Thursday, October 22, 2009

ေမတၱာေရာင္ျပန္

ကၽြန္မသည္ ပညာေရးဌာနမွ ၀န္ထမ္းတဦး ျဖစ္ပါသည္။ မိသားစု၏ စား၀တ္ေနေရး၊ သားသမီးမ်ား၏ ပညာေရးအတြက္ အေထာက္အကူ ရရွိရန္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ေစ်းေရာင္းေလ့ရွိပါသည္။ ေစ်းေရာင္ရာတြင္ ျမိဳ႔မွ အထည္မ်ားကို၀ယ္၍ ကၽြန္မေနထိုင္ေသာ ေဒသႏွင့္ ၅-မိုင္ ၆-မိုင္ခန္႔ေ၀းေသာ ေက်းရြာမ်ားသို႔ စက္ဘီးျဖင့္သြား၍ ေရာင္းခ်ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုေက်းရြာမ်ား၌ ေႏြရာသီ သီးႏွံေပၚခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အလွဴအတန္းႏွင့္ မဂၤလာေဆာင္မ်ားလည္း ရွိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ကၽြန္မ၏အထည္မ်ား ရက္အနည္းငယ္ျဖင့္ ကုန္သြားပါသည္။ အထည္မ်ားကို လက္ငင္းေပး၍ ၀ယ္သူမ်ားရွိသလို ေဆးေရာင္းျပီးမွ ေျမပဲေရာင္းျပီးမွ ယူပါဟု ေျပာသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။

အထည္၀ယ္သူ အားလံုးပင္ အထည္ဖိုးမ်ားကို အလြယ္တကူ ေပးၾကေသာ္လည္း ေဒၚ---ဟူေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကား ကၽြန္မအေခါက္ေခါက္အခါခါ သြား၍ေတာင္းေသာ္လည္း မရပါ၊ ရြာမွ လူအခ်ိဳ႔ကလည္း ဒီမိန္းမႀကီးက အရမ္းလက္ခက္တာပဲ။ ဆရာမေတာ့ ဒုကၡပဲ-ဟု တေယာက္တေပါက္ ေျပာဆိုၾကပါသည္။ သူတို႔ ေျပာစကားအရ ကၽြန္မလည္း စိတ္တိုလာမိပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တေန႔ေသာနံနက္တြင္ ကၽြန္မေဒါပြပြျဖင့္ ေဒၚႀကီး ဘာျဖစ္ပါေစ၊ ညာျဖစ္ပါေစ၊ စသည္ျဖင့္ စကားလံုးၾကမ္းၾကမ္းမ်ားကို ေျပာဆိုကာ ေဒၚႀကီးထံ ေၾကြးေတာင္းရန္ စက္ဘီးျဖင့္ထြက္လာခဲ့ပါသည္။ သူေစ်းေရာင္းေသာဆိုင္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အေဒၚႀကီးက ခပ္တည္တည္ျဖင့္ပင္ မေပးႏိုင္ေသးေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ကၽြန္မလည္း စကားဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ တပတ္ေလာက္ၾကာေသာအခါ ကၽြန္မ ထပ္သြားရန္ ေတြးမိပါသည္။ သြားမည့္နံနက္တြင္ ကၽြန္မဘုရားရွိခိုးျပီး ငါးပါးသီလခံယူပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဒၚႀကီး က်န္းမာပါေစ၊ ေစ်းေရာင္းေကာင္းပါေစ၊ အားလံုး အဆင္ေျပပါေစ-ဟု ေဒၚႀကီးကို စိတ္ကမွန္းျပီး ေမတၱာပို႔ပါသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးလည္း ေၾကြးမ်ားအဆင္ေျပပါေစ-ဟု ဆုေတာင္းမိပါသည္။

သူ႔ထံသို႔ ကၽြန္မေရာက္သြားေသာအခါ ကၽြန္မပင္ မေတာင္းရေသးပဲ အထည္ဖိုးမ်ားကို အလြယ္တကူပင္ ထုတ္ေပးပါသည္။ ေနာက္ေနာင္လည္း လာေရာင္းဖို႔ ေျပာပါသည္။ ကၽြန္မလည္း အလိုက္သင့္ပင္ ျပန္ေျပာခဲ့ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အေဒၚႀကီးထံမွ ကၽြန္မအထည္ဖိုးမ်ားကို ရရွိခဲ့ပါသည္။

ေမတၱာေပးလွ်င္ ေမတၱာျပန္ရတတ္ေၾကာင္း ကၽြန္မသိခဲ့ရပါသည္။ ဤသည္ကား ေမတၱာေရာင္ျပန္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မ ယံုၾကည္ယူဆမိပါသည္။

( မခ်ိဳ-ကေနာင္ )

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၁-ခု ႏို၀င္ဘာလ )

No comments: