ျမတ္စြာဘုရား ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ ေနေတာ္မူေသာအခါ ေဒ၀ဒတ္သည္ အဇာတသတ္မင္းႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ဘုရားရွင္ကိုသတ္ရန္ ေလးသမားတို႔ကို ေစလႊတ္ျခင္း၊
ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္ေပၚမွ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို လိွမ့္ခ်ျခင္း၊
နာဠာဂိရိဆင္ကို လႊတ္ျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္၏၊
သို႔ေသာ္ တခုမွ် မေအာင္ျမင္၊
ထို႔ေနာက္ သံဃာငယ္မ်ားကို ေဟာေျပာေသြးေဆာင္၍ သံဃာဂိုဏ္းခြဲ တည္ေဆာင္ျပန္၏၊
သို႔ေသာ္ ရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ ရွင္ေမာဂၢလန္တို႔ ေဟာေျပာဆံုးမသျဖင့္ မ်ားစြာေသာသံဃာမ်ား ျပန္ေရာက္လာၾကသည္၊
တေန႔ေသာ္ ေဒ၀ဒတ္ ေရာဂါကပ္ေရာက္ျပီး မက်န္းမမာ ျဖစ္လာရာ ကိုးလပတ္လံုး ျပင္းထန္ေသာ ဆင္းရဲဒုကၡ ခံစားေနရသည္၊ ေသခါနီးကာလတြင္ ေနာင္တရျပီး ဘုရားရွင္ကို ဖူးေျမာ္ရန္ ထမ္းစင္စီး၍ လာခဲ့သည္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္အနီးသို႔ ေရာက္ေသာ္ ေရကန္ငယ္တခုတြင္ ေရသန္႔စင္ရန္အတြက္ ထမ္းစင္ေပၚမွ ဆင္း၏၊ ေျမေပၚသို႔ ေျခခ်လွ်င္ပင္ ေျမမ်ိဳျခင္း ခံရေလသည္၊ ဤအေၾကာင္းကို တရားသဘင္၌ ရဟန္းမ်ား ေျပာဆိုေနၾကရာ ျမတ္စြာဘုရားက ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။
ဣဓတပၸတိ ေပစၥ တပၸတိ ၊ ပါပကာရီ ဥဘယတၳ တပၸတိ ။
ပါပံ ေမ ကတႏၲိ တပၸတိ ၊ ဘိေယ်ာတပၸတိ ဒုဂၢတႎ ဂေတာ ။
မေကာင္းမႈ ျပဳေသာသူသည္ ဤဘ၀၌လည္း ပူပန္ဆင္းရဲရ၏၊
ေနာက္ဘ၀၌လည္း ပူပန္ဆင္းရဲရ၏၊
ပစၥဳပၸန္ တမလြန္ ႏွစ္တန္ေသာ ဘ၀တို႔၌ ပူပန္ဆင္းရဲရ၏၊
ငါသည္ မေကာင္းမႈကို ျပဳမိေခ်ျပီ-ဟု ႏွလံုး မသာမယာ ပူပန္ရ၏၊
ထိုသူသည္ အပါယ္ေလးပါး သြားရသည့္အခါ သာ၍ပင္ ပူပန္ဆင္းရဲရ၏။
မေကာင္မးႈကံ, ျပဳမိဟန္ေၾကာင့္, ႏွစ္တန္ဌာန, ပစၥကၡႏွင့္, ဘ၀ေနာင္တြင္ ပူမႈယွဥ္၏။
ငါပင္ဆိုး၀ါး, ျပဳမိမွားဟု, စဥ္းစားေနာင္တ, ပူပန္ရ၏။
ေသရျပီးေနာက္, ငရဲေရာက္တြင္, ပိုေမာက္ကဲလြန္, ဆင္းရဲျပန္၏။
( ဓမၼပဒ ၁-ယမက၀ဂ္၊ ၁၂-ေဒ၀ဒတၱ၀တၳဳ )
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment