Friday, November 13, 2009

ဘုရား ေစတီ ပုထိုးတို႔တြင္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေသာ ျဂိဳဟ္တိုင္မ်ား

ဗုဒၶဘာသာဘုရားေစတီပုထိုးတို႔တြင္ ျဂိဳဟ္တိုင္မ်ားကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေပသည္။ ယင္းျဂိဳဟ္တိုင္တို႔မွာ-
(က) တနဂၤေႏြျဂိဳဟ္
(ခ) တနလၤာျဂိဳဟ္
(ဂ) အဂၤါျဂိဳဟ္
(ဃ) ဗုဒၶဟူးျဂိဳဟ္
(င) စေနျဂိဳဟ္
(စ) ၾကာသပေတးျဂိဳဟ္
(ဆ) ရာဟုျဂိဳဟ္
(ဇ) ေသာၾကာျဂိဳဟ္-တို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။

အထက္ပါ ျဂိဳဟ္တိုင္မ်ားကို ယင္းတို႔ ပိုင္စိုးေသာ အရပ္မ်က္ႏွာတို႔တြင္ ေတြ႔ရပါသည္။

(က) တနဂၤေႏြျဂိဳဟ္
တနဂၤေႏြ ဂဠဳန္၊ ေရွ႔ေျမာက္ၾကံဳ၊ ေနတုံ ေျခာက္ႏွစ္မွ်။
ဤလကၤာအရ အေရွ႔ေျမာက္အရပ္တြင္ တနဂၤေႏြျဂိဳဟ္၏ သေကၤတျဖစ္ေသာ ဂဠဳန္ရုပ္ကို ေတြ႔ျမင္ရ၍ ယင္း၏ျဂိဳဟ္သက္မွာ ေျခာက္ႏွစ္ျဖစ္သည္။

(ခ) တနလၤာျဂိဳဟ္
တနလၤာက်ား၊ တဆယ့္ငါး၊ ေနျငား ေရွ႔ရပ္က။
အေရွ႔အရပ္တြင္ တနလၤာျဂိဳဟ္၏ အမွတ္သေကၤတျဖစ္သည့္ က်ားရုပ္ကို ေတြ႔ရ၍
ယင္း၏ျဂိဳဟ္သက္မွာ တဆယ့္ငါးႏွစ္ျဖစ္၏။

(ဂ) အဂၤါျဂိဳဟ္
အဂၤါျခေသၤ့၊ ေရွ႔ေတာင္ေကြ႔၊ မေရြ႔ ရွစ္ႏွစ္ပ။
အေရွ႔ေတာင္အရပ္တြင္ အဂၤါျဂိဳဟ္၏ အမွတ္သေကၤတျဖစ္ေသာ ျခေသၤ့ရုပ္ကို ေတြ႔ျမင္ရ၍
ယင္း၏ ျဂိဳဟ္သက္မွာ ရွစ္ႏွစ္ျဖစ္၏။

(ဃ) ဗုဒၶဟူးျဂိဳဟ္
ဗုဒၶဟူးဆင္၊ ေတာင္ရပ္ခြင္၊ ေနလွ်င္ ဆဲ့ခြန္မွ်။
ေတာင္အရပ္မ်က္ႏွာတြင္ ဗုဒၶဟူးျဂိဳဟ္၏ သေကၤတျဖစ္ေသာ ဆင္ရုပ္ကို ေတြ႔ျမင္ရကာ
ယင္း၏ျဂိဳဟ္သက္မွာ တဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ ျဖစ္၏။

(င) စေနျဂိဳဟ္
စေနနဂါး၊ ေနာက္ေတာင္ပါး၊ ေနျငား ဆယ္ႏွစ္ပ။
အေနာက္ေတာင္အရပ္တြင္ စေနျဂိဳဟ္၏ အမွတ္လကၡဏာျဖစ္ေသာ နဂါးရုပ္ကို ေတြ႔ရွိရ၍
ယင္း၏ျဂိဳဟ္သက္မွာ ဆယ္ႏွစ္ျဖစ္၏။

(စ) ၾကာသပေတးျဂိဳဟ္
ၾကာသပေတးၾကြက္၊ ေနာက္ရပ္ဘက္၊ ေနသက္ ဆယ့္ကိုးမွ်။
အေနာက္အရပ္တြင္ ၾကာသပေတးျဂိဳဟ္၏ သေကၤတျဖစ္သည့္ ၾကြက္ရုပ္ကိုထားရွိ၏။
ယင္း၏ ျဂိဳဟ္သက္မွာ တဆယ့္ကိုးႏွစ္ ျဖစ္၏။

(ဆ) ရာဟုျဂိဳဟ္
ရာဟုဆင္မင္း၊ ေနာက္ေျမာက္တြင္း၊ ေနလွ်င္း ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္မွ်။
အေနာက္ေျမာက္အရပ္တြင္ ရာဟုျဂိဳဟ္၏ သေကၤတျဖစ္သည့္ ဟိုင္းဆင္ရုပ္ကို ေတြ႔ႏိုင္၏။
ယင္း၏ ျဂိဳဟ္သက္မွာ တဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ျဖစ္၏။

(ဇ) ေသာၾကာျဂိဳဟ္
ေသာၾကာပူးမင္း၊ ေျမာက္ရပ္ခြင္း၊ ေနလွ်င္း ႏွစ္ဆဲ့တႏွစ္မွ်။
ေျမာက္အရပ္၌ ေသာၾကာျဂိဳဟ္၏ သေကၤတျဖစ္ေသာ ပူးမင္းရုပ္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။
ေသာၾကာျဂိဳဟ္သက္မွာ ႏွစ္ဆဲ့တႏွစ္ ျဖစ္၏။

( ျဂိဳဟ္သက္ )
ျဂိဳဟ္သက္ဆိုသည္မွာ ေဗဒင္အရ ျဂိဳဟ္တခုသည္ ယင္းေရာက္ရွိရာတြင္ ေနသည့္ကာလျဖစ္၏။ ဥပမာ-တစံုတဦးကို တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဖြားျမင္သည့္ တနဂၤေႏြေန႔သားျဖစ္လွ်င္ ေမြးဖြားသည့္ေန႔မွစ၍ ေျခာက္ႏွစ္တိုင္တိုင္ တနဂၤေႏြျဂိဳဟ္တြင္ သက္ေရာက္သျဖင့္ ယင္းျဂိဳဟ္၏ ေကာင္းက်ိဳး-ဆိုးက်ိဳးကို ခံစားရသည္။

( ျဂိဳဟ္တို႔၏ မူလယင္းျမစ္ကို ေလ့လာျခင္း )
ျဂိဳဟ္တို႔၏ ယင္းျမစ္ကို ေလ့လာရာတြင္ ဗုဒၶဘာသာတြင္ ပထမ ေလ့လာလိုပါသည္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ သဗၺညဳေရႊဉာဏ္ေတာ္ကို ရသျဖင့္ တရားအလံုးစံုကို သိျမင္ေတာ္မူပါသည္။ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ တရားတို႔ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာ္လည္း ဘုရားရွင္သည္ သံသရာ၀ဲၾသဃမွ လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ေလာကုတၱရာ တရားေတာ္တို႔ကိုသာ အေလးေပးကာ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေပသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ ဓမၼကၡႏၶာ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တြင္ ျဂိဳဟ္မ်ားအေၾကာင္းကို မေတြ႔ရွိရေခ်။

သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္တဆင့္-ဟိႏၵဴဘာသာကို ေလ့လာရပါသည္။ ဟိႏၵဴဘာသာတြင္ ေဗဒင္မ်ားပါရွိသည္ကို ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။ ျဂိဳဟ္မ်ားကိုလည္း ေဗဒင္ (ေဗဒ-Veda) မ်ားတြင္သာ ပါရွိသည္ကို သိရွိရပါသည္။ ေဗဒင္ဆိုသည္တို႔မွာ မည္သည့္ဘာသာမွ ဆင္းသက္လာသည္ကို ေလ့လာရာ ဟိႏၵဴဘာသာတြင္ ေဗဒင္ေလးပံု-သာမ၊ ယဇု၊ ဣရု၊ အထဗၺဏ ၊( Sama, Yaju, Rg, Atharvana ) ဟု ပါရွိပါသည္။ ဣရုေဗဒ (Rg veda) မွာ ေရွးအက်ဆံုးျဖစ္၍ က်န္ေဗဒသံုးပံုမွာ ေနာက္မွေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းေဗဒထဲတြင္ ယခုျမန္မာျပည္၌ ေခတ္စားကာ လူအမ်ားယံုၾကည္ေနၾကေသာ ေဗဒင္အတတ္ ပါရွိပါသည္။ ယင္းေဗဒင္အရ ျဂိဳဟ္မ်ား ပါရွိေလသည္။

ေဗဒင္ကိန္းခန္း စသည္တို႔ကို ယံုၾကည္မႈ၊ ေလ့လာလိုက္စားမႈသည္ ဗုဒၶဘုရားရွင္ မေပၚေပါက္မီကပင္ ရွိခဲ့သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ အေၾကာင္းကို ေထာက္ျပရေသာ္ ဗုဒၶေလာင္းလ်ာ သိဒၶတၳမင္းသားကို ဖြားျမင္ေတာ္မူျပီးေသာအခါ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးက-ဟူးရားျဖဴ၊ ဟူးရားညိဳ ပုဏၰားတို႔ကို ပင့္ကာ သားေတာ္၏ ဇာတာစန္းလဂ္ကို တြက္ခ်က္စစ္ေဆးေစပါသည္။ ပုဏၰားပညာရွိမ်ားက မင္းသားသည္ စၾက၀ေတးမင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ သံုးလူ႔ထြတ္ထား သဗၺညဳ ဘုရားရွင္ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္မည္ဟု ေဟာျပၾကပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ယင္းပုဏၰားပညာရွိမ်ားအနက္ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည့္ ေကာ႑ညပုဏၰားက ဘုရားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္မည္ဟု ေဟာပါသည္။ ယင္းေကာ႑ညပုဏၰားငယ္မွာ ဘုရားရွင္၏ ပထမဦးဆံုး တပည့္သံဃာေတာ္မ်ားျဖစ္သည့္ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးအနက္မွ အညာသိ ေကာ႑ညမေထရ္ ျဖစ္လာမည့္သူ ျဖစ္ေပသည္။ အထက္ပါ အေထာက္အထားအရ ေရွးကပင္ ေဗဒင္အတတ္ကို ယံုၾကည္ၾကလ်က္ ေလ့လာလိုက္စားသူမ်ားရွိေၾကာင္းႏွင့္ ယင္းေဗဒင္အတတ္သည္ လူအမ်ားတို႔တြင္ တြင္က်ယ္ေနေၾကာင္းကို သိရွိႏိုင္ပါသည္။

ဟိႏၵဴဘာသာယဥ္ေက်းမႈသည္ အေရွ႔ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ပ်ံ႔ႏွံ႔ခဲ့ေၾကာင္းကို ေအာက္ပါအေထာက္အထားမ်ားအရ သိရွိႏိုင္ပါသည္။ ဥပမာျပရလွ်င္-ကေမၻာဒီးယားတိုင္းျပည္တြင္ ယခုတိုင္တည္ရွိေနသည့္ လူအမ်ား စိတ္၀င္စားကာ သြားေရာက္ၾကည္ရႈၾကေသာ အင္ကာ၀ပ္ (Angkor Wat) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းမ်ား တည္ေဆာက္ပံုကဲ့သို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ကေမၻာဒီးယားဘုရင္ ဇယဗာမင္ (jayavarmin VII) လက္ထက္က ေဆာက္လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္း မင္း၏ ရုပ္တုႀကီး အခ်ိဳ႔မွာ ယခုတိုင္ တည္ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

အေရွ႔ေတာင္အာရွတြင္ ပါ၀င္သည့္ အင္ဒိုနီးရွား (Indonesia) ကၽြန္းတြင္လည္း ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ အေထာက္အထားတခုကို ျပရမည္ဆိုလွ်င္ ယေန႔ထက္တိုင္ ေခတ္စားေန၍ လူအမ်ား ႏွစ္ျခိဳက္သေဘာက်ကာ ကျပေလ့ရွိသည့္ ရာမ-ဇာတ္ေတာ္မွာ ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈတြင္ ပါရွိေသာ ရာမာယဏ (Ramayana) ဇာတ္ေတာ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းဇာတ္ေတာ္ႏွင့္ မဟာဘာရတဇာတ္ေတာ္ (Mahabharata) ႏွစ္ခုကို ဗ်ာသ (Byasa) ရေသ့ႀကီးက ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ရာမဇာတ္ေတာ္သည္ ယခုထက္တိုင္ ေခတ္စားလ်က္ရွိသည္မွာ အထင္အရွားပင္ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သို႔ ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈလည္း ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္းကို သိသာႏိုင္ပါသည္။ ယင္းယဥ္ေက်းၽမႈတြင္ ေဗဒင္အတတ္မ်ားလည္း ပါရွိခဲ့သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ေဗဒင္အတတ္တြင္ ပါရွိေနေသာ ျဂိဳဟ္တိုင္မ်ား၏ မူလရင္းျမစ္သည္ ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈပင္ ျဖစ္မည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

( တကၠသိုလ္ ေခမာ-ကိ်ဳက္လတ္ )
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-မတ္လ )

1 comment:

ကံ့ေကာ္ said...

ရာမာယဏကိုေရးတာ ဝါလမိကိ ရေသ့ႀကီးလို႔ ဖတ္ဖူး မွတ္ဖူး ပါတယ္။ (ျပန္စိစစ္ႏိုင္ေအာင္ပါ)(သည္ comment ကိုလည္း blogger ဖတ္ၿပီးရန္ ျပန္ဖ်က္လိုက္ေစ လိုပါတယ္။)