Friday, October 10, 2008

ပံုျပင္ ( ၂ )

( ႏိုင္ရာ ႏိုင္ရာ )
ေရွးအခါက တိုင္းျပည္တျပည္၏ မင္းေနျပည္ေတာ္အနီးတြင္ ဘုရင္မင္းျမတ္ကိုးကြယ္ေသာ ရေသ့ႀကီးတပါး သီတင္းသံုးေနထိုင္သည့္ ေက်ာင္းရွိ၏၊ ရေသ့ႀကီး၏ေက်ာင္း၀င္းသည္ က်ယ္၀န္းသည့္အျပင္ ေရကန္ႀကီး တကန္လည္း ရွိသည္၊ ေရကန္ႀကီးထဲတြင္ ရေသ့ႀကီးက ငါးမ်ားကို လႊတ္ထားေလသည္။
ထိုငါးမ်ားကို မည္သူမွ် မဖမ္းဆီးရ၊ ဖမ္းဆီးေသာသူသည္ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္ က်ခံရမည္ဟု ဘုရင္မင္းျမတ္က အမိန္႔ ထုတ္ျပန္ထားျပီး အေစာင့္ထားရွိေပသည္။

တေန႔တြင္ရေသ့ႀကီးေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား ကန္အတြင္းမွ ေရမ်ားခပ္၍ သယ္ယူေနႀကစဥ္ ေရသည္ ႀကည္လင္ေနသျဖင့္ ကန္အတြင္းမွ ငါးႀကီးတေကာင္သည္ ငါးကေလးမ်ားကို ကိုက္၍ ဖမ္းယူစားေသာက္ ေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ႀကသည္၊
ထိုအခါ ကေလးမ်ားက ရေသ့ႀကီးထံ ေျပးသြား၍ “အရွင္ဘုရား၊ ေရကန္ထဲမွ ငါးႀကီးက ငါးကေလးေတြကိုဖမ္းျပီး စားေနပါတယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားႀကသည္၊ ရေသ့ႀကီးက “ေအး-တေန႔ သူ႔ကိုလည္း ႏိုင္တဲ့သူ ေပၚလာဦးမွာပါကြယ္”ဟု အမိန္႔ရွိ၏။

မႀကာမီ ရက္အတြင္းမွာပင္ သူခိုးတေယာက္သည္ ကန္အတြင္းမွ ငါးႀကီးကိုေတြ႔ျမင္၍ အေစာင့္အလစ္တြင္ ပိုက္ကြန္ျဖင့္ပစ္၍ ဖမ္းယူသြားေလသည္၊ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားက ျမင္ျပန္သျဖင့္ ရေသ့ႀကီးထံသြား၍ “အရွင္ဘုရား၊ ကန္ထဲကငါးႀကီးကို သူခိုးဖမ္းသြားျပီဘုရား”ဟုေလွ်ာက္ႀကျပန္သည္၊ “ေအး-သူ႔ကိုလည္း ႏိုင္တဲ့သူ ေပၚလာဦးမွာပဲကြယ္”ဟု အမိန္႔ရွိျပန္သည္။

ထိုသတင္းကို အေစာင့္မ်ား ႀကားသိႀက၍ သူခိုးကို ခ်က္ခ်င္းလိုက္လံဖမ္းဆီးသည္၊ မႀကာမီ ထိုသူခိုးကို ဖမ္းဆီးရရွိလိုက္သည္၊ ဤအေႀကာင္းကို ေက်ာင္းမ်ားက ရေသ့ႀကီးအား “အရွင္ဘုရား၊ ငါးႀကီးဖမ္းသြားတဲ့ သူခိုးကို အေစာင့္ေတြ ဖမ္းမိသြားျပီဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားႀကသည္၊ “ေအး-ဒါေႀကာင့္ တေန႔ ႏိုင္ရာႏိုင္ရာ ေပၚလာႀကတယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့”ဟု အမိန္႔ရွိေလသည္။
( ကိုညီစု-၀န္းသို )
************************************************************************************

( ႀကင္နာသနားမႈမွ ရေသာ ဆု )
တခါက ရြာတရြာတြင္ သူေဌးႀကီးတဦး ရွိေလသည္၊ ထိုသူေဌးႀကီးတြင္ လွပာဥ္ေက်းေသာ သမီးတေယာက္ရွိ၏၊ ထိုသမီးကေလး အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ထိုရြာကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ရြာစား၏သားက ထိမ္းျမားလိုေႀကာင္း စကားဆို၏၊ ထို႔အတူပင္ ကုန္သည္တဦး၏ သားကလည္း သူေဌးသမီးကို လက္ဆက္လိုေႀကာင္း ေတာင္းခံလာသည္။
သူေဌးႀကီးလည္း သမီးကို မည္သူနဲ႔ ထိမ္းျမားေပးရမည္ကို မေ၀ခြဲတတ္ေပ၊ လုလင္ႏွစ္ဦးမွာလည္း လက္ရံုးရည္ ႏွလံုးရည္ ျပည့္၀ေနႀကသည္၊ တဦးႏွင့္ထိမ္းျမားေပးလွ်င္ က်န္တဦးက ရန္ျငိဳးထားမည္ကိုလည္း သူေဌးႀကီးက စိုးရိမ္ေနမိသည္။
တေန႔ေသာ္ သူေဌးႀကီးက အႀကံတခုရေလသည္၊ သူေဌးႀကီးသည္ လက္သမားတဦးကိုေခၚ၍ အရြယ္တူ ပံုစံတူ တဲငယ္ႏွစ္လံုးကို ေဆာက္ေစသည္၊ အျပင္မွႀကည့္လွ်င္ တဲအတြင္းသို႔ မျမင္ရေစရန္ စီမ့ထားေလသည္။
ကုန္သည္သားကို ဦးစြာေခၚ၍ ပထမတဲအတြင္း ၀င္ေစသည္၊ ထို႔ေနာက္ တဲတံခါးကိုပိတ္၍ ရြာစားသားကို အေခၚခိုင္းလိုက္ေလသည္၊ ရြာစားသား ေရာက္လာေသာအခါ “အေမာင္-ငါ၏သမီးကို အေမာင္ႏွင့္ ကုန္သည္တို႔က လက္ဆက္လိုေႀကာင္း ေတာင္းခံလာသည္၊ သင္တို႔နွစ္ဦးစလံုးမွာလည္း ျငင္းပယ္စရာ အေႀကာင္း မရွိ၊ ငါမဆံုးျဖတ္တတ္၍ အေမာင္ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ပါ၊ ငါ-တဲႏွစ္လံုးေဆာက္ထားသည္၊ ပထမတဲအတြင္း၌ ကုန္သည္သားကို ထည့္ထားသည္၊ ဒုတိယတဲအတြင္း၌ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနေသာ က်ားတေကာင္ထည့္ထားသည္၊ အေမာင္-ငါ၏သမီးကို ႏွစ္သက္ရာ တဲအတြင္းသို႔ ထည့္ပါ၊ ပထမတဲအတြင္းသို႔ ထည့္ေသာ္ ကုန္သည္သားႏွင့္ ထိမ္းျမားေပးလိုက္ရမည္၊ ဒုတိယတဲအတြင္းသို႔ ထည့္ေသာ္ က်ားစာျဖစ္လိမ့္မည္၊ အေမာင့္ကိုလည္း အျပစ္မယူပါ၊ ႀကိဳက္သလိုဆံုးျဖတ္ႏိုင္သည္-ဟု ဆိုကာ တဲရွိရာသို႔ ေခၚခဲ့ေလသည္။
တဲရွိရာေရာက္ေသာအခါ ရြာစားသားက ဤသို႔စဥ္းစားေလသည္၊ သူေဌးသမီးကို ပထမတဲအတြင္းသို႔ျဖစ္ေစ, ဒုတိယတဲအတြင္းသို႔ျဖစ္ေစ, ထည့္ပါက ငါးႏွင့္ ဖူးစာဆံုမည္မဟုတ္၊ ပထမတဲအတြင္း ထည့္လွ်င္ ကုန္သည္သားႏွင့္ ဖူးစာဆံုလိမ့္မည္၊ ဒုတိယတဲအတြင္းထည့္၍ က်ားစားပါက ငါသည္ တသက္လံုး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ကုန္သည္သားလည္း ၀မ္းနည္းပူေဆြးလိမ့္မည္၊ သူေဌးသမီး၏ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားလည္း ပူေဆြးေသာကေရာက္လိမ့္မည္၊ အစစအရာရာ ေကာင္းမြန္ေစရန္ င္ အနစ္နာခံမွျဖစ္မည္၊ ကုန္သည္သားႏွင့္ သူေဌးသမီးကို ေပါင္းဖက္ေစ၍ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ေစရမည္-ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ သူေဌးသမီးကို “ပထမတဲအတြင္းသို႔ ၀င္ပါ”ဟု ေျပာျပီး ျပန္သြားေလသည္။ သူေဌးႀကီးလည္း ပထမတဲအတြင္းမွ ကုန္သည္သားကို ထြက္ေစ၍ အိမ္ျပန္ခိုင္းလိုက္သည္။
ေနာက္တေန႔တြင္ ကုန္သည္သားကိုေခၚ၍ အထက္ပါနည္းအတိုင္း ဆံုးျဖတ္ခိုင္းေလသည္၊ ကုန္သည္သားက ဤသို႔ေတြး၏၊ သူေဌးသမီးကို ပထမတဲအတြင္းထည့္လွ်င္ ရြာစားသားႏွင့္ ရလိမ့္မည္၊ က်ားရွိသည့္ တဲအတြင္း ၀င္ေစလွ်င္ က်ားစားျပီး ေသမည္၊ င္ႏွင့္ဖူးစာဆံုရန္ အခြင့္အလမ္းမရွိ၊ ငါႏွင့္ဖူးစာမဆံုပဲ ရြာစားသားႏွင့္ ေရႊလက္တြဲ၍ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ကို ငါ-မျမင္လို၊ က်ားစာေကၽြးလိုက္လွ်င္ မည္သူမွ်ရမည္မဟုတ္-ဟု ေတြးကာ ဒုတိယတဲအတြင္းသို႔ သင္ေစ၍ ျပန္သြားေလသည္၊ သူေဌးႀကီးလည္း မိမိလိုခ်င္သည့္အေျဖကို ရ၍ အလြန္ ၀မ္းသာေနေလသည္၊ အမွန္မွာ ဒုတိယတဲအတြင္း၌ က်ားထည့္မထားေပ။
ထို႔ေနာက္ ရက္မ်ားမႀကာမီ ရြာစားသားႏွင့္ သူေဌးႀကီးသမီးတို႔၏ မဂၤလာပြဲကို စည္ကားစြာ က်င္းပေပးလိုက္ ေလသည္။
( မျမင့္စီ )

No comments: