Friday, March 13, 2009

ပုံျပင္ ( ၁၅ )

( ေမတၱာသုတ္ေတာ္ အာႏုေဘာ္ )

သီဟိုဠ္ကၽြန္း ( သီရိလကၤာ ) ေရာဟန ဇနပုဒ္တြင္ သီဟဆိုသူ တဦးရွိသည္၊ ရဟန္းလူထြက္ျဖစ္သည္၊ အႏုဠာဆိုသူ ပ်ိဳကညာတဦးႏွင့္ ခ်စ္ႀကိဳက္၍ ရဟန္းဘ၀မွ ထြက္လာသူျဖစ္ရာ ယင္းအႏုဠာႏွင့္ပင္ ဖူးစာဆံုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သီဟသည္ ရဟန္းလူထြက္ပီပီ အလုပ္ကို ေကာင္းစြာမလုပ္၊ လည္ပတ္၍သာ ေနသည္၊ မၾကာမီ သူတို႔တြင္ ကေလးတေယာက္ရ၍ မယားျဖစ္သူက အလုပ္ရွာရန္ ေျပာသည္၊ ေယာကၡမမ်ားက သူ႔အား အလုပ္မရွိ၍ မၾကည္ျဖဴ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ေရာဟနႏွင့္ အတန္ေ၀းေသာ ကာလဒၶကရြာသို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ ထြက္သြားေလသည္။

သူရြာမွ ထြက္သြားစဥ္ ဆရာဘုန္းႀကီးျဖစ္ေသာ တိႆမေထရ္ျမတ္ႏွင့္ လမ္းတြင္ေတြ႔သည္၊ လမ္းေဘးတြင္ ထိုင္၍ ရွိခိုးကာ ကာလဒၶကရြာသို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ သြားမည့္အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားသည္၊ တိႆမေထရ္ျမတ္က ေမတၱာတရားကို အျမဲပြားပါ၊ ေမတၱာသုတ္ကို ေန႔စဥ္ ရြတ္ဆိုပါ၊ ေမတၱာသုတ္ေတာ္ကိုလည္း မျပတ္ ႏွလံုးသြင္းပါး-ဟု မွာၾကား ဆံုးမေတာ္မူ၏။

သီဟသည္ ကာလဒၶကရြာသို႔ တညႏွင့္ တေန႔ သြားရသည္၊ ေရာက္လွ်င္ ရြာစားႀကီးအိိ္မ္၌ ၾကံညႇစ္ေသာအလုပ္ကို ရေလသည္။ ထိုအလုပ္ကို တလခန္႔ ပင္ပန္းစြာ လုပ္ျပီးေသာ္ ေငြက်ပ္ ငါးဆယ္ခန္႔ ရေလသည္၊ ထိုေငြကို မယားႏွင့္ သားထံ ျပန္ပို႔ရန္ ရြာစားႀကီးအား အခြင့္ေတာင္း၍ ေရာဟနသို႔ ျပန္ခဲ့ေလသည္၊ ထိုေန႔ ေန၀င္ခ်ိန္တြင္ လမ္းခရီးရွိ မဟာျမိဳင္ ေတာအနီးသို႔ေရာက္၍ အိပ္စရာရွွာသည္၊ ယင္းေတာအနီး ရြာတရြာႏွင့္ ဇရပ္တေဆာင္ကို ေတြ႔၍ အိပ္သင့္-မအိပ္သင့္ ခ်ိန္ဆသည္။ ထိုစဥ္ ရြာသားတေယာက္က စိတ္ခ်၍သာ အိပ္ပါ၊ ဤဌာနတြင္ လူဆိုး သူဆိုး သူခိုး ဓားျပ မရွိ-ဟု ဆိုသျဖင့္ ယင္းဇရပ္တြင္ပင္ ပါလာေသာ အထုပ္ကို ေခါင္းအံုး၍ အိပ္ေလ၏။

မအိပ္မီ ဘုရားရွိခိုး၍ မိမိဆရာ တိႆမေထရ္ျမတ္ မွာၾကားဆံုးမေတာ္မူလိုက္သည့္အတိုင္း ေမတၱာပို႔ကာ ေမတၱာသုတ္ေတာ္ကို ႏွလံုးသြင္း၍ တပုဒ္ခ်င္း တပုဒ္ခ်င္း ရြတ္ဆိုပြားမ်ားေလသည္။
ေမတၱာသုတ္ေတာ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္းရင္း ခရီးလည္းပင္ပန္းသျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္၊ ထိုစဥ္တြင္ ဤအရပ္၌ လူဆိုး သူဆိုး သူခိုး ဓားျပ မရွိပါ-ဟု ေျပာသူက သီဟ၌ ေငြေၾကးပါလာေၾကာင္း သိသျဖင့္ ညဥ့္နက္လွ်င္ အေဖာ္ႏွစ္ဦးႏွင့္ အတူ သီဟကိုသတ္၍ ေငြကိုယူရန္ ဇရပ္အနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ လာေလ၏။

ထိုသံုးေယာက္တို႔ ဇရပ္ႏွင့္ မနီးမေ၀းသို႔ ေရာက္၍ ဇရပ္ဆီသုိ႔ ၾကည့္လိုက္ရာ စစ္သည္ေတာ္ သံုးဆယ္ခန္႔သည္ ဇရပ္ကို ၀န္းရံ၍ ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏၊ ဟယ္-ဇရပ္မွာအိပ္တဲ့ ခရီးသည္ကို အႏုရာဓဘုရင္မင္းျမတ္ဆီက လာဖမ္းေနျပီ ထင္ပါရဲ့-ဟု လူဆိုးတို႔က ထင္မိသည္၊ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ အထင္မွားသည္၊ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ဇရပ္ကို ၀န္းရံလ်က္ရွိေသာ္လည္း လမ္းဆီသုိ႔ မ်က္ႏွာလွည့္လ်က္ရွိကာ ဇရပ္ေပၚရွိလူကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။

အမွန္ကား သီဟ၏ ေမတၱာတန္ခိုး ေမတၱာသုတ္ေတာ္ကို ဆင္ျခင္ပြားမ်ားျခင္း၏ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ ပစၥည္းယူ လူသတ္သည့္ ခိုးသူတို႔ေဘးမွ ကင္းေ၀းေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကေသာ နတ္မ်ားက အႏုရာဓ တပ္မေတာ္သားမ်ား အသြင္ျဖင့္ ေစာင့္ေရွာက္၍ ေပးၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ခိုးသားဓားျပ သံုးေယာက္တို႔သည္ ဇရပ္အနီးသို႔ မကပ္ႏိုင္ဘဲ ထြက္ေျပးသြားၾကေလသတည္း။

( လကၤာသာရ ) (ေဒါသကထာ တတိယေမာင္းေထာင္-၇၅-မွ )

( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၃-ခု ဧျပီလ )

No comments: