ေဒၚႀကီးတြင္ သားသမီးသံုးရွိသည္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူမွာ သားသမီးမ်ား ငယ္စဥ္ကပင္ ကြယ္လြန္၍ မုဆိုးမဘ၀ျဖင့္ ရုန္းကန္ေကၽြးေမြးခဲ့သည္။ သားသမီးမ်ားအရြယ္ေရာက္လွ်င္ အိမ္ေထာင္အသီးသီး က်ၾကသည္။ ေဒၚႀကီးမွာ သားမ်ားထက္ သမီးျဖစ္သူကို ပို၍ အားကိုးသည္။ တရပ္တေက်းတြင္ အိမ္ေထာင္က်ေသာ သားမ်ားေနာက္သို႔ လိုက္ပါမသြားဘဲ သမီးျဖစ္သူႏွင့္သာ ေနသည္။
ေျမးဦးေလး ရျပီးခ်ိန္တြင္ ေဒၚႀကီးမ်က္စိကြယ္ခဲ့သည္။ သားသမီးသံုးေယာက္အား ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚရြက္ လုပ္ေကၽြးခဲ့ေသာ ဒုကၡက မ်က္စိကို ထိခိုက္ေစခဲ့သည္။ မ်က္စိမျမင္ေသာ္လည္း ေဒၚႀကီးခမ်ာ အလကားမေနရ။ သက္ငယ္အငွါးပစ္၍ သမီးျဖစ္သူကို ကူညီေပးသည္။ သက္ငယ္မပစ္ရေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေျမးကေလးမ်ားကို ကူညီ၍ ထိန္းေပးသည္။ ေဒၚႀကီးမွာ သမီးျဖစ္သူ၏အိမ္တြင္ တ၀မ္းတခါးကို သက္ေသာင့္သက္သာ မစားႏိုင္ခဲ့ေပ။ ထိုမွ်ကူညီေသာ္လည္း သမီးျဖစ္သူက ၾကည္ျဖဴျခင္းမရွိ။ ထမင္းဟင္းမွလြဲ၍ ေဒၚႀကီးအလြန္ႀကိဳက္ေသာ ေဆးလိပ္ကိုပင္ အကုန္အက်မ်ားမွာစိုး၍ ေသာက္ခြင့္မေပးေပ။ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားက သနားသျဖင့္ လာေရာက္ေပးၾက၊ ေကၽြးၾကေသာ္လည္း သမီးျဖစ္သူက ရန္ေတြ႔လႊတ္သည္။သူ႔အရွက္ကို ခြဲရေကာင္းလားဟု မိခင္ျဖစ္သူကို ရန္လုပ္သည္။
ေနမေကာင္း၍ သက္ငယ္မပစ္ႏိုင္သည့္ ေန႔မ်ားတြင္ သမီးျဖစ္သူက ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းသည္။ အိမ္ေအာက္က ၀က္ကမွ ေရာင္းစားမယ္ဆို ပိုက္ဆံရေသးတယ္။ အိမ္ေပၚထိုင္ေနျပီး ဘာမွအသံုးမက်ဘူး။ ကေလးေတာင္ ထိန္းေဖာ္မရဘူး။ သူ႔အတြက္နဲ႔ အလုပ္ပိုတယ္။
သမက္ျဖစ္သူက တားျမစ္ေသာ္လည္း မရ။ တေနကုန္ေအာင္ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေဒၚႀကီးခမ်ာ သမီးျဖစ္သူ၏ ျငိဳျငင္မႈကို ခါးစည္းခံလ်က္ ကြယ္လြန္ခဲ့ရရွာသည္။ ထို၀ဋ္ေၾကြးက ဘ၀ျခားသည္အထိ ေစာင့္ဆိုင္းမေနေပ။ သမီးျဖစ္သူမွာ သားသမီးမ်ား အိမ္ေထာင္မက်မီမွာပင္ သြက္ခ်ာပါဒ ေလငန္းေရာဂါျဖင့္ စကားမေျပာႏိုင္၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တရြတ္ဆြဲ၍ သြားလာေနရေသာ္လည္း သားသမီးမ်ားက ဂရုမစိုက္ေပ။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ပန္းကန္တခ်ပ္ထဲတြင္ ထမင္းဟင္းမ်ား စုပံု၍ ေရတခြက္ႏွင့္ ခ်ထားေပးလိုက္သည္။ စားသည္ မစားသည္ကိုပင္ ေစာင့္ၾကည့္မေနေတာ့။ ဖိတ္တ၀က္ စဥ္တ၀က္ျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ယူစားရရွာသည္။ ခါးတြင္လည္း လံုခ်ည္မျမဲေပ။ အေလးအေပါ့လည္း မသိ။ အနံ႔အသက္ဆိုးရြား၍ မည္းေမွာင္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးထဲတြင္ တေယာက္တည္း ေနရသည္။
ေခါင္းတြင္လည္း သန္းမ်ားေပါလြန္း၍ ေခါင္းတံုး တံုးထားရသည္။ သတင္းေမးသူရွိလွ်င္ သားသမီးမ်ားက မႀကိဳက္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ျခင္း မရွိ၊ မိဘကို ျပစ္မွားခဲ့ေသာ အတိတ္ဆိုးေၾကာင့္ လက္ရွိဘ၀မွာပင္ ကံတူအက်ိဳးေပး ျဖစ္ရသည္။ အသက္ရွင္လ်က္ျဖင့္ ေသခဲ့ရသည္။ လင္းလ်က္နဲ႔ အေမွာင္က်ခဲ့သည္။ သံေ၀ဂယူဖြယ္ ေကာင္းေလစြ။
( သြဲ႔ထားညိဳ-သကၠလ)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု ေအာက္တိုဘာလ )
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment