Sunday, August 23, 2009

၀စီေဘဒ ထိတိုင္းရွ

ကၽြန္ေတာ္၏အေမသည္ အသက္ ၈၃-ႏွစ္ရွိပါျပီ။ အေမသည္ သူတပါး၏အေၾကာင္းကို အျပစ္ဖြဲ႔ျခင္း ကဲ့ရဲ႔ျခင္း ရႈံ႔ခ်ျခင္းတို႔ ေျပာေလ့မရွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတပါး၏ မေကာင္းသတင္းကို အေမ့ပါးစပ္မွ မၾကားရဖူးေပ။ တူမတေယာက္၏ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲျဖစ္ရေသာအျဖစ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍မူ အေမက-အဲဒါေတာ့ ဘယ္သူမွ မကယ္ႏိုင္ဘူးကြယ္။ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈပဲ-ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ေလ့ရွိေပသည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲအေမ-ဟု အခါခါ အတန္တန္ ေမးဖန္မ်ားပါမွ ယခု အသက္ ၆၀-အရြယ္မွ်ရွိေနပါေသာ္လည္း မိသားစုတ၀မ္းတခါးအတြက္ ဆင္းရဲပင္ပန္း ရွာေဖြစားေသာက္ေနရေသာ တူမႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဪ-သူငယ္ငယ္က အေမ အေဖကို မဆင္မျခင္ေတြ ေအာ္ဟစ္ခဲ့ မာန္မဲခဲ့တယ္ကြယ္-ဟု ေျဖပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အေမမွာ ေမြးခ်င္းညီအမ ငါးေယာက္ရွိၾကျပီး ေမာင္တေယာက္ ရွိပါသည္။ အမအႀကီးဆံုးရယ္၊ ဦးဦးရယ္၊ ေမြးခ်င္းထဲမွာ အငယ္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့မိခင္ရယ္ ၃-ဦးသာလွ်င္ အသက္ ၅၀-၆၀ေက်ာ္ေအာင္ ေနၾကရသည္။ အျခားသူမ်ားမွာ အသက္ ၃၀-၄၀- ေလာက္မွာ ကြယ္လြန္သြားရွာၾကပါသည္။ ေတာရြာသဘာ၀ ဆင္းရဲၾကမ္းတမ္းျခင္း။ အစာအာဟာရ ညံ႔ဖ်င္းျခင္း၊ ေဆး၀ါးခက္ခဲျခင္း၊ တိုင္းျပည္မေအးခ်မ္းျခင္း၊ တတ္ကၽြမ္းနားလည္ေသာ ဆရာ၀န္ သမားစသည္တို႔ ရွားပါးခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သက္တမ္းတိုခဲ့ၾကပါသည္။

အမအႀကီးဆံုးႏွင့္ ညီမအေထြးဆံုးတို႔သည္ ငယ္စဥ္ကပင္ အခ်စ္ဆံုးညီအမ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေကာင္းတိုင္ပင္ ဆိုးတိုင္ပင္ အထူးပင္ရင္းႏွီးတြယ္တာၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်က္ျမင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတတ္သည့္အရြယ္တြင္ ေဒၚႀကီး၏ ခင္ပြန္းသည္ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မဆိုးေတာ့ေသာ္လည္း ရပ္ရြာတြင္ က်န္ေနရစ္သည့္ ရာဇ၀င္သတင္းအရ လူငယ္ လူရြယ္ဘ၀က ဆိုးဆိုးေတေတဟု သိရေလသည္။ အရက္ေသာက္သည္။ ကက္ဆြဲသည္။ ဖဲရိုက္သည္။ ၾကက္တိုက္သည္။ မူးလာလွ်င္ လူတကာႏွင့္ ရန္ျဖစ္ခ်င္သည္။ ရုိက္ခ်င္ ႏွက္ခ်င္သည္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္တတ္ေသာ လူမိုက္လူေပ ျဖစ္ပံုရေလသည္။

ေဒၚႀကီးက ထန္းလ်က္ေရာင္း၍ ရွာေဖြေကၽြးေမြးရသည္။ ေငြေၾကးဘာမွ မရွာသည့္ အရက္သမားကို တယုတယ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးသည္။ ေဒၚႀကီး၏ သားေတြ သမီးေတြထဲမွာ မမ.....တေယာက္ကေတာ့ စြာသည္။ ႏႈတ္သီးေကာင္း လွ်ာပါး ျဖစ္သည္။
အေမဟာေလ ေဟာဒီအရက္သမားကို ရွိခိုးဦးတင္ ေကၽြးေမြးေနေသးတယ္။ ေန႔တိုင္း အရက္ခ်ည္း ေသာက္ေနတဲ့လူကို။
သမီးေလး အဲသလုိမေျပာရဘူး။ သမီးရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ အေဖပဲေလ။
အေဖေကာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ဘာမွ ၀င္ေငြရေအာင္မရွာဘဲ အရက္ခ်ည္းေသာက္ေနတာကို။ ကၽြန္မသာဆိုရင္ျဖင့္ အမူးသမားလင္ကို အိမ္ေပၚက ေမာင္းခ်ပစ္မယ္။ အေမသာ ၀ဋ္ေၾကြးရွိလို႔ ဟင္း။

ဒီလိုစကားရင့္ရင့္သီးသီး မေျပာေကာင္းဘူး သမီးရယ္။ ၀ဋ္လိုက္တတ္တယ္။
မွန္တာေျပာတာပဲ။အေမ့ဟာ လြန္လြန္းတယ္ အရက္သမားကို ရွာေကၽြးေနရတယ္။ ကၽြန္မျဖင့္ အေမ့ကို တကယ္စိတ္ကုန္တယ္။
ေဒၚႀကီးမွာ သားေတြ သမီးေတြမ်ားပါသည္။ ဘယ္သူမွ ထိုကဲ့သို႔ ခါးသက္ရင့္သီးေသာစကား မဆို။ မမ.....ကေတာ့ ငယ္စဥ္အခိုက္မွာ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ဆိုခဲ့ေျပာခဲ့ဖူးသည္ဟူ၍ အေမက ေျပာျပ၏။ ေဒၚႀကီး မ်က္ရည္က်ရသည္။

ကာလ၀ိပါက္ ေနာက္ပိုးတက္ေတာ့၏။
သူ အသက္ ၄၀-ေက်ာ္မွ အိမ္ေထာင္က်သည္။
ခင္ပြန္းသည္လင္မွာ အရက္ကို မ်က္ႏွာသစ္ရေအာင္ ေသာက္သူ ျဖစ္ေန၏။ မိုးလင္းမွ မိုးခ်ဳပ္ အရက္ကိုသာ အေဖာ္လုပ္၏။ အရက္မ်ားလြန္းသျဖင့္ က်န္းမာေရးခၽြတ္ယြင္း၏။ ဒုကၡိတအရက္သမားျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္လွည္း ရင္ေသြးတေယာက္ ဖြားေျမာက္ထားသည္ကို မ်က္ႏွာမငယ္ရေစလိုသျဖင့္ သည္းခံရသည္။ ခင္ပြန္း၏ လစာကား အရက္ဖိုးႏွင့္ကုန္သည္။ မမ.....သည္ တအိမ္လံုး၏ စား၀တ္ေနေရးကို ရွာေဖြဖန္တီးရရွာသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္က စိတ္ထက္ရွစြာေျပာခဲ့မိေသာ စကားမ်ားသည္ သူ႔ကို၀ဋ္လည္ေစခဲ့ျပီ။ အေဖ အေမအေပၚ ေစာ္ကားေမာ္ကား ကဲ့ရဲ႔ရႈတ္ခ်ခဲ့ေသာ အျပစ္စကားသည္ သူ႔ကို ပစ္ဒဏ္ခတ္ေလျပီ။

မိဘအေပၚတြင္ ေက်းဇူးအနႏၲ ႀကီးမားလွသျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေပးဆပ္ႏိုင္လွ်င္ေကာင္း၏။ မေပးဆပ္ႏိုင္ေသာ္မွ ေက်းဇူးမကန္းလွ်င္ ေတာ္ေသး၏။ မိမိေၾကာင့္ အမိအဖတို႔ကို စိတ္ျငိဳျငင္ ဆင္းရဲေစေအာင္ ေျပာဆိုျပဳမူမိလွ်င္ကား ဆင္းရဲပင္ပန္းရတတ္ပါတကားဟု သင္ခန္းစာ လက္ေတြ႔ရရွိသည္။

စကားေနာက္ တရားပါ ျဖစ္တတ္ပါတကား။ စကားအရာ အမွားမပါေအာင္ သတိရွိသင့္ၾကသည္တကားဟု ဆင္ျခင္မိပါသည္။

( ခ်စ္ႏိုင္-စိတ္ပညာ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ဇန္န၀ါရီလ )

No comments: