Wednesday, July 22, 2009

ကေလးငယ္တို႔ အေတြးၾကြယ္ဖို႔

အခုတေလာ မိုးက အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ဘက္ေတြမွာ ေလျပင္းမုန္တိုင္းေတြေတာင္ က်တယ္ဆိုပဲ။ မရပ္မနား ရြာေနတဲ့ မိုးရယ္၊ မိုးရြာၾကားထဲက ပူအုိက္ေနတဲ့ရာသီရယ္၊ တခ်က္တခ်က္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေ၀ွ႔တိုက္တဲ့ ေလျပင္းေတြရယ္က ရာသီဥတု ပံုမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိသာေစပါတယ္။ ဆရာ၀န္ညီမကေတာ့ အိမ္က ကေလးေတြအားလံုးကို က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ၾကဖို႔ တတြတ္တြတ္ မွာေနတတ္ပါတယ္။ အိမ္မွာ အထိန္းေတာ္အျဖစ္ ေနတဲ့ အေဒၚလုပ္တဲ့ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ကေလးေတြ ျခင္ကိုက္မခံရေအာင္ အထူးဂရုစိုက္ေပးရပါတယ္။ ခုတေလာ အေျပာမ်ားေနတဲ့ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးဆိုတာႀကီးက ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္ ေရပန္းစားေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဒီေန႔မနက္ခင္းမွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းတခုက ဆီးႀကိဳလာပါတယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အိမ္က ဖူးမိုလြင္-ဆိုတဲ့ ကေလးမေလး မေန႔ည ၁၂-နာရီေက်ာ္မွာ ဆံုးသြားသတဲ့ေလ။ စိတ္ထဲမွာ ကေလးမေလးကို ျမင္ေယာင္လိုက္၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႔ စိတ္ထိခိုက္မႈကို စာနာလိုက္၊ ကိုယ့္တူသား ေနာင္မယ္ေတြထဲကမ်ား ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေခ်ာက္ခ်ားလိုက္နဲ႔ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာမွေလ။ ကေလးေတြ အိပ္ရာက ႏိုးလာေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ တူမအငယ္ဆံုးေလး မီးမီးက သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေသျပီဆိုတာကို ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ငိုေနတာ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ့မရဘူး။ မီးမီးနဲ႔ ဖူးမိုလြင္နဲ႔က တတန္းတည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကိုး။ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးဆိုတာႀကီးက ဒီေလာက္ပဲ ဆိုးရသလားကြယ္။ ကၽြန္မလည္း မီးမီးကို ဘယ္လိုေခ်ာ့ရမလဲ ေတြးရင္း ငူငိုင္မိေနတာနဲ႔ ကေလးေတြ ဘုရားရွိခိုးဖို႔ေတာင္ မေဆာ္ၾသႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ခါတိုင္း ဒီအခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ေတြ အကုန္လံုး မနက္ခင္းဘုရားရွိခိုးဖို႔ ဘုရားခန္းကို ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

အန္တီေလး၊ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ မေသတဲ့ေဆး ထြင္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္၊
ဟုတ္ပါ့ဟယ္၊ ဖူးမိုက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာပဲ ဟာကို ေနာ္၊
ေသျပီဆိုရင္ ဘယ္သူနဲ႔မွ ေတြ႔လို႔မရေတာ့ဘူးေနာ္၊
အန္တီေလး-ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ မေသေအာင္ လုပ္လို႔ရလား ဟင္၊ သားေျပာတာက အသက္ႀကီးမွ ေသခ်င္ေသေလ၊ အခု မေသခ်င္ေသးတာကို ေျပာတာ၊

ကၽြန္မ သူတို႔အေတြးနဲ႔ သူ႔တို႔အေမးကို ေျဖဖို႔ျပင္ရပါသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႔အေျဖစကားက သူတို႔အတြက္ အေရးႀကီးတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဓမၼပါလ လုလင္အေၾကာင္းကို သူတို႔သတိရေအာင္ ျပန္ေဖာ္ေပးရင္းနဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ေမးမိတယ္။

ဓမၼပါလ? ေၾသာ္ မွတ္မိျပီ၊ မွတ္မိျပီ ဒိသာပါေမာကၡ ဆရာႀကီးက သူ႔ဆီမွာ ပညာလာသင္တဲ့ ဓမၼပါလတို႔ရြာကို လိုက္စံုးစမ္းတဲ့အေၾကာင္းေလ။
ေၾသာ္ သားလည္းမွတ္မိျပီ၊ ပါလာတဲ့ တိရစၧာန္ရိုးေတြကို ဓမၼပါလ ေသျပီ၊ ဒါ သူ႔အရိုးေတြဆိုျပီး မိဘေတြကို ထုတ္ျပေတာ့ မိဘေတြက မယံုဘဲ ရယ္ၾကတဲ့ဇာတ္ မဟုတ္လား။

သိပ္ဟုတ္တာေပါ့၊ မႀကီး ဆက္ေျပာႏိုင္လား၊
ေျပာႏိုင္ပါတယ္ အန္တီေလးရဲ႔၊ မိဘေတြက သူတို႔ရြာမွာ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ေသတဲ့သူ မရွိဘူး၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရားေဟာတဲ့အတိုင္း-
ေကာင္းတဲ့အၾကံကိုပဲ ၾကံတယ္၊
ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကိုပဲ က်င့္တယ္၊
ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကိုပဲ လုပ္တယ္၊
ဒီလို သီလစင္ၾကယ္ျပီး သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြကိုပဲ က်င့္လို႔ တရြာလံုး ဘယ္သူမွ ငယ္ငယ္နဲ႔ မေသဘူးလို႔ ဆရာႀကီးကို ျပန္ေျပာတယ္ေလ။

ေတာ္လိုက္တာ အန္တီေလး ေျပာျပရက်ိဳးနပ္လိုက္တာ၊ အန္တီေလးတို႔မွာ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ မေသတဲ့နည္းကိုသိထားမွေတာ့ ေရွးလူေတြအတိုင္း ဒီအတိုင္း ဆက္က်င့္ၾကရံုေပါ့ ကေလးတို႔ရဲ႔၊
ထမင္း မွန္မွန္စားသလို ဘုရားကို မွန္မွန္ ရွိခိုးပါ။
စိတ္ေကာင္းေကာင္း ထားပါ။
မိဘႏွင့္ ဆရာသမားကို ရိုေသပါ။
တေန႔တာလုပ္ခဲ့သမွ် စိတ္အရႈပ္အေထြးေတြကို ရသေလာက္ တရားထိုင္ျပီး ေဆးေၾကာပါ။
မင္းတို႔ကို အၾကာႀကီး ထိုင္ခိုင္းတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။
ကိုယ့္မွာ အခ်ိန္ရသေလာက္ကေလးပဲ ထိုင္ခိုင္းတာ။
ဘာမွအမွတ္မရလည္း အက်င့္ဆိုတာေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ေျပာေနတာ။
အန္တီေလးစကားကို နားေထာင္မယ္ဆိုရင္ ကေလးတို႔အားလံုး ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းရွင္းျပီး အသက္ရာေက်ာ္ေတာင္ ေနရဦးမွာ။

ကေလးေတြအားလံုးရဲ႔မ်က္ႏွာမွာ အားကိုးရာ ရသြားသလို လန္းဆန္းတည္ျငိမ္သြားပါတယ္။ မီးမီးေလးလည္း မ်က္ရည္ေတြ ကင္းစင္သြားပါျပီ။ ဘုရားရွင္ရဲ႔စကားကို နားေထာင္ျပီး ဘုရားရွင္ေျပာတဲ့အတိုင္း က်င့္ဖို႔ဆိုရင္ ေျပာေနရံုနဲ႔တြင္ အပူစင္ပါတယ္။
တကယ္က်င့္ရင္ ခ်မ္းသာျခင္းကို ေရာက္ပါတယ္။
က်င့္ျပီးသြားရင္ လြန္စြာျငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာ သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ရင္ထဲမွာ တစိမ့္စိမ့္ယံုၾကည္ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားဖို႔က ကၽြန္မတို႔ လူႀကီးတြရဲ႔ တာ၀န္ မဟုတ္ပါလား။

( မီမိုး )

No comments: