Friday, December 11, 2009

အေမ့အတြက္ ထမနဲ

ကၽြန္ေတာ္သည္ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္အထိ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးဘဲ မိဘမ်ားႏွင့္အတူ ေနထိုင္သူ ျဖစ္ပါသည္။ တေန႔တြင္ အလုပ္မွ အိမ္ျပန္လာျပီး ေရးခ်ိဳးျပီးစ၌ အေမက အေဖ့ကို ဒီရာသီက ထမနဲရာသီပဲ၊ ထမနဲေလး စားရရင္ေကာင္းမွာပဲ-ဟု ေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရပါသည္။ ဤတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေမ့ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းရန္ စိတ္ထဲတြင္ ထမနဲ ဘယ္ကရႏိုင္မလဲ၊ ဘုရားပြဲေတြမွာေတာ့ ေရာင္းတတ္တာပဲ-ဟု ေတြးေတာ ေနမိပါသည္။

ေနာက္တေန႔မနက္ အလုပ္သြားေသာအခါတြင္လည္း စိတ္ထဲ၌ အေမ့အတြက္ ထမနဲ ရွာဖို႔သတိရေနမိသည္။ ထိုေန႔မွာပင္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္ေတာ္၏အလုပ္တိုက္သို႔ မိတ္ေဆြတဦးက ၀န္ထမ္းအားလံုးအတြက္ ထမနဲတထုပ္စီ လက္ေဆာင္လာေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငါ့ဆႏၵ ျပည့္တာပဲ၊ အေမ့အတြက္ ထမနဲရျပီ-ဟု ေတြးမိရင္း စိတ္ထဲတြင္ ပီတီျဖစ္ေနမိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုထမနဲထုပ္ကို မစားဘဲ ညေနအိမ္အျပန္အေမ့အား ေကၽြးရန္ ရည္ရြယ္ထားလိုက္ပါသည္။

ထိုေန႔ညေန ရံုးအဆင္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္တိုက္မွ မိတ္ေဆြတစုကို လုပ္ငန္းရွင္တဦးက စားေသာက္ဆိုင္ တဆိုင္၌ ေကၽြးေမြးဟည့္ခံပါသည္။ ထိုဧည့္ခံပြဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အရက္ႀကိဳက္သူပီပီ အေတာ္ပင္ မူးသြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေမ့အတြက္ ထမနဲထုပ္ကို မေမ့ပါ။ လက္ကတကိုင္ကိုင္ လုပ္ေနသျဖင့္ မိတ္ေဆြမ်ားက အထုပ္က ဘယ္သူ႔ဖို႔လဲ က်ဳပ္တို႔ကိုေပး-ဟု ၀ိုင္းစၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ဖို႔ပါဗ်ာ-ဟု ေျပာျပီး အထုပ္ကိုလက္ကမခ်ဘဲ ကိုင္ထားပါသည္။

စားေသာက္ဆိုင္မွ ျပန္လာေသာအခါ မိုးခ်ဳပ္ေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထမနဲထုပ္ကို လက္ကဆြဲရင္း က်ပ္ေနေသာဘတ္စ္ကားကို တြယ္စီးပါသည္။ ထမင္းဘူးထည့္ထားေသာ လြယ္အိမ္ကို လြယ္လ်က္ ထမနဲထုပ္ကို လက္တဘက္ကဆြဲရင္း က်န္လက္တဖက္ျဖင့္ ကားကို တြယ္စီးလာရာ တေနရာအေရာက္တြင္ ကားေဆာင့္ထြက္လိုက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တြယ္ထားေသာလက္မွာ ျပဳတ္ထြက္သြားပါသည္။ ကားေနာက္ေျခနင္းေပၚတြင္သာ ေျခေထာက္ရွိေတာ့ျပီး တကိုယ္လံုး ေလထဲသို႔ေရာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း ငါေတာ့သြားျုပီ-ဟု ေတြးလိုက္မိပါသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လက္တဖက္က ကၽြန္ေတာ့ကို ဆတ္ခနဲ ဖမ္းဆြဲလိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္အသက္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့ကို လွမ္းဆြဲလိုက္သူက ခင္ဗ်ားကံေကာင္းတယ္၊ လက္ထဲမွာလဲ အထုပ္တဖက္နဲ႔၊ ဘာထုပ္လဲ-ဟု ေျပာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားလွမ္းဆြဲ လိုက္လို႔ပဲ၊ အထုပ္က အေမ့အတြက္ ထမနဲပါဗ်ာ-ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ပါသည္။

ဤတြင္ ထိုသူက ခင္ဗ်ားအေမ့အတြက္ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ထမနဲထုပ္က ခင္ဗ်ားကို ကယ္လိုက္တာပဲ-ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ပါသည္။ အမူးသမားတေယာက္ကို အသက္ေဘးမွ ကယ္တင္ခဲ့ေသာ မိဘ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ဤစာစုျဖင့္ ပူေဇာ္မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။

( ေမာင္ရႊန္းသစ္)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ၾသဂုတ္လ)

No comments: