Friday, October 10, 2008

ကံ ကံ၏အက်ိဳး ( ၂ )

( ဇီ၀ိတဒါန )
ကၽြႏ္ုပ္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႔တဲ့ခဲ့သည္၊ ေဆးႏွင့္ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဖြားဖက္ေတာ္ျဖစ္ဟန္တူသည္၊ ေဆးႏွင့္ကင္း၍ ေနရသည့္အခ်ိန္ကား ခပ္ရွားရွား၊ ႀကာေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ေဆးဆို အေတာ္ရြံမုန္းလာသည္၊ ေဆးခန္းသြားရမည္ကိုပင္ ၀န္ေလးလာပါသည္၊ မတတ္သာ၍ ေဆးခန္းသြားရလွ်င္လည္း ေဆးမထိုးရဘဲ ေသာက္ေဆးေသာက္ရံုျဖင့္ ေပ်ာက္လွ်င္ ေသာက္ေဆးမွ်ေလာက္ကိုသာ ေသာက္ခ်င္သည္၊ ထိုးေဆးကိုကား မထိုးခ်င္ေပ၊ ဤမွ်ေလာက္အထိ ေဆးႏွင့္ ေဆးခန္းကို ရြံမုန္းလာသည္၊ သို႔ေသာ္ မိမိက်န္းမာေရးက မေကာင္းေလေတာ့ မေသာက္ခ်င္ဘဲနဲ႔ ေဆးကို ေသာက္ေနရသည္၊ မသြားခ်င္ဘဲနဲ႔ ေဆးခန္းကို သြားေနရသည္။
ထို႔ျပင္ အျခားဦးပဥၥခင္းမ်ားကား ေရကို ခ်ိဳခ်င္သည့္အခ်ိန္တြင္ ခ်ိဳးေနႀကသည္၊ ခ်ိဳခ်င္သေလာက္လဲ ခ်ိဳးေနႀကသည္၊ ဆြမ္း၀ိုင္းတြင္လည္း ဘုဥ္းေပးခ်င္သည့္ဟင္းကို ဘုဥ္းေပးေနႀကသည္၊ ဘုဥ္းေပးခ်င္သေလာက္ ဘုဥ္းေပးေနႀကသည္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ျမင္ရေသာအခါ ကၽြႏ္ုလြန္စြာအားက်မိသည္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္တို႔ကဲ့သို႔ ေရကိုခ်ိဳးခ်င္သည့္အခ်ိ္တြင္ ခ်ိဳးခ်င္သည္၊ အစာအာဟာရကို ဘုဥ္းေပးလိုရာကို ဘုဥ္းေပးခ်င္သည္၊ သို႔ေသာ္ မိမိ က်န္းမာေရး အေျခအေနက ခြင့္အေပး၊ အစားအေသာက္ ေရခ်ိဳးမမွားလိုက္နဲ႔ မွားလွ်င္ ေဆးရွာဖို႔သာ ျပင္ရေတာ့သည္။
ထို႔ေႀကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္သည္လည္း က်န္းမာေရးေကာင္းရန္ ေတာင့္တမိသည္၊ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ေစမည့္ နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာမိသည္၊ အ႒သာလိနီအ႒ကထာ၌ ဇီ၀ိတဒါနမ်ားကို ျပဆိုထားပါသည္၊ ထိုဇီ၀ိတဒါနမ်ား၌ ငွက္ကေလးမ်ားကို ေလွာင္အိမ္မွလႊတ္ျခင္း-ဟူေသာ အဘယဒါနလည္း ပါ၀င္ပါသည္၊ ထိုအ႒ကထာ လာသည့္အတိုင္း ကၽြႏ္ုပ္သည္ မိမိက်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ရန္ ရည္သန္၍ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၃၄၈-ခုႏွစ္တြင္ ၃-ႀကိမ္၊ ၁၃၅၀-ျပည့္ႏွစ္တြင္ ၁-ႀကိမ္၊ ေပါင္း ၄-ႀကိမ္တိုင္ စာငွက္ကေလးမ်ားကို လႊတ္ေပးခဲ့ပါသည္။
ကၽြႏ္ုပ္သည္ လႊတ္လိုက္ျပီးေနာက္ ငွက္ကေလးတိုင္း၏ေနာက္က လိုက္ႀကည့္ေနမိသည္၊ သူတို႔ ခ်မ္းေျမ့ရႊင္ျမဴးစြာ ပ်ံသြားသြားပံုကို ႀကည့္ရသည္မွာ လြန္စြာႀကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။
၄င္းတို႔သည္ ဤမွ်က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေလွာင္အိမ္ထဲသို႔ ဘယ္အခခ်ိန္ကာလက ေရာက္ေနႀကသည္လည္းမသိ၊ သြားခ်င္ရာသို႔လည္း မသြားရ၊ စားခ်င္ရာကိုလည္း မစားရ၊ မိမိ၏ သားသမီးမိဘမ်ားႏွင့္လည္း မေတြ႔ရသျဖင့္ စိတ္ဒုကၡ အေတာ္ေရာက္ရွာေနႀကေပလိမ့္မည္၊ သို႔အတြက္ ေလွာင္အိမ္ထဲမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားေနႀကျခင္းျဖစ္သည္။
ယခုေသာ္ကားကၽြႏ္ုပ္ကကယ္တင္လိုက္သျဖင့္ ၄င္းတို႔မွာ ေလွာင္အိမ္ထဲမွ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ ရသြားႀကေပသည္၊ မိမိတို႔ သြားလိုရာသို႔ သြားႏိုင္ႀကေပသည္၊ မိမိတို႔ စားလိုရာကို စားႏိုင္ႀကေပသည္၊ မိမိတို႔၏ သားသမီးမိဘမ်ားႏွင့္လည္း ျပန္လည္ေတြ႔ႀကံဳရေပေတာ့မည္၊ သူတို႔၏လိုအင္ဆႏၵအ၀၀ ျပည့္စံုႀကေပေတာ့မည္။
ဤသို႔ ငွက္ကေလးမ်ားလႊတ္ျပီး မႀကာမီပင္ ကၽြႏ္ုပ္မွာလည္း က်န္းမာေရး သိသိသာသာ ေကာင္းမြန္လာပါသည္၊ ငွက္ကေလးမ်ားကို လႊတ္ရာ၌ မူလက ကၽြႏ္ုပ္ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ မိမိ၏က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္ရန္ျဖစ္ပါသည္၊ ယခုေသာ္ကား မိမိရည္ရြယ္ခ်က္ျပည့္စံုရံုမွ်မက ငွက္ကေလးမ်ား၏ လိုအင္ဆႏၵလည္း ျပည့္စံုသြားသျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္အဖို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေသာအက်ိဳးကိုလည္း ရရွိခဲ့ပါသည္၊ ဇီ၀ိတဒါန၌ အက်ံဳး၀င္ေသာ အဘယဒါနသည္ မိမိ၏ဆႏၵ, သူတပါး၏ဆႏၵ, ႏွစ္ဦးႏွစ္၀၏ အလိုဆႏၵကို ျပည့္စံုစသည္ကို လက္ေတြ႔သိရွိရပါသည္။
( ၀ါခင္းကုန္း-အရွင္အာသဘ )
***********************************************************************************

(ဒါန ႏွင့္ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူး )
မစန္းစန္းျမင့္သည္ မႏၲေလးျမိဳ႔ ေဒး၀န္းရပ္ B-R ရိပ္မြန္တြင္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္၊ အသက္အားျဖင့္ ၂၅-ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္၊ သူသည္ အိပ္ရာ၀င္တိုင္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ပြားမ်ားျပီးမွ အိပ္ေလ့ရွိသည္၊ အထူးအားျဖင့္ ေယစ ဗုဒၶါ-ဂါထာ၊ ဒိ၀ါ တပတိ-ဂါထာ။ အ႒ာနေမတံ-စေသာ အႏၲရာယ္ကင္း ဂါထာမ်ားကို ရြတ္ဖတ္ပြားမ်ားေလ့ ရွိသည္။
မစန္းစန္းျမင့္သည္ ၁၃၅၁-ခု တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္၄-ရက္ေန႔တြင္ မိမိ၏ဇာတိျဖစ္ေသာ စစ္ကိုင္းျမိဳ႔နယ္ မိုးေသာက္ေက်းရြာသို႔ ေခတၱအလည္ျပန္ေလသည္၊ သူသည္ ရြာ၌ရွိေသာ သက္ႀကီးရြယ္အိုတခ်ိဳ႔ႏွင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူ တခ်ိဳ႔ကို၄င္း၊ ရြာ၌ရွိေသာ ဓမၼာရံုသို႔ ၀တ္တက္ရန္လာႀကေသာ ပရိသတ္အေပါင္းကို၄င္း။ ေငြေႀကးႏွင့္ ပစၥည္းမ်ား လွဴဒါန္းေလသည္။
ထို႔ေနာက္ မစန္းစန္းျမင့္သည္ ၄င္းရြာမွ ျပန္ခဲ့သည္၊ အျပန္တြင္ ကားစီးလာရာ၌ ခ်ိဳင့္ႀကီးရြာအနီးတြင္ ကာသည္ စက္ခၽြတ္ယြင္းျပီး ေမွာက္သြားေလသည္၊ လူအမ်ားအျပား ဒဏ္ရာအမ်ိဳးမ်ိဳးရကာ ေဆးရံု တက္သူတက္၊ ေဆးခန္း ျပသူျပ၊ ျဖစ္ႀကရေလသည္။
မစန္းစန္းျမင့္မူကား အနည္းငယ္ ပြန္းရံုမွတပါး ဘာမွ်မျဖစ္ခဲ့ပါ၊ ရတနာသံုးပါး၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့ျပီး အလွဴဒါနျပဳျခင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ အႏၲရာယ္ကင္း ဂါထာေတာ္မ်ားကို အျမဲပြားမ်ားခဲ့ျခင္းေႀကာင့္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အက်ိဳးထူးမ်ား ခံစားရသည္-ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္၊ ယခုအခါ မစန္းစန္းျမင့္သည္ မႏၲေလးျမိဳ႔ စိန္ပန္းရပ္ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာ၌ ၁၀-ရက္ တရားစခန္း၀င္ေနေႀကာင္း သိရပါသည္။
( အရွင္ေဒ၀သမ-ဇယေမဒနီ )
**********************************************************************************

( တန္ျပန္ အက်ိဳးေပး )
ကိုလွမ်ိဳးသည္ ကၽြႏ္ေတာ္တို႔ျမိဳ႔နယ္ရွိ ရြာတရြာမွျဖစ္သည္၊ တဦးတည္းေသာသားျဖစ္ျပီး မိဘမ်ားက ခ်မ္းသာသည္၊ သို႔ေသာ္ ကိုလွမ်ိဳးသည္ မိုက္မဲလွသည္၊ သူ႔အသက္သတ္ျခင္း၊ ဖဲရိုက္ျခင္း၊ အရက္ေသာက္ျခင္းျဖင့္ ဆိုးေပေတေနသည္၊ ရြာ၏ လူမိုက္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသဖြယ္ ျဖစ္သည္။
သူသည္ အခ်ိန္ရွိတိုင္း ေသနတ္တလက္ႏွင့္ ေတာလိုက္ထြက္သည္၊ ရေသာ သားေကာင္မ်ားကို ခ်က္၍ အရက္ႏွင့္ ေသာက္စားေလ့ရွိသည္။
တေန႔တြင္ ကိုလွမ်ိဳးသည္ ဆင္ဦးစီးအဖြဲ႔တဖြဲ႔ႏွင့္ ေတာရြၾတရြာသို႔ ပါသြားသည္၊ ထိုရြာရွိ လူမ်ားသည္ ေတာလိုက္ျခင္းကို ၀ါသနာပါႀကသည္၊ ကိုလွမ်ိဳးအတြက္ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားသည္၊ တေန႔တြင္ ကိူလွမ်ိဳးႏွင့္ရြာခံ ဂဒူးလူမ်ိဳး ဆန္နန္ေဘာက္တို႔သည္ ေသနတ္တေယာက္တလက္စီျဖင့္ ေတာထဲထြက္ခဲ့ႀကသည္။
ေတာနက္အတြင္း၌ ေခ်ဖို ေခ်မ(ေဂ်ဖို-ေဂ်မ၊ ဂ်ီဖို-ဂ်ီမ) ႏွစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ျပီး အဖိုကို ကိုလွမ်ိဳးက ပစ္မည္၊ အမကို ဆန္နန္ေဘာက္က ပစ္မည္-ဟု ေနရာခြဲလိုက္ႀကသည္၊ ေခ်ဖိကို ကိုလွမ်ိဳးက ပစ္ခ်က္က ဦးသြားေသာေႀကာင့္ ေခ်ဖိုမွာ ေခါင္းကိုမွန္ျပီး ေသဆံုးသံားသည္၊ ဆန္နန္ေဘာက္မူ မပစ္လိုက္ရေပ၊ ေခ်မမွာ ထြက္ေျပးသြားသည္။
ေခ်ဖိုေသကို ႏွစ္ဦးသားထမ္းကာ အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္တပင္ေအာက္ေတြင္ နားႀကသည္၊ ေခ်ေသကိုခ်ျပီး ဆန္နန္ေဘာက္က ေသနတ္ကို သစ္ပင္ရင္းတြင္ ေထာင္ထားသည္၊ ကိုလွမ်ိဳးသည္ သစ္ပင္ကိုမွီျပီး ရပ္ေနသည္၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆန္နန္ေဘာက္ ေသနတ္သည္ အလိုအေလ်ာက္ ေမာင္းျပဳတ္ျပီး က်ည္ဆန္ထြက္ကာ ကိုလွမ်ိဳး ေနာက္ေစ့ကို ေဖာက္သြားသည္၊ ကိုလွမ်ိဳးသည္ ေနရာတြင္ အသက္ထြက္သြားသည္၊ ကိုလွမ်ိဳး သတ္ခဲ့ေသာ ေခ်ဖိုဦးေခါင္း ေသနတ္မွန္သကဲ့သို႔ ကိုလွမ်ိဳး ခံသြားရသည္၊ သူတပါးအသက္ သတ္ခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ကံေႀကာင့္ ခံသြားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
( ၀င္းခ်စ္သူ-ထီးခ်ိဳင့္ )

No comments: