Saturday, October 18, 2008

ကံ ကံ၏အက်ိဳး ( ၃ )

( လက္ေျဖာင့္ ေလးခြသမား )

ေတာင္တြင္းႀကီးျမိဳ႔ အေနာက္ဘက္ ဆယ္မိုင္အကြာရွိ ရြာတရြာတြင္ ေမာင္ေခ်ာ-ဟူေသာ လူငယ္တေယာက္ရွိ၏၊ အမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ ရုပ္ေခ်ာ အေျပာခ်ိဳသူမို႔ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူခ်စ္လူခင္မ်ားလွသည္၊ ထိုမွတပါး ေလးခြပစ္ရာတြင္ လက္ေျဖာင့္လွေသာ သူ႔အရည္အခ်င္းကိုလည္း ရြာက အသိအမွတ္ျပဳထား၏၊ ထန္းပင္ မက်ည္းပင္ ထိပ္ဖ်ားတြင္ နားေနေသာ စာကေလးပင္ သူပစ္လွ်င္ တခ်က္တည္းႏွင့္ ေျမေပၚက်သည္၊ သူ႔လက္ခ်က္ေႀကာင့္ ေပါင္က်ိဳး ေတာင္ပံက်ိဳးသြားေသာ စာကေလးႏွင့္ ဆက္ရက္ ခ်ိဳးငွက္တို႔ မနည္းျပီ။
တေန႔တြင္ ေမာင္ေခ်ာသည္ ေဆြမ်ိဳးမ်ာရွိရာ ႏွစ္မိုင္ကြာ ရြာတရြာသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္၏၊ ေလးခြတလက္ႏွင့္ ငွက္ပစ္ထြက္သည့္ အက်င့္လည္း မေဖ်ာက္၊ ေနာက္တေန႔တြင္ သူသည္ ငွက္ပစ္ထြက္ရာမွ လက္တဖက္မွာ ေလးခြ၊ တဖက္မွာ စာကေလးကို ကိုင္လ်က္ ျပန္အလာ အိမ္ေရွ႔မွာ ရပ္ထားေသာ ႏြားလွည္းေပၚ ေနာက္ျမီးခို တက္လိုက္၏၊ လွည္းေပၚတြင္ ဆီတိုင္ကီ တင္ထားသျဖင့္ သူတက္အလိုက္မွာ လွည္းေထာက္ျပဳတ္၍ လွည္းေနာက္လွန္ျပီး ေမာင္ေခ်ာအေပၚ ဆီတိုင္ကီ ပိပါေလေတာ့၏။
လူႀကီးမ်ားလာေရာက္၍ အေျခအေနကို ေလ့လာလိုက္ေတာ့ေမာင္ေခ်ာ ေပါင္းက်ိဳးမွန္း သိရေလျပီ၊ တလေလာက္ ေဆးစည္း၊ ေဆးကုေတာ့မွ ေပါင္ရိုးဆက္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္သည္၊ သို႔ေသာ္ မူလပံုမွန္ အေနအထားကိုေတာ့ ျပန္မေရာက္ေပ၊ လမ္းေလွ်ာက္လွွ်င္ ေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေန၏။
ထိုအခါမွစ၍ ယေန႔ထက္တိုင္ ေမာင္ေခ်ာ ငွက္မပစ္ေတာ့ေပ၊ ယခု ေမာင္ေခ်ာ အသက္ ၅၀-ေက်ာ္ပါျပီ။
( ေမာင္ေက်းဇူး )
**********************************************************************************

( ဗုဒၶေ၀ယ်ာ၀စၥ အက်ိဳးထူး )

စာေရးသူတို႔၏ ျဖဴးျမိဳ႔နယ္ ေဇယ်၀တီျမိဳ႔တြင္ ဦးထြန္းႀကည္-ဆိုေသာ (ပင္စင္စား) တဦးရွိသည္၊ ၄င္းသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းလွသူ တဦး ျဖစ္ပါသည္၊ ေဇယ်၀တီျမိဳ႔ရွိ ရပ္ကြက္ေပါင္းစံု ဘာသာေရးလုပ္ငန္းတြင္ ေရွ႔ဆံုးမွ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္သူတဦးလည္း ျဖစ္သည္၊ ျမိဳ႔တြင္ ပ႒ာန္းအဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္သည္၊ ထို႔ျပင္ ဦးထြန္းႀကည္သည္ ေဇယ်၀တီ မိုးကုတ္၀ိပႆနာ ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္း၏ ဗုဒၶေ၀ယ်၀စၥ အက်ိဳးေဆာင္တဦးလည္း ျဖစ္သည္၊ သာသနာ တိုးတက္ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ရပ္ကြက္ အလွဴအတန္းမ်ားတြင္ အလွဴခံျခင္းစေသာ ဘာသာေရး လုပ္ငန္းမ်ား၌ ေရွ႔တန္းမွ ပါ၀င္သူတဦး ျဖစ္သည္၊ ဗုဒၶေ၀ယ်ယ၀စၥ ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ သြားေရာက္ေခၚလွ်င္ အခ်ိန္မေရြး လိုက္၏၊ ကူညီ၏။
၀ါတြင္းကာလတြင္ ဦးထြန္းႀကည္သည္ သက္သတ္လြတ္စား၍ အဓိ႒ာန္၀င္ျခင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားမ်ား ပုတီးစိပ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္၍ ေနခဲ့သည္၊ ဦးထြန္းႀကည္သည္ မ်က္စိမွိတ္၍ ဘုရားကို အာရံုျပဳျပီး စိတ္ထဲမွလည္း ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ အရွင္ဘုရား၏ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကို ငယ္စဥ္မွစ၍ ယေန႔အထိ ေဆာင္ရါက္ေနသူတဦး ျဖစ္ပါသည္၊ ယခု စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္စြာျဖင့္ ဗုဒၶေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကို ဆထက္တိုး၍ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစသတည္း-ဟု သစၥာျပဳ အဓိ႒ာန္သည္၊ ထို႔ေနာက္ ထီထိုးရာ၆-ႀကိမ္ေျမာက္ ငါးက်ပ္တန္ ေအာင္ဘာေလ ထီဖြင့္ပြဲတြင္ ဆ-၉၄၂၇၁၁-ျဖင့္ က်ပ္ငါးေထာင္ဆုကို ဆြတ္ခူးခဲ့ပါသည္။
ဤသည္မွာ ဗုဒၶ၏ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ငန္းမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ျခင္းေႀကာင့္ ေလာေလာဆယ္ အက်ိဳးေပးသည္ဟု အမ်ားက ေျပာဆိုေနႀကပါသည္။
( အံုးေသာင္-ျမပုရစ္ဖူး )
***********************************************************************************

( မိဘ ျပစ္မွားသူ )

ေမာင္ကိုေအး-ေရႊတြင္းပိလို႔-တဲ႔၊
ကနီျမိဳ႔နယ္အတြင္းမွ ရြာတရြာတြင္ ျဖစ္ပါသည္၊ ထိုရြာသည္ ရိုးရာေတာင္သူ လုပ္ငန္းအျပင္ ေရႊက်င္လုပ္ငန္းလည္း လုပ္ကိုင္ပါသည္၊ ေျမေအာင္ အေတာင္ သံုးဆယ္၊ ေလးဆယ္မွသည္ ခုနစ္ဆယ္၊ ရွစ္ဆယ္တိုင္ေအာင္ တူးျပီး ေဘးသို႔ လိုဏ္ဖြဲ႔ကာ ေျမကို ယူႀကပါသည္၊ တူးျပီးေျမကို တြင္းေပၚေနသူက ေတာင္း-စသည္ျဖင့္ တင္ယူပါသည္၊ ထိုေျမကိုမွ ေရျဖင့္ေလာင္းကာ ေရႊကို က်င္ယူရပါသည္၊ ထိုရြာေန ေမာင္ကိုေအးသည္လည္း ေရႊက်င္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ပါသည္။
တေန႔ေသာအခါ ေမာင္ကိုေအးလည္း လုပ္ငန္း၀င္ရန္ အေဖာ္မ်ားႏွင့္အတူ ေရႊတြင္းသို႔ သြားေလ၏၊ ေမာင္ကိုေအးက တြင္းထဲဆင္းျပီးတူး၍ တေယာက္က တြင္းေပၚမွေန၍ ေျမတင္ပါသည္၊ တူး၍ မ်ားမႀကာမီ ေရႊတြင္းလိုဏ္မွာ တျဖည္းျဖည္း အိက်လာကာ လံုး၀ ျပိဳက်သြားေလ၏၊ ေမာင္ကိုေအးလည္း ေရႊတြင္းျပိဳက်မႈေႀကာင့္ တြင္းထဲ၌ ပိတ္မိသြားေတာ့၏၊ ၄င္းအတြက္ အသက္ရွင္ေရးကား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိျပီ။
သို႔ျဖင့္ ေမာင္ကိုေအး ေရႊတြင္းပိေႀကာင္း ရြာထဲတြင္ ေျပတိုေနႀက၊ သနားေနႀက၏၊ ၀မ္းနည္းေနႀက၏၊ စင္စစ္မူ သူျပဳခဲ့ေသာ ကံေႀကာင့္ သူဒဏ္ခံရျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ အမွန္တရားကို မဖံုးကြယ္တတ္ေသာ ကံတရား၏ အျပစ္ေပးျခင္းကို ခံရျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ ၄င္းျပဳခဲ့ေသာ ကံကား ဤသို႔တည္း။
အေမ့ႏွယ္ဗ်ာ-ဒီလိုေယာက်္ားမ်ိဳးမွ ေရြးယူရ ရွာယူရတယ္လို႔၊ ေယာက်္ားေတြ ေပါလြန္းလို႔၊
ေမာင္ကိုေအးသည္ ထိုစကားျဖင့္ မိခင္အား မႀကာခဏ ဆူပူေလ့၊ ျမည္တြန္ေလ့ရွိပါသည္၊ ေမာင္ကိုေအး၏ ဖခင္သည္ အတိတ္ကံႀကမၼာေႀကာင့္ ခႏၶာကိုယ္မသန္႔ေသာ ေရာဂါ စြဲကပ္ေနသူျဖစ္ပါသည္၊ ထိုေရာဂါကို အျပစ္ရွာလ်က္ မိခင္အား မေက်မနပ္ျဖစ္ေန၏၊ မိခင္ကမူ ဖခင္အား ထိုသို႔ မေျပာသင့္ေႀကာင္း၊ ဖခင္သည္ ဖခင္သာျဖစ္ေႀကာင္း ဆံုးမေသာ္လည္း နားမ၀င္ခဲ့ေခ်၊ ဆံုးမ မရသည့္အျပင္ ဖခင္၏ ေရာဂါအမည္ကိုပင္ ေဖာ္ထုတ္ကာ ရင့္သီးစြာေျပာဆိုလာ၏၊ တဖန္ မိခင္ကိုသာမက မိခင္၏ မိခင္ႀကီး (အဘြား) ကိုပါ ဆူပူလာျပန္ေခ်၏၊ ေငါက္ငန္းလာျပန္၏၊ ျမည္တြန္လာျပန္၏။
ခင္ဗ်ားႀကီး အထိန္းညံ့လို႔ ခႏၵာကိုယ္မသန္႔တဲ့ ဒီလူႀကီးနဲ႔ ေနရတာ၊ ခင္ဗ်ားမို႔ ေပဒစားတယ္၊ ခင္ဗွား အေတာ္ညံ့တာပဲ၊ တျခားေယာက်္ားေတြ ေပါလြန္းလို႔ဗ်ာ။
အဘြားကိုလည္း ထိုစကားျဖင့္ မႀကာခဏ ေျပာဆို ေငါက္ငမ္းေနေတာ့၏၊ မေျပာဆိုရန္ မည္သို႔မွ် ဆံုးမ မရေတာ့ေခ်၊ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ အဘြားႀကီးအား စိတ္ေရာ ႏႈတ္ပါ ေစာ္ကားျပစ္မွားေနေတာ့၏၊ ေရႊက်င္းမဆင္းမီ ႏွစ္ရက္အလိုကလည္း ေျပာေနက်၊ ဆူေနက် စကားျဖင့္ ဆူပူလိုကေသး၏၊ မျပစ္မွားထိုက္ေသာ မိဘႏွင့္ အဘြား တို႔အား ျပစ္မွားျခင္းဟူေသာ အကုသိုလ္၏ အျပစ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရေတာ့သည္။
မိဘႏွင့္အတူ မျပစ္မွားထိုက္ေသာ ပုဂိၢဳလ္တို႔အား ကာယကံျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္းကို ထားေလဦး၊ မေနာကံ ၀စီကံတို႔ျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္းသည္ပင္ ဤမွ်တိုင္ မေကာင္းက်ိဳးခံရေပသည္၊ ေမာင္ကိုေအး ေရႊတြင္းပခံရျခင္းသည္ လက္ေတြ႔ သာဓက တရပ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
( ဆားထံုး-ေမာင္ေဆြႏိုင္ )
***********************************************************************************

( ရက္စက္သူႏွစ္ဦး၏ ကံ )

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာတြင္ ဦးက်န္၊ ေဒၚျမ ဆိုသူ ရက္စက္ေသာ လင္မယား ၂-ေယာက္ ရွိႀကသည္၊ သူတို႔သည္ လယ္ယာလုပ္၍ စားေသာက္ႀကသည္၊ တေန႔တြင္ ဦးက်န္သည္ လယ္ေရသြင္းရန္ ဆယ္ဖို႔ သြားရာ ေမ်ာက္မေလးကို မိစိန္ဟူ၍ မွည့္ေခၚထားသည္။
ေမ်ာက္မေလး မိစိန္ကို ေလွ်ာ္ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ရမည့္အစား သံႀကိဳး ေသးေသးျဖင့္ ခါးကို တင္းႀကပ္စြာ ခ်ည္ထားသည္၊ ေမ်ာက္မေလးသည္ ဟိုေဆာ့ ဒီေဆာ့နဲ႔ ေဆာ့ဖန္မ်ားေသာအခါ ခါဒမွသံႀကိဳးျဖင့္ ပြတ္တိုက္သျဖင့္ အနာျဖစ္လာသည္၊ ေဒၚျမသည္ စိတ္မထင္လွ်င္ မထင္သလို ဆဲေရးတိုင္းထြာကာ ေမ်ာက္မေလး ခ်ည္ထားေသာႀကိဳးကို ေဆာင့္ေဆာင့္ဆြဲျပီး ရိုက္ႏွက္ကာ ညႇဥ္းပန္းသည္၊ ေမ်ာက္မေလးသည္ အနာ နာသျဖင့္ ညည္းညဴရွာသည္၊ အစာကိုလည္း ၀လင္ေအာင္ေကၽြးရမည္ကို ဂရုမစိုက္၊ ေဘးအိမ္မ်ားက သနားလို႔ေကၽြးမွ စားရသည္၊ ဦးက်င္ကလည္း စာနာမႈ လံုး၀မရွိ၊ ေမ်ာက္မေလးကို ရိုက္ႏွက္ေသးသည္၊ ေမ်ာက္မေလးခါးမွ အနာသည္ တေန႔ထက္ တေန႔ ဆိုးရြားလာသည္၊ အစာကို မစားႏိုင္၊ တမႈိင္မႈိင္ေနရင္း ေ၀ဒနာကို ခံစားေနရရွာသည္၊ မႀကာမီ ေမ်ာက္မေလး မိစိန္သည္ ခါးမွအနာေႀကာင့္ ေသဆံုးသြားသည္။
တႏွစ္ခန္႔ႀကာေသာအခါ ဦးက်န္သည္ ခရီးသြားရင္း ေရခ်ိဳးရာ အပူရွပ္ျပီး လမ္းတြင္ ေသဆံုးသြားသည္၊ ေဒၚျမလည္း ဖ်ားျပီး အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေလသည္၊ ဖ်ားနာေနရာမွ နာတာရွည္ျဖစ္ျပီး မထႏိုင္ဘဲရွိရာ ခါးႏွင့္တင္ပါးတို႔တြင္ အနာေပါက္ေလသည္၊ ဆရာအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ကုသေသာ္လည္း သက္သာမႈလံုး၀မရွိသည့္အျပင္ အနာမွာ ေလာက္မ်ားက်လာသည္၊ ေဒၚျမသည္ နာက်င္လြန္းသျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားရာ ေဘးအိမ္မ်ားမွပင္ နားမခံႏိုင္ေအာင္ ရွိသည္၊ အနာမွ အပုပ္နံ႔မ်ားလည္း အန႔ံမခံႏိုင္ေအာင္ ဆိုး၀ါးလွသည္၊ လူမေသဘဲ အရွင္ပုပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရသည္၊ ဤသို႔ ေမ်ာက္မေလး မိစိန္ကို ႀကင္နာမႈကင္းကာ ျပဳသည့္ဒဏ္ကို မ်က္ေမွာက္မွာပင္ ဆိုး၀ါးစြာ ခံစားရင္း ၆-လခန္႔ႀကာေသာအခါ ေဒၚျမသည္ ေသဆံုးသြားေလသည္။
( ေမာင္ညီစု-၀န္းသို )
ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၀-စက္တင္ဘာလ။

No comments: