သည္ အျပစ္ကိုျမင္ေသာ္ ကုစားပါမည္ဘုရား။

ႏွစ္ႀကိမ္ေျမႇာက္လည္း-
သံုးႀကိမ္ေျမႇာက္လည္း-

1. ပသုသံ၀ါသႏၲိ ပသူနံ ၀ိယ သံ၀ါသံ။ ပသေ၀ါပိ ဟိ အတၱေနာ ဥပၸႏၷံ သုခဒုကၡံ အညမညႆ န အာေရာေစႏၲိ၊ ပဋိသႏၳာရံ န ကေရာႏၲိ၊ တထာ ဧေတပိ န အကံသု။ တသၼာ ေနသံ သံ၀ါေသာ“ပသုသံ၀ါေသာ”တိ ၀ုစၥတိ။ (၀ိ-႒-၃-၃၅၆ )။
သားေကာင္တို႔၏ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ျခင္းဟူသည္ တေကာင္၏ခ်မ္းသာဆင္းရဲကို အျခားတေကာင္အား ေျပာဆိုရိုးမရွိေခ်။ ထို႔အတူ စကားလံုး၀မေျပာပဲ ေနထိုင္သူတို႔မွာလည္း တဦး၏ခ်မ္းသာဆင္းရဲကို အျခားတဦးအား မေျပာဆိုပဲ ေနထိုင္လတ္ေသာ္
“သားေကာင္ တိရစၧာန္တို႔၏ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ျခင္းႏွင့္ မျခားေတာ့ေခ်”ဟု ဆိုလိုသည္။

2. စကားမေျပာပဲ ေနရံုမွ်ကို“မူဂပဗၺတ-သူအတို႔၏ အက်င့္”ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိုရင္း မဟုတ္ပါ၊
“လံုး၀ စကား မေျပာႀကစတမ္း”ဟု ကတိက၀တ္ျပဳ၍ ေနျခင္းကိိုသာ “မူဂပဗၺတ-အက်င့္”ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိုပါသည္၊ ထိုအက်င့္မ်ိဳးသည္သာ တိတၱိတို႔ ေဆာက္တည္အပ္ေသာအက်င့္ျဖစ္သည္။
(၀ိ-႒-၃-၃၅၆)။

3. ၀ိနည္းမဟာ၀ါ ပ၀ါရဏာကၡႏၶက ( ၀ိ-၃-၂၂၀၊ ၂၂၃ )။
4. မူလပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ ( ၂၁၇ ) ႏွင့္ ဥဒါန္းပါဠိေတာ္ ( ၈၉ ) တို႔၌ ႀကည့္ပါ။

၂။ ေဒ၀ပ၀ါရဏာ-နတ္မ်ား ပ၀ါရဏာျပဳျခင္း။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔တြင္ စတုမဟာရာဇ္နတ္ျပည္ႏွင့္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ ရွိႀကေသာ အခ်ိဳ႔ေသာ နတ္တို႔သည္ စည္းေ၀းႀကကုန္လ်က္“ယေန႔ အဘယ္ေက်ာင္းတိုက္သို႔သြား၍ အဘယ္မေထရ္၏အထံ၌ ပ၀ါရဏာျပဳရပါကုန္အ့ံနည္း”ဟု တိုင္ပင္ႀကျပီးလွ်င္ သိႀကားမင္းသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပိယဂၤုကၽြန္း၌ ရွိေသာ မဟာ၀ိဟာရ (ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး)၌သာလွ်င္ ပ၀ါရဏာျပဳ၍ အျခားနတ္တို႔သည္ကား ပင္လယ္ကသစ္-စေသာ နတ္ပန္းမ်ား, စႏၵကူးနံ႔သာ စေသာ နတ္နံ႔သာတို႔ကို ယူေဆာင္၍ မိမိတို႔ႏွစ္သက္ရာ ေက်ာင္းတိုက္ရွိ ရဟန္းေတာ္ မ်ားထံသို႔သာ သြားႀက၍ ပ၀ါရဏာျပဳႀကကုန္သည္။
ထိုနတ္တို႔သည္ မိမိတို႔ရရွိထားေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ၏တာရွည္စြာ ျမဲျမံခိုင္ခံ့ရန္ အလို႔ငွါ၄င္း, ေနာင္အခါ၌ သုတ္သင္စင္ႀကယ္ သန္႔ရွင္းေစရန္အလို႔ငွါ၄င္း, ငါးပါးသီလကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႀကကုန္၏၊ မိမိတို႔ ေစာက္ေရွာက္ေသာ သီလ စင္ႀကယ္, မစင္ႀကယ္သည္၏အျဖစ္ကို သုတ္သင္ရန္အလို႔ငွါ အျပစ္ျပ၍ ဆံုးမႏိုင္ရန္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဖိတ္မန္ႀကေလသည္။
နတ္တို႔ဖိတ္မန္ပံုအစီအစဥ္ ပါဠိေတာ္,အ႒ကထာ,ဋီကာတို႔၌ တိုက္ရိုက္မပါရွိေသာ္လည္း သံဃာပ၀ါရဏာႏွင့္ အေလ်ာ္ျပဳရပါမူ-
“အရွင္ဘုရားတို႔၊ တပည့္ေတာ္မ်ား ေစာင့္ထိန္းအပ္ေသာ သီလသည္ စင္ႀကယ္ပါသလားဘုရား, တပည့္ေတာ္မ်ားအား သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမႇာက္ေသာအားျဖင့္ မစင္ႀကယ္ေသာအမႈကို ျမင္ေသာ္၄င္း, ႀကားေသာ္၄င္း, ယံုမွားရွိေသာ္၄င္း, ထုတ္ေဖာ္၍ ေျပာဆိုေတာ္မူႀကပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မ်ား ျပန္လည္ျပဳျပင္၍ က်င့္သံုးႀကပါမည္ဘုရား”ဟု ဖိတ္မန္ျခင္းပင္တည္း။

၃။ မႏုႆပ၀ါရဏာ-လူမ်ား ဖိတ္ႀကားျခင္း။
လူမ်ားအခ်င္းခ်င္း ပ၀ါရဏာျပဳျခင္း, ဖိတ္ႀကားျခင္းမ်ိဳးသည္ က်မ္းဂန္တို႔၌ တိုက္ရိုက္မလာရွိေသာ္လည္း ရဟန္းေတာ္မ်ား အခ်င္းခ်င္း ဖိတ္ႀကားပံု, နတ္သိႀကားမ်ား ဖိတ္ႀကားပံုကို အတုယူျပီး လူမ်ားလည္း အခ်င္းခ်င္းအျပစ္ျပ၍ ေျပာဆို ျပဳျပင္ႏိုင္ႀကရန္ ဖိတ္ႀကားျခင္း ပ၀ါရဏာျပဳသင့္ႀကသည္။

ျပဳပံု-
ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မမ်ားအေပၚမွာ တစံုတခုေသာအျပစ္ကို ျမင္ေသာ္၄င္း, ႀကားေသာ္၄င္း, ယံုမွားသံသယ ရွိေသာ္၄င္း ေျပာဆိုႀကပါ, ျပဳျပင္ႀကပါ, ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မတို႔ လိုက္နာက်င့္သံုးႀကပါမည္-ဟု အခ်င္းခ်င္း ဖိတ္ႀကားထားပါက တစံုတေယာက္၏အျပစ္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့ေသာ္ ၀မ္းသာစြာ ေျပာဆိုုျပဳျပင္ေပးျခင္း, လိုက္နာက်င့္သံုးျခင္းတို႔ျဖင့္`က်ီးကို ဘုတ္က ရိုေသ, ဘုတ္ကို က်ီးက ရိုေသ´ဆိုရိုးစကားကဲ့သို႔ အခ်င္းခ်င္း တဦးႏွင့္တဦး ဂါရ၀ နိ၀ါတ တရား လက္ကိုင္ထားႀကလ်က္ မာန္မာနကင္းရွင္းႀက၍ ယခုဘ၀၌လည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္ႀကရျပီးလွ်င္ ေနာင္သံသရာ၌လည္း တဦးေမတၱာ တဦးမွာ ကူးယွက္ခါျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းကူညီေဖးမႏိုင္ႀကေသာေႀကာင့္ လူနတ္နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာခ်မ္းသာတို႔ကို ရရာရေႀကာင္း ထံုးေကာင္းျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ျပင္ ၀ါကၽြတ္ခ်ိန္အခါ၌ မိဘမ်ားအား သားသမီးမ်ားက ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ျခင္း, ဆရားမ်ားအား တပည့္မ်ားက ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ျခင္း, အဘိုးအဘြားစေသာ သက္ႀကီးရြယ္ႀကီးမ်ားအား ငယ္ရြယ္သူမ်ားက ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ျခင္း, မိဘ, ဆရာ, သက္ႀကီးရြယ္ႀကီးတို႔ကလည္း ဆုေပးျခင္း, ဆံုးမစကားမ်ား ေျပာဆိုျခင္း-ဟူေသာ အခ်င္းခ်င္း ကာယကံေမတၱာ, ၀စီကံေမတၱာ, မေနာကံေမတၱာမ်ားကို ခံယူႀကရေသာေႀကာင့္ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ခ်မ္းသာႀကလ်က္ ကုသိုလ္တရားမ်ား တိုးပြားႀကပါသည္။

No comments: