Tuesday, May 5, 2009

ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ က်င့္စဥ္ႏွင့္ ဗာဟိယဒါရုစိရိယမေထရ္

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူလ်က္ရွိ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဗာဟိယအမည္ရွိ လူတေယာက္သည္ ပင္လယ္ခရီးတြင္ သေဘၤာပ်က္ရာမွ မေသဘဲလြတ္ေျမာက္ျပီး သုပၸါရက ဆိပ္ကမ္းသို႔ ဆိုက္ေရာက္လာ၏။ အ၀တ္အစား ဘာမွ်မပါလာေသာ ဗာဟိယသည္ ပ်ဥ္ခ်ပ္ရသမွ်ကို ႏြယ္ႀကိဳးျဖင့္သီ၍ အရွက္လံုရံု ၀တ္ဆင္ကာ နီးစပ္ရာရြာမ်ားကို၀င္၍ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရ၏။

ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ ေခါင္းပါးစြာက်င့္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးႀကီး ရဟႏၲာႀကီးဟု ယူဆကာ လွဴဒါန္းျပဳစု ကိုးကြယ္ၾက၏။ ၾကာေသာ္ သူ႔ကိုယ္သူလည္း ရဟႏၲာျဖစ္ျပီ-ဟု အထင္ရွိလာ၏။ ေရွးဘ၀က မိတ္ေဆြေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ေသာ ျဗဟၼာတပါးက အယူမွားယြင္းေနေသာ ဗာဟိယအား သတိလာေပးသည္။ ထိုအခါမွ သူ႔အမွားကို သူျမင္ျပီးလွ်င္ ဘုရားရွင္ရွိရာ ယူဇနာတရာ့ႏွစ္ဆယ္ ေ၀းေသာ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ခရီးျပင္းႏွင္ခဲ့၏။ ေရာက္ေသာအခ်ိန္တြင္ ဘုရားရွင္ ဆြမ္းခံၾကြဆဲျဖစ္ရာ ေနာက္မွလိုက္၍ တရားေဟာရန္ ေတာင္းပန္၏။

ဘုရားရွင္သည္ သူ၏ ခရီးပင္ပန္းလာမႈကို၄င္း၊ တက္ၾကြေနေသာ သဒၶါစိတ္ကို၄င္း ျငိမ္သက္ေအာင္ ေစာင့္ေန၏။ တတိယအႀကိမ္ ေတာင္းပန္ရာတြင္မူ ဗာဟိယ-ျမင္၊ ၾကား၊ နံ၊ စား၊ ထိ-စေသာ ကိစၥတို႔တြင္ ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ နည္းျဖင့္ သိရံုသိေနပါ-ဟု အက်ဥ္းခ်ဳပ္ တရားေဟာ၏။ တရားနာယူစဥ္မွာပင္ ရဟႏၲာျဖစ္သြားေလသည္။ ရဟန္းအ၀တ္ ဆင္ျမန္းရန္အတြက္ သကၤန္းပရိကၡရာရွာရန္ လွည့္လည္စဥ္ ႏြားေ၀ွ႔သျဖင့္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရ၏။ ထိုအေၾကာင္းကို ရဟန္းတို႔တရားသဘင္တြင္ ေျပာဆိုၾကသည္။ ဘုရားရွင္သည္ အရွင္ဗာဟိယအား လ်င္ျမန္စြာ ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္ေသာ ခိပၸါဘိညာဧတဒဂ္ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူကာ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာေတာ္မူေလသည္။

( ပါဠိဂါထာ )
သဟႆမပိ ေစ ဂါထာ ၊ အနတၳပဒသံဟိတာ ။
ဧကံ ဂါထာပဒံ ေသေယ်ာ ၊ ယံ သုတြာ ဥပသမၼတိ ။

( ျမန္မာျပန္ )
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းႏွင့္ မဆိုင္ေသာ အက်ိဳးမဲ့ ဂါထာတေထာင္ထက္
ၾကားနာရ၍ ရာဂစသည့္ ကိေလသာ အပူျငိမ္းေၾကာင္းျဖစ္ေသာ တဂါထာသည္ ျမတ္၏။

( ေဆာင္ပုဒ္ )
ေတာေတာင္မယ္ဘြဲ႔၊ က်ိဳးမဲ့ပံုေဆာင္၊ ပုဒ္တေထာင္ထက္၊
ပူေလာင္ရာဂ၊ ကင္းေစရသည့္၊ ပဒမာလာ၊ တဂါထာသည္၊
သတၱ၀ါအား၊ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား၏။

( သဟႆ၀ဂ္၊ ဗာဟိယဒါရုစိရိယ ၀တၳဳ )

No comments: