Wednesday, May 6, 2009

ကံ ကံ၏အက်ိဳး ( ၅၁ )

( ဖိနပ္လွဴေသာေၾကာင့္ )

ေဒၚ၀င္းျမသည္ မလႈိုင္ျမိဳ႔နယ္ ကမၻားျဖဴရြာ အေျခခံပညာ မူလတန္းေက်ာင္းမွ ဆရာမတဦးျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေနေသာ သမီးပ်ိဳတဦးျဖစ္သည္။ ကမၻားျဖဴေက်းရြာ အမ်ိဳးသမီး ဓမၼစၾကာအသင္း၏ အက်ိဳးေဆာင္ တဦးလည္း ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ဓမၼာစၾကာႏွင့္ ပ႒ာန္းပစၥယနိေဒၵသတို႔ကို ေန႔စဥ္မျပတ္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေလ့ ရွိသည္။

ကမၻားျဖဴေက်းရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ ႏွစ္စဥ္ အသံမစဲ မဟာပ႒ာန္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပျမဲ ျဖစ္သည္။ ဆရာမ ေဒၚ၀င္းျမသည္ ထိုပူေဇာ္ပြဲ၏ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကို တတ္စြမ္းသမွ် ကုသိုလ္ယူ လုပ္ကိုင္ေလ့ ရွိသည္။ ၁၃၅၄- ခုႏွစ္ ပ႒ာန္းပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပေသာအခါ ထိုပူေဇာ္ပြဲသို႔ ေရနီရြာအေရွ႔ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႏွင့္ အျခားဆရာေတာ္ တပါးတို႔ ၾကြေရာက္ေတာ္မူလာၾကသည္။ ထိုဆရာေတာ္တို႔ စီးလာေသာဖိနပ္မ်ားမွာ လြန္စြာမွပင္ ေဟာင္းႏြမ္းပ်က္စီးေနသည္ကို ေဒၚ၀င္းျမ ျမင္ေတြ႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႀကိဳတင္ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ ရုတ္တရက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေစတနာအေလ်ာက္ မိမိ၏ကိုယ္ပိုင္ေငြျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးအား ဖိနပ္မ်ား၀ယ္၍ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ဖိနပ္တရန္လွ်င္ ေငြ ၁၅၀-က်ပ္ ေပးရသည္။

ထိုသို႔ ဖိနပ္ လွဴျပီးလွ်င္ျပီးခ်င္း ေရနီရြာ အေရွ႔ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးေကလာ-က ဤကဲ့သို႔ ေစတနာသဒၶါတရား သန္႔သန္ျဖင့္ ဖိနပ္လွဴရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ ယဥ္ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါေစ-ဟု ေဒၚ၀င္းျမအား ဆုေပးခဲ့ပါသည္။
တေန႔တြင္ မလႈိုင္ျမိဳ႔နယ္ ၀န္ထမ္းေပါင္းစံု အလွဴပြဲက်င္းပရန္ ကံစမ္းမဲဖြင့္သည္။ ၀န္ထမ္းတိုင္းသည္ ကံစမ္းမဲ တေစာင္လွ်င္ ငါးဆယ္က်ပ္နႈန္းျဖင့္ ၀ယ္ယူလွဴဒါန္းၾကရသည္။

ေဒၚ၀င္းျမသည္ ျမိဳ႔နယ္ပညာေရးဌာန၏ အစီအစဥ္ျဖင့္ ကံစမ္းမဲလက္မွတ္နံပါတ္ ၁၁၂၄၃-ကို ၀ယ္ယူခြင့္ ရခဲ့ပါသည္။ ၁၀-၅-၉၂- တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ကံစမ္းမဲဖြင့္သည္။ ထိုဖြင့္ပြဲ၌ သူမသည္ တန္ဖိုးအမ်ားဆံုးျဖစ္သည့္ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ ဆိုင္ကယ္ ( နံပါတ္ ယ/၅၅၂၅၉) ကို ပထမဦးဆံုး မဲေပါက္ခဲ့သည္။

ဤကဲ့သို႔ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ထူးထူးျခားျခား ဆိုင္ကယ္ေပါက္ျခင္းမွာ ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးအား ဖိနပ္လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ ေစတနာေၾကာင့္ဟု ယံုၾကည္ယူဆပါေၾကာင္း ဆရာမေဒၚ၀င္းျမက ေျပာျပပါသည္။

( ေဇာ္၀င္းေမာင္-ပညာေရး )
********************************************************************************

( ေဗာဇၩင္သုတ္ေတာ္အက်ိဳး )

ေညာင္ --- ေ၀ါင္---ေ၀ါင္--
ခြီး
ဟဲ့--ဟဲ့၊ လုပ္ၾကပါဦး၊ ေသပါျပီေတာ္---ေသပါျပီ။
စီခနဲ ညံခနဲ အသံရိုင္းမ်ားေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာထဲတြင္ အာရံုစူးနစ္ေနေသာ ကၽြန္မသည္ အသံလာရာ အိမ္ေရွ႔ ခန္းသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါသည္။

ေဟာေတာ့---ေၾကာင္စုန္းႀကီး။
တလသား ေၾကာင္ေပါက္စကေလးကို လည္မ်ိဳမွ ကိုက္ခ်ီ ယမ္းခါေနသည့္ ေၾကာင္ထီးႀကီးအား ကၽြန္မသည္ လက္လွမ္းမီရာ တုတ္တေခ်ာင္းျဖင့္ ပစ္ေပါက္ရင္း အိမ္ေရွ႔ခန္းသို႔ ေျပးလာမိပါသည္။

ကၽြန္မသည္ ေသြးအိုင္ထဲတြင္ ျငိမ္သက္ေနသည့္ ေၾကာင္ကေလးကို တယုတယ ေကာက္ယူလိုက္ပါသည္။ ရင္ဘတ္ကေလးကား နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ႏွင့္ အသက္ရွိေနေသးေၾကာင္း ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ေမေမေရ၊ ညီမေလးေရ၊ ေၾကာင္ကေလး မေသေသးဘူး၊ အသက္ရွိေသးတယ္။
သမီးတို႔ သူ႔အသက္ကို ကယ္ၾကရေအာင္၊ ေမေမ သမီးကို ေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႔ ပရိတ္ေရ ေပးပါ။ ညီမေလးက နႏြင္းပုလင္း သြားယူ။ ေရေႏြးနဲ႔ ေရပါ ခပ္လာခဲ့ေနာ္။

ကၽြန္မသည္ ေၾကာင္ကေလး၏ လည္မ်ိဳမွ ဒဏ္ရာေပါက္ကို ေဆးေၾကာေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ ပရိတ္ေရႏွင့္ နႏြင္းကို ေဖ်ာ္ကာ ၄င္းဒဏ္ရာအေပါက္ထဲသို႔ သိပ္ထည့္ေပးပါသည္။ ဒဏ္ရာကို အ၀တ္သန္႔သန္႔ျဖင့္ စည္းေႏွာင္ေပးျပီး တကိုယ္လံုးကို ပရိတ္ေရျဖင့္ ေတာက္ေပးပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘုရားစင္ေရွ႔တြင္ ေၾကာင္ကေလးကို ခ်ထားျပီးေသာ္-

အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မ၏ ဦးေခါင္းထက္တြင္ ေခတၱရပ္တည္ စံပယ္ေတာ္မူပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္မသည္ ငါးပါးသီလအက်င့္ျမတ္ကို ေစာင့္ထိန္းပါသည္ဘုရား။ ဘုရား တရား သံဃာေတာ္မ်ားကိုလဲ ယံုၾကည္စြာ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ပါသည္ဘုရား။ ထို႔ျပင္ ေက်းဇူးရွင္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ေက်းဇူးတရားမ်ားကိုလဲ ေအာက္ေမ့လ်က္ ရိုေသစြာ လုပ္ေကၽြးပါသည္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္မအေပၚ ျပဳဖူး ေပးဖူး ေကၽြးဖူး အက်ိဳးေဆာင္ေပးဖူးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား၏ ေက်းဇူးတရားမ်ားကိုလည္း အစဥ္ႏွလံုးသြင္းလ်က္ ျပန္လည္တုံ႔ျပန္ရန္ ႀကိဳးစားလ်က္ ရွိပါသည္ဘုရား။

ဤစကားမ်ားသည္ မွန္ကန္ပါသည္ဘုရား။ ဤမွန္ကန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္ ယခု ေ၀ဒနာခံစားေနရေသာ ေၾကာင္ကေလး အသက္ရွင္ျပီး ေ၀ဒနာမွ သက္သာေပ်ာက္ကင္းပါေစေၾကာင္း ႀကီးမားေသာေမတၱာ ေစတနာျဖင့္ ဆုေတာင္းအပ္ပါသည္ဘုရား-ဟု တိုင္တည္ကာ ေဗာဇၩဂၤသုတ္ေတာ္ကို ေ၀ဒနာက်ေရာက္ေနေသာ ေၾကာင္ကေလးအတြက္ ဌာန္ကရိုဏ္းက်က် ပီပီသသ ရြတ္ဖတ္ေပးပါသည္။

ထိုသို႔ ရြတ္ဖတ္ေနစဥ္ နာရီ၀က္ခန္႔အၾကာ၌ ေၾကာင္ကေလးမွာ မ်က္လံုးေလး ပြင့္လာသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ ဆက္လက္ ရြတ္ဖတ္ရာ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ခန္႔ၾကာေသာ္ ေၾကာင္ကေလးသည္ ေညာင္-ခနဲ ေအာ္ကာ ယိုင္တိယိုင္ထိုးျဖင့္ ထလာပါသည္။ ကၽြန္မ၏ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မႈကား ႏႈိင္းဆဖြယ္ရာ မရွိေတာ့ပါ။

( တကၠသိုလ္ ခင္ျမတ္ႏိုး )
*********************************************************************************

( မီးကိုတားဆီး ၂၄-ပစၥည္း )

စာေရးသူ၏ ဖခင္ ဦးျမေဇာ္သည္ စကားေျပာရာတြင္ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာျဖင့္ အပိုအလိုမရွိ ေျပာဆိုတတ္သည္။ မဟုတ္မမွန္ေသာစကား၊ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းထမ္းေသာစကားတို႔ကို ဘယ္ေသာအခါမွ် မေျပာခဲ့ပါ။
ဖခင္ႀကီးသည္ သူ႔အသက္ကို သတ္ဖို႔ေ၀းစြ၊ သူ႔အားလာကိုက္ေနသည့္ မွက္၊ ျခင္၊ ယင္ စသည့္ အေကာင္ငယ္ေလးမ်ားကိုပင္ ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ခဲ့ပါသည္။

ဖခင္ႀကီးသည္ ေသရည္ေသရက္ေသာက္စားျဖင့္၊ ေလာင္းကစားျခင္းအမႈတို႔ကို စမ္းသပ္သည့္သေဘာမွ်ပင္ မျပဳလုပ္ခဲ့ပါ။ သူတပါး၏ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကိုလည္း ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ ခရမ္းသီးတလံုး၊ ဟင္းရြက္ တညြန္႔မွ်ပင္ မဆြတ္ခူးခဲ့ပါ။ အမွန္တကယ္ လိုအပ္လွ်င္ ပိုင္ရွင္ထံ ေတာင္းယူတတ္သည္။

ဖခင္ႀကီးသည္ ဤသို႔ ေနလာရင္း တဖက္မွ ဘာသာတရားကိုလည္း ေလးေလးစားစား အေရးထားခဲ့သည္။ ညစဥ္ ဘုရားရွိခိုးျပီးတိုင္း အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာကို ပ႒ာန္း ၂၄-ပစၥည္းျဖင့္ စည္းခ်ျပီးမွ အိပ္ေလ့ရွိသည္။ မိမိ အႏွစ္သက္ဆံုး ပရိတ္ႏွင့္ဂါထာ တို႔ကိုလည္း မျပတ္မလတ္ ရြတ္ဆိုေလ့ရွိသည္။

တေန႔တြင္ ဖခင္ႀကီးအိမ္၏ အေရွ႔ေတာင္ဘက္ တေခၚေလာက္အကြာရွိ အိမ္တအိမ္တြင္ မီးေလာင္ပါသည္။ မီး စတင္ေလာင္သည့္အိမ္၌ လူႀကီးတေယာက္မွ် မရွိသျဖင့္ မီးေတာက္ႀကီး အိမ္ေခါင္ေပၚတက္လာမွ သိၾကရသည္။
ထိုအခ်ိန္သည္ ရြာသားမ်ား ေတာသြားေနခ်ိန္ျဖစ္၍ ရြာထဲတြင္ ေယာက်္ားသားမရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနသည္။ ဖခင္ႀကီးလည္း ေတာသြားဆဲျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္ မိခင္ႀကီးႏွင့္ ညီမငယ္ေလး တေယာက္သာ ရွိသည္။

ဖခင္ႀကီးသည္ ေတာထဲမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ရြာေပၚမွ မီးခိုးလံုးမ်ားကို လွမ္းျမင္လိုက္ရာ ခ်က္ခ်င္းထေျပး လာသည္။ ပါးစပ္မွလည္း ဘုရားကယ္ေတာ္မူပါ-ဟု ဆို၍ ပ႒ာန္း ၂၄-ပစၥည္းကို ရြတ္ဆိုလာသည္။
ရြာထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ စေလာင္သည့္အိမ္ကို သိလိုက္သည္။ ထိုအိမ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း မေ၀းသျဖင့္ မိမိတို႔အိမ္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မလြတ္ႏိုင္ဟု တထစ္ခ် ယူဆလိုက္ပါသည္။

အိမ္သို႔ေရာက္လွ်င္ မီးသည္ ဖခင္ႀကီး၏ အိမ္ကို ေက်ာ္သြားသည္။ အေနာက္ေျမာက္ဘက္ရွိ အိမ္မ်ားသို႔ ကူးစက္ ေလာင္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္က ၀ိုင္းထဲက ပဲစင္းငံု အေမွာ္မ်ား ေတာင္လိုပံုထားဆဲ ျဖစ္သည္။ ၄င္းေပၚသို႔ မဆိုစေလာက္ မီးပြားေလးတပြား က်လွ်င္ေတာင္ ေတြးရဲစရာမရွိပါ။ ယခုမူ မီးသည္ ဖခင္ႀကီး၏အိမ္ကို ေက်ာ္သြားသျဖင့္ တရြာလံုးက အံ့ၾသမဆံုး ရွိၾကသည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ထင္ေၾကးေပး ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကသည္။

အမွန္မွာ အျခားမဟုတ္၊ ဖခင္ႀကီးသည္ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးအရြယ္ကတည္းက ယေန႔ အသက္ ၆၀-ေက်ာ္သည္အထိ ၅-ပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးကဲ့သို႔ ျမဲျမံျခင္း၊ ညစဥ္ ပ႒ာန္း ၂၄-ပစၥည္းျဖင့္ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာကို စည္းခ်အိပ္ျခင္း စသည့္ အက်ိဳးတို႔ေၾကာင့္ ဤကဲ့သို႔ မီးေဘးမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္ဟု ယံုၾကည္ယူဆၾကပါသည္။

( ခင္ေမာင္တင္-၀ဲေလာင္ )

( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၆-ခု ေမလ )

No comments: