တေန႔သ၌ အရွင္မဟာကႆပမေထရ္သည္ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႔ေတာ္တြင္း ဆြမ္းခံျပီး ဆြမ္းစားျခင္းကိစၥ ျပီးေသာအခါ ပိပၸလိလိုဏ္ဂူသို႔ သြားေရာက္၍ အာေလာကကသိုဏ္းကို ပြားမ်ားသည္၊ ထိုသို႔ပြားမ်ားျပီး ဒိဗၺစကၡဳအဘိညာဥ္ကို ၀င္စား၍ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့ဆစြာေနၾကေသာ သတၱ၀ါတို႔ကို၄င္း၊ စုတိဆဲ၊ ပဋိသေႏၶေနဆဲ၊ သတၱ၀ါတို႔ကို၄င္း၊ မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတၱ၀ါတို႔ကို၄င္း၊ ဆင္ျခင္ေနသည္။
ထိုသို႔ ဆင္ျခင္ေနစဥ္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွ ဘုရားရွင္သည္ ေရာင္ျခည္ေတာ္လႊတ္ျပီးလွ်င္ ေရွ႔တူရူသို႔ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ၾကြလာသကဲ့သို႔ တန္ခိုးေတာ္ျဖင့္ ဖန္ဆင္း၍
ခ်စ္သားကႆပ၊ သတၱ၀ါတို႔၏ ေမြးဖြားျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္းတို႔သည္ ေရတြက္မကုန္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွ၏။ ထိုအျခင္းအရာတို႔ကို သိျမင္ျခင္းငွါ သင္၏အရာမဟုတ္၊
ဘုရားရွင္တို႔၏ အရာသာျဖစ္၏။
မေမ့မေလ်ာ့ ေနျခင္းသာ သင္၏အရာျဖစ္သည္-ဟု ဆံုးမကာ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာေတာ္မူသည္။
( ပါဠိ )
ပမာဒံ အပၸမာေဒန ၊ ယဒါႏုဒတိ ပ႑ိေတာ ။
ပညာပါသာဒ မာရုယွ ၊ အေသာေကာ ေသာကိနႎ ပဇံ ။
ပဗၺတေ႒ာ၀ ဘူမေ႒ ၊ ဓီေရာဗာေလ အေ၀ကၡတိ ။
( ျမန္မာျပန္ )
ပညာရွိသူသည္ ေမ့ေလ်ာ့မႈကို မေမ့ေလ်ာ့မႈျဖင့္ ပယ္ေဖ်ာက္၏။
စိုးရိမ္မႈကင္းေသာ ရဟႏၲာသည္ ဒိဗၺစကၡဳဟု ဆိုအပ္ေသာ ပညာျပာသာဒ္ထက္သို႔တက္၍ စိုးရိမ္မႈရွိေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို ရႈၾကည့္၏။
ေတာင္ထိပ္၌ တည္ေသာသူသည္ ေျမျပင္၌ တည္ေသာသူတို႔ကို ရႈၾကည့္သကဲ့သို႔ ပညာရွိ ရဟႏၲာသည္ (ပုထုဇဥ္) သူမိုက္တို႔ကို ရႈၾကည့္၏။
( ေဆာင္ပုဒ္ )
ေၾကင္းက်ိဳးသိျမင္၊ ပညာရွင္သည္၊ အစဥ္သတိ၊ ဆင္ျခင္ၾကည့္လ်က္၊ ေမ့သည့္တရား၊ ကုန္ပယ္ရွား၏။
တရားလိမၼာ၊ ျမတ္ဆရာသည္၊ ပညာျပာသာဒ္၊ အေပၚထပ္မွ၊ ေသာကကင္းစင္၊ စိတ္ၾကည္လင္ျဖင့္၊ ေျမျပင္ေရြ႔လ်ား၊ သတၱ၀ါမ်ားကို၊ သနားၾကင္နာ၊ ေစတနာျဖင့္၊ စိတ္ျဖာခြဲေ၀၊ ရႈၾကည့္ေန၏။
ေတာင္ေျမကုန္းထက္၊ အေပၚတက္၍၊ ေအာက္ဖက္ကသြား၊ လူအမ်ားကို၊ ခြဲျခားေ၀ဖန္၊ ၾကည့္ေနဟန္တည္း။
( အပၸမာဒ၀ဂ္ မဟာကႆပေတၳရ၀တၳဳ )
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment