သာ၀တၳိျပည္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏တပည့္ သီရိဂုတၱ သူေဌးႏွင့္ နိဂဏ တကၠတြန္းတို႔၏ တပည့္ ဂရဟဒိႏၷတို႔ ရွိၾက၏၊
မိတ္ေဆြ ဂရဟဒိႏၷ-က အတန္တန္ တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ သီရိဂုတၱသူေဌးသည္ ၾကည္ညိဳစိတ္ မရွိဘဲႏွင့္ တကၠတြန္းတို႔အား အိမ္သို႔ ဖိတ္မန္ခဲ့၏၊ အိမ္သို႔ေရာက္ၾကေသာအခါ တကၠတြန္းတို႔အား တစံုတခု မလွဴဒါန္းဘဲ မစင္တြင္ က်ေရာက္ေအာင္ စီမံထားသျဖင့္ တကၠတြန္းမ်ား အရွက္တကြဲ ျပန္ေျပးၾကရသည္၊
ထိုအမႈကို လက္စားေခ်ရန္ တကၠတြန္းတို႔၏တပည့္ ဂရဟဒိႏၷက ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ တပည့္ရဟန္းတို႔အား သူ႔အိမ္သို႔ ဆြမ္းဖိတ္ၾကား၏၊ အိမ္တြင္ တြင္းတူး၍ မီးက်ီးခဲမ်ား ျပဳလုပ္ထားျပီး အေပၚတြင္ ဟန္ေဆာင္အခင္းမ်ား ခင္းထားေလသည္၊ ထိုင္လိုက္ေသာအခါ ၾကမ္းခင္းမ်ားက်ိဳးျပီး မီးက်ီးခဲတြင္း ၾကေစရန္ စီစဥ္ထားျခင္းျဖစ္၏၊
ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ေရာက္လာ၍ အခင္းေပၚတြင္ထိုင္ရန္ ညႊန္ျပရာ မီးက်ီးခဲမ်ားအတြင္းမွ ျဖဴစင္လန္းဆန္းေသာ ပဒုမၼာၾကာပန္းမ်ား ေပၚထြက္လာျပီး ခ်မ္းေျမ့စြာ ထိုင္ေတာ္မူၾကရသည္၊ ဂရဟဒိႏၷသည္ ေၾကာက္ရြံ႔ထိတ္လန္႔လ်က္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ကာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာ၀ကတပည့္ ျဖစ္လာေလသည္၊ ဘုရားက ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာေတာ္မူ၏။
( ဂါထာ )
ယထာ သကၤာရဓာနသၼႎ ၊ ဥဇၩိတသၼႎ မဟာပေထ ။
ပဒုမံ တတၳ ဇာေယထ ၊ သုစိဂႏၶံ မေနာရမံ ။
ဧ၀ံ သကၤာရ ဘူေတသု ၊ အႏၶ ဘူေတ ပုထုဇၨေန ။
အတိ ေရာစတိ ပညာယ ၊ သမၼာ သမၺဳဒၶ သာ၀ေကာ ။
( ျမန္မာျပန္ )
ခရီးလမ္းတြင္ စြန္႔ပစ္ထားေသာ အမႈိက္ပံု၌ အနံ႔ေမႊးႀကိဳင္၍ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရွိေသာ ၾကာပန္းသည္
တင့္တယ္စြာ ေပၚရာသကဲ့သို႔
ထို႔အတူ အမႈိက္ပံုသဖြယ္ ျဖစ္ေပေသာ လူတို႔အလယ္၌ေနသည့္ ဘုရားတပည့္ ျဖစ္ေသာသူသည္ ပညာမ်က္စိမရွိသျဖင့္
အကန္းသဖြယ္ ျဖစ္ကုန္ေသာ လူသာမန္တို႔ကို သီလ သမာဓိ ပညာျဖင့္ လႊမ္းမိုး၏။
( ေဆာင္ပုဒ္ )
ျမိဳ႔ရြာလမ္းလယ္၊ ပစ္ပယ္စုပံု၊ အမႈိက္ပံု၀ယ္၊ သင္းထံုႀကိဳင္ေလွာက္၊ ၾကာပန္းေပါက္သို႔၊
ထိုက္ေလ်ာက္ပညာ၊ မရွိရာသည့္၊ ဗာလာအႏၶ၊ လူ႔ဌာန၀ယ္၊ ဗုဒၶတပည့္ ပညာရွိသည္၊
သီလ သမာ- ဓိ ပညာျဖင့္၊ ၾသဇာလႊမ္းမိုး၊ ဂုဏ္ႀကီးစိုး၏။
( ပုပၨ၀ဂ္၊ ဂရဟဒိႏၷ၀တၳဳ )
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment