Friday, April 10, 2009

ဘာသာေရး ျပႆနာ ( ၅၀ )

( ဘဒၵႏၲ တိေလာကသာရ ေျဖသည္ )

( ေမး ) ( အံသကိုက္ )
ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ယခုေခတ္ ကိုရင္ ဦးပဥၨင္းမ်ားသည္ အံသကိုက္ေခၚ ေခၽြးခံအက်ႌမ်ားကို ၀တ္ၾကပါသည္၊ ပရိကၡရာဆိုင္တိုင္းတြင္လည္း ခ်ဳပ္၍ ေရာင္းၾကပါသည္၊ အမ်ားအားျဖင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ထိုအံသကိုက္ကို ၀တ္ၾကသည္ကို မႏွစ္သက္ၾကပါ၊ ၀ိနည္းေတာ္အရ အပ္-မအပ္ ေျဖၾကားေတာာ္မူပါ ဆရာေတာ္ဘုရား။
( ဦးသုမန-ပါဠိဗိမာန္ေက်ာင္းတိုက္၊ ပဲခူးျမိဳ႔ )

( ေျဖ )
အ႒ကထာ၌ အံသကာသာ၀ (အံသကိုက္) ကို ေခၽြးအထြက္လြန္သူတို႔ အရံုသကၤန္းတို႔ကို ေခၽြးစြန္းျခင္း၊ နံေစာ္ျခင္းမွ ကာကြယ္ရန္ ရံခါကိုယ္ကိုပတ္၍ ၀တ္ဆင္ရန္ ခြင့္ျပဳသည္၊ အနံ တထြာ၊ အလ်ား သံုးေတာင္မွ် အဓိ႒ာန္မတင္ေလာက္ေသာ သကၤန္းငယ္၊ လက္၀ဲဖက္ပုခံုးႏွင့္ ရင္၀မ္းလံုရံု ပတ္၀တ္ရသည့္အ၀တ္ကို တိစိ၀ရဂိတ္ ဓူတင္ေဆာင္မ်ားပင္ အပ္သည္ဟု ခြင့္ျပဳထားေပသည္၊

ယခုေခတ္တြင္ ခ်ဳပ္၍ ကိုယ္က်ပ္အက်ႌပမာ ၀တ္ဆင္ၾကသည္ကို ၀ိနည္းေလးစားေသာ ဆရာေတာ္မ်ား မႏွစ္သက္သည္မွာ မွန္ပါသည္၊ ၀ိနည္းေတာ္အရ ၀တ္ရန္လည္း မအပ္ပါ၊ ၀တ္လိုက ေဖာ္ျပပါ အလ်ား အနံ ရွိေသာ အံသကာသာ၀ကို ျပဳလုပ္ အသံုးျပဳသင့္ပါေၾကာင္း ေျဖၾကားအပ္ပါသည္။
*********************************************************************************

( ေမး ) ( အေျခအေန ေပးသလို )
ဆရာေတာ္ဘုရား၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေသာ အေမအိုႀကီးအား မျပတ္ျပဳစုေနရသျဖင့္ အခ်ိန္ယူ၍ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ပရိတ္ရြတ္ဖတ္ျခင္း။ ပုတီးစိပ္ျခင္း တို႔ကို မျပဳႏိုင္ဘဲ ေစ်းေရာင္းရင္း အိမ္မႈကိစၥတို႔ကို ျပဳရင္း ရြတ္ဆိုရ၊ ပုတီးစိပ္ရျခင္း၊ အခ်ိန္ရသလို ပရိတ္စာအုပ္မ်ားကို ဖတ္၍ ရြတ္ဆိုရျခင္းတို႔မွာ နည္းလမ္း မွန္-မမွန္၊ သင့္-မသင့္ သိလိုပါသည္ အရွင္ဘုရား။
( မခ်စ္ခ်စ္-ျမင္းျခံျမိဳ႔ )

( ေျဖ )
လံုး၀မရြတ္ဆိုဘဲ၊ ပုတီးမစိပ္ဘဲ ေနသည္ထက္ အေျခအေနအရ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ပရိတ္ရြတ္ဖတ္ျခင္း၊ ပုတီးစိပ္ျခင္းမ်ား ျပဳႏိုင္သည္မွာ ခ်ီးက်ဴးဖြယ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္၊
အခ်ိန္မရသည့္တိုင္ေအာင္ ရတနာသံုးပါး ဂုဏ္ရည္တို႔ကို မျပတ္မလတ္ အမွတ္ရေနႏိုင္လွ်င္ပင္ အက်ိဳးႀကီးလွ ပါသည္၊ ပရိတ္ႀကီး ဓဇဂၢသုတ္နိဒါန္းတြင္ ေစတိယဂၤဏ၀တ္ ျပဳေနေသာ သာမေဏကေလးသည္ ေစတီေပၚတက္၍ သန္႔ရွင္းေရးျပဳေနစဥ္ ေျခေခ်ာ္က်သည္၊ ထိုအခါ ရတနာသံုးပါး ဂုဏ္ေတာ္မ်ား ပါရွိေသာ ဓဇဂၢ သုတ္ေတာ္ကို အာရံုျပဳ၍ ဓဇဂၢသုတၱံ မံ ရကၡတု=ဓဇဂၢသုတ္ေတာ္သည္ ငါ့ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါေစသတည္း-ဟု ဆိုရံုမွ်ျဖင့္ ေစတီကိုယ္မွ အုတ္ခ်ပ္မ်ား ထြက္လာ၍ခံေပးသျဖင့္ ေအာက္သို႔မက်ဘဲ ေထာက္ရာ တည္ရာရျပီး ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းေၾကာင္း လာရွိပါသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္၍ မရြတ္မဖတ္ဘဲ ေနသည္ထက္ အေျခအေနေပးသလို ရြတ္ျခင္း ( စာအုပ္ကို ) ဖတ္ျခင္း၊ ပုတီးစိပ္ျခင္းမ်ားကို မျပတ္ျပဳလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရန္ သင့္ပါေၾကာင္း ေျဖၾကားအပ္ပါသတည္း။
*********************************************************************************

( ေမး ) ( ပ႒ာန္း ပစၥယုေဒၵသ ႏွင့္ နိေဒၵသ )
ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ၂၄-ပစၥည္း ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ ( ပစၥယုေဒၵသႏွင့္နိေဒၵသ ) ကို အိမ္တြင္ အျမဲရြတ္ဆိုႏိုင္ပါသလား၊ ၄င္းတို႔ကို အျမဲရြတ္ဆိုက သမၼာေဒ၀ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ား လာေရာက္နာၾကားသျဖင့္ အိမ္ေစာင့္နတ္မ်ား အေနအထိုင္ခက္သည္ဟု ေျပာဆိုၾကပါသည္၊
ထိုစကား ဟုတ္မွန္ပါသလားဘုရား။
( မသိဂႌ-ပြင့္ျဖဴျမိဳ႔၊ မေကြးတိုင္း။ မျမတ္ဆုႏွင္း-ဒဂံုျမိဳ႔သစ္ ေျမာက္ပိုင္း။ ယုယု-သီရိမဂၤလာ၊ ရန္ကုန္ )

( ေျဖ )
ဤျပႆနာ ေမးသူမ်ားလွ၏။ ယခင္ကလည္း ေျဖခဲ့ဖူးေပျပီ။
ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ စေသာ ဗုဒၶဘာသိတ ေဒသနာ၊ ပရိတ္ဂါထာေတာ္မ်ားကို ရြတ္ဆိုျခင္းေၾကာင့္ အႏၲရာယ္ကင္းရွင္းေၾကာင္း သာဓကမ်ားစြာ ရွိေပသည္။
နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားလည္း လာေရာက္ နာၾကားၾကေၾကာင္း စာေပမ်ားတြင္ လာရွိပါသည္၊ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ား လာေရာက္ၾက၍ အႏၲရာယ္ကို ျပဳတတ္ၾကေသာ နတ္ဆိုးနတ္၀ါးမ်ား၊ တန္ခိုးငယ္ေသာ နတ္မ်ား၊ ေရွာင္ခြါသြားျခင္းေၾကာင့္လည္း အႏၲရာယ္ကင္းရွင္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။

အကယ္၍ အိမ္ေစာင့္နတ္သည္ နတ္ဆိုးနတ္၀ါးျဖစ္က ၄င္းေရွာင္ခြါသြားျခင္းပင္လွ်င္ အႏၲရာယ္ကင္းျခင္းပင္ျဖစ္၍ လိုလားအပ္ေပသည္၊ သို႔ေသာ္ စာေပမ်ားတြင္ တန္ခိုးႀကီးနတ္မ်ား လာေရာက္ျခင္းကို တန္ခိုးေသးေသာနတ္မ်ားက လိုလားေၾကာင္း၊ သာႏုသာမေဏ ၀တၳဳတြင္ သာမေဏ၏ သံုးဘ၀မွ မိခင္ျဖစ္ဖူးေသာ နတ္ဘီလူးမသည္ သာမေဏမယ္ေတာ္-ဟူေသာ ဂုဏ္ျဖင့္ တန္ခိုးႀကီးနတ္မ်ားက လာတိုင္းႏႈတ္ဆက္ေန၍ ဂုဏ္ရွိေနရာ သာမေဏ လူထြက္ေတာ့မည္ဆိုသျဖင့္ ထိုဂုဏ္ပ်က္မည္စိုး၍ သာမေဏ လူမထြက္ေအာင္ ပူးကပ္ေျပာဆိုေၾကာင္း ၀တၳဳရွိပါသည္။

ထိုကိုေထာက္က မိမိရြတ္ဆို၍ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ား လာလွ်င္ အိမ္ေစာင့္နတ္မ်ား ပို၍ပင္ ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူဖြယ္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊ မိမိအိမ္သို႔ မင္းစိုးရာဇာမ်ားလာလွ်င္ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူၾကရသည္ကို သာဓကျပဳသင့္ေပသည္။
*********************************************************************************

( ေမး ) ( သာသနာ ႏွစ္ငါးရာ စကား )
အရွင္ဘုရား၊ အတြဲ-၉၊ အမွတ္-၁၂ ပါ သာသနာငါးေထာင္အေမးကို ေျဖၾကားရာတြင္ အာနႏၵာ မာတုဂါမတို႔ သာသနာတြင္း ၀င္လာျခင္းေၾကာင့္ အႏွစ္တေထာင္တည္မည့္ သာသနာသည္ အႏွစ္ငါးရာသာ တည္လတံ့-ဆိုပါသည္၊ ဘာေၾကာင့္ ေလွ်ာ့နည္းသြားရပါသနည္း၊ ဘာေၾကာင့္အေလွ်ာ့ခံ၍ မာတုဂါမတို႔အား ဘိကၡဳနီအျဖစ္ ခြင့္ျပဳရပါသနည္း၊ ရွင္းလင္းေျဖၾကားေတာ္မူပါရန္ ေလွ်ာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား။
( မမာပ်ိဳး-နမၼတူ )

( ေျဖ )
မာတုဂါမအား အတားအဆီးမရွိ အလံုးအရင္းျဖင့္ သာသနာသို႔ ၀င္ခြင့္ျပဳလိုက္လွ်င္ ေလာကလူ႔ေဘာင္မွာကဲ့သို႔ ကိေလသာအေႏွာင္အဖြဲ႔ျဖင့္ ရစ္ပတ္ထံုးဖြဲ႔၍ သာသနာေတာ္ ခိုင္ခံ့ဖြယ္မရွိ၊ မဂ္ဖိုလ္ ရႏိုင္ဖြယ္မရွိ ျဖစ္ေပမည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မာတုဂါမမ်ား သာသနာ၀င္ေရာက္ခြင့္ေပးရာ၌ မာတုဂါမမွ ျဖစ္လာေသာ ဘိကၡဳနီ (ရဟန္းမိန္းမ) သည္ ဘိကၡဳ (ရဟန္းေယာက်္ား) အား ႀကီးငယ္မေရြး ရွိခိုးျခင္း၊ ပူေဇာ္ျခင္း၊ အဆံုးအမခံျခင္း။ ၀တ္အက်င့္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ျပစ္တင္ေရရြတ္တိုင္းထြာမႈ မျပဳရျခင္း စသည္မ်ားပါေသာ ဂရုဓမ္တရား ရွစ္ပါးကို ပဋိညာဥ္မႈ ခံ၀န္ျပဳေစ၍ သာသနာ၀င္ခြင့္ေပးခဲ့သည္။

ဤဂရုဓမ္တရားရွစ္ပါးသည္ ကန္ေဘာင္ကန္ရိုးႀကီးပမာ သာသနာခိုင္ခံ့ေၾကာင္း တည္တံ့ေၾကာင္းျဖစ္သည္၊ မာတုဂါမမ်ား သာသနာသို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ္လည္း အႏွစ္တေထာင္မွ ႏွစ္ငါးရာသို႔ ယုတ္ေလွ်ာ့၍ မသြားေတာ့ေပ။ ဂရုဓမ္တရားရွစ္ပါးကို မပညတ္ခဲ့လွ်င္သာ ယုတ္ေလ်ာ့သြားစရာရွိေပသည္၊ ဘိကၡဳနီအျဖစ္ ခြင့္ျပဳလက္ခံရျခင္းမွာလည္း မာတုဂါမတို႔ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရႏိုင္ျခင္း၊ ေရွးဘုရားရွင္မ်ားလက္ထက္က ပါရမီျဖည့္က်င့္လာခဲ့ေသာ ရဟႏၲာမေလာင္းတို႔ ရွိေနျခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးတို႔လည္း အမိ်ဳးသားတို႔ႏွင့္ တန္းတူ ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္ကို ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ခြင့္ရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ရပါသည္။
*********************************************************************************

( ေမး ) ( ဘုရား ရဟႏၲာ )
အရွင္ဘုရား၊ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးလြန္းျပီး ဇြဲေကာင္းစြာ ထားရွိႏိုင္သူတို႔အဖို႔
(က) ယခုဘ၀တြင္ပင္ ရဟႏၲာျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းႏွင့္
(ခ) သမၼာသေမၺာဓိ ဘုရားဆုပန္ျခင္း ႏွစ္ခုတြင္ မည္သည္ကုိ လုပ္ေဆာင္သင့္ပါသနည္း ဘုရား။
( ေမာင္ေနထြန္းခိုင္-ေရႊေတာင္ၾကား (၁) ရပ္ကြက္၊ ဗဟန္း )

( ေျဖ )
(က) မွာ သံသရာဘ၀မ်ားစြာ ခႏၶာဒုကၡတို႔ ခံစားမေနလိုေသာ ရဟႏၲာ သာ၀ကတို႔ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိတဦးတည္း အတၱဟိတ အေနျဖင့္ အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္၍ ကဲ့ရဲ့စရာမရွိေပ။
(ခ) မွာ မိမိတဦးတည္း နိဗၺာန္သို႔ ကူး၍ ခ်မ္းသာသုခကို အရယူသည္ထက္ သတၱ၀ါအားလံုးကိုပါ ေခၚေဆာင္လိုေသာ ဘုရားေလာင္းတို႔၏ အတၱ-ပရ ႏွစ္၀အက်ိဳးျပဳေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္သျဖင့္ ပိုမို၍ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုစရာပင္ျဖစ္ပါသည္။

သုေမဓာရွင္ရေသ့သည္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား၏ ေျခေတာ္ရင္း၌ ရဟႏၲာဘ၀ျဖင့္ နိဗၺာန္ကူးႏိုင္ေသာ္လည္း
ကႎ ေမ ဧေကန တိေဏၰန ပုရိေသန ထာမဒႆိနာ-စသည္ျဖင့္ ငါတဦးတည္း နိဗၺာန္ကို ကူးေျမာက္သျဖင့္ အဘယ္အက်ိဳးရွိအ့့ံနည္း၊ မိမိအားအစြမ္းကို သိျမင္သူပီပီ ဘုရားျဖစ္၍ သတၱ၀ါအေပါင္းကို ကယ္တင္ေပအံ့-ဟု အဓိ႒ာန္၍ ဘုရားဆုပန္ခဲ့ပါသည္၊ ယခုျပႆနာရွင္၏ စာတြင္လည္း ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးလြန္းျပီး ေကာင္းစြာထားရွိႏိုင္သူအဖို႔-ဟု ဆိုေပရာ ေဖာ္ျပပါ သုေမဓာစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ ဘုရားဆုပန္ျခင္းကို လုပ္ေဆာင္သင့္ေၾကာင္း အၾကံေပးလိုပါသည္။
********************************************************************************

( ေမး ) ( ဘုရားလက္ထက္ အကၡရာစာေပ )
ေလာက္ထားအပ္ပါသည္ဘုရား
(က) ေဃာသကသူေ႒းသား ၀တၳဳတြင္ သူေ႒းႀကီးက ေမြးစားသားအား သတ္ရန္ မိတ္ေဆြ သူၾကြယ္ထံ စာေရးေပးသည္-ဟု ဖတ္ရပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္တြင္ အကၡရာစာေပ ေပၚေပါက္ျပီး ျဖစ္ပါသလား ဘုရား။
( ခ ) အကၡရာစာေပ ေပၚေပါက္ျပီး ျဖစ္ပါလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္မ်ားကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ထက္အကၡရာ၊ ေပထက္အကၡရာ မတင္ထားခဲ့ဘဲ သံဃာေတာ္မ်ားက ႏႈတ္ငံုမွတ္သား လာခဲ့ရသည္ကို သိလိုပါသည္ဘုရား။
( ေဒၚသင္းသင္း-ရန္ကုန္ )

( ေျဖ )
( ၁ ) ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌ အကၡရာစာေပ ေရးသားဖတ္ၾကားမႈမ်ား ရွိေနေၾကာင္း၊ ၄င္းေဃာသက၀တၳဳအျပင္ ဥတၱရာသူေ႒းသမီး၀တၳဳ၊ ပုကၠဳသာတိ၀တၳဳ၊ စသည္တို႔တြင္လည္း ထင္ရွားရွိပါသည္။
အထူးအားျဖင့္ ပုကၠဳသာတိ၀တၳဳျပရာ ဓာတု၀ိဘဂၤသုတ္အဖြင့္ ( မ-႒ ၄၊ ၂၀၁ )၌ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ ဗိမၺိသာရမင္းထံမွ တကၠသိုလ္ျပည္ ပုကၠဳသာတိမင္းထံသို႔ ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသံုးပါး ေပၚေပါက္ေနေၾကာင္း ေရႊျပားတြင္ အကၡရာစာေပ ေရးသား၍ ေပးပို႔ေၾကာင္း ၄င္းအကၡရာစာေပတို႔မွာ သမသီသာနိ-အကၡရာအေပၚထိပ္ (ေခါင္း) ညီညာ၍၊
သမပႏၲီနိ-လက္၀ဲမွ လက်္ာသို႔ ညီညီညာညာ စီတန္းေနေၾကာင္း၊
စတုရႆာနိ-ေလးေထာင့္သ႑ာန္ရွိေၾကာင္း၊ ေဖာ္ျပပါရွိပါသည္။
ျဗာဟၼီအကၡရာပံု ျဖစ္ဟန္ရွိေၾကာင္း သိရပါသည္။

( ၂ ) ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားသည္ တရားေတာ္မ်ားကို ေလးစားရိုေသေသာအားျဖင့္ အကၡရာစာေပျဖင့္ ေရးသားဖတ္ၾကားျခင္းထက္ အဆင့္ဆင့္ ႏႈတ္တက္အာဂံုေဆာင္၍ ရြတ္ဆိုေလ့ရွိေၾကာင္း၊ ထို႔ျပင္ သဒၵါ ပညာ ထက္သန္ေသာေခတ္ျဖစ္၍ တပါးက ႏႈတ္ျဖင့္ ေရွ႔ကရြတ္ဆိုသြားလွ်င္ တပါးက ေနာက္မွလိုက္၍ ရြတ္ဆိုျခင္းျဖင့္ ႏႈတ္တက္ရရွိသြားကာ ဤနည္းျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ သင္ၾကားေဆာင္ရြက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ဤေခတ္ဂိုဏ္းဂဏမ်ားပမာ ဒီဃဘာဏကဂိုဏ္းမွ ဒီဃနိကာယ္ကို၄င္း၊ မဇၩိမဘာဏကဂိုဏ္းမွ မဇၩိမနိကာယ္ကို၄င္း၊ ထို႔အတူ အဂၤုတၱရနိကာယ္ ၊ သံယုတၱနိကာယ္စသည္ ဂိုဏ္းအသီးသိီးခြဲ၍ သူ႔တာကိုယ့္တာ ျခားျပီး ေဆာင္ျခင္း၊ ရြတ္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ေဆာင္ခဲ့ၾကရာ သာသနာ ၄၅၀-အထိျဖစ္သည္။

ထိုသာသနာ ၄၅၀-သီရိလကၤာ သီဟိုဠ္ေခတ္တြင္မွ ဒုဗၻိကၡ ကပ္ေဘးႀကီးမ်ား ေတြ႔ရသျဖင့္ ၾကာလွ်င္ သဒၶါ ပညာ ေခါင္းပါးျပီး ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား ေဆာင္ျခင္း၊ ရြတ္ျခင္း တတ္ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ဟုဆိုကာ ေပထက္အကၡရာ တင္ခ့ဲသည္ဟု ဆိုပါသည္။

( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၅-ခု ဇူလိုင္လ )

No comments: