Thursday, December 17, 2009

အ၀ီစိသို႔ က်မည့္ဆဲဆဲ

ေရွးက ျပဳခဲ့ဖူးေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအားေလ်ာ္စြာ သုျဗဟၼာနတ္သား၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာသည္ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွ၏။ သူ၏အျခံအရံ အလုပ္အေကၽြး နတ္သမီးမ်ားမွာ တေထာင္တိတိ ရွိၾကေလသည္။ တေန႔ေသာအခါ သုျဗဟၼာနတ္သားသည္ မိမိဘံုဗိမာန္မွ ထြက္လာ၍ နတ္သမီးတေထာင္ႏွင့္တကြ နႏၵနဥယ်ာ္ဥ္သို႔ ၀င္ေရာက္ သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ လွည့္လည္ခံစားျပီးလွ်င္ ပင္လယ္ကသစ္ပင္ရိပ္မွာ အသင့္ခင္းထားသည့္ ေနရာ၌ ထိုင္ေန၏။

ထိုအခ်ိန္တြင္ နတ္သမီးငါးရာတို႔သည္ ပန္းပင္မ်ားေပၚသို႔ တက္ျပီးလွ်င္ အစီအရီ ဖူးပြင့္ေနၾကေသာ ပန္းတို႔ကို ဆြတ္ေျခြကာ ေအာက္သို႔ခ်ေပးၾက၏။ တကယ္ေတာ့ျဖင့္ နတ္တို႔သည္ ကမၼဇိဒၶိတန္ခိုးရွိသူမ်ား ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကသာ အလိုရွိလွ်င္ ပန္းပင္မ်ားက အလိုလို ကိုင္းညြတ္လာရမည္သာ ျဖစ္၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုနတ္သမီး တို႔သည္ကား ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးရန္ စိတ္သန္ေနၾကသျဖင့္ ပန္းပင္မ်ားေပၚသို႔ တက္ၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ျမဴးျမဴး ပန္းခူးရင္းကလည္း သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေသာ သံစဥ္တို႔ျဖင့္ သီခ်င္းသီဆို၍ ေနၾကေလသည္။

ဤသို႔ ပန္းခူးရင္း သီခ်င္းဆိုရင္းကပင္လွ်င္ ေလာေလာလတ္လတ္ ကပ္၍ သတ္ျဖတ္တတ္ေသာ ဥပဃာတက ကံေၾကာင့္ နတ္သမီးငါးရာလံုး စုတိစိတ္က်သြားၾက၏။ နတ္တို႔ ကြယ္လြန္ေသာအခါ လူတို႔ကဲ့သို႔ ဥတုဇရုပ္ ကလာပ္ မက်န္ရစ္ဘဲ တခါတည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားၾက၏။ ေထာပတ္ကို မီးေလာင္ေသာအခါ မီးေသြးတို႔၊ ျပာတို႔ မက်န္ခဲ့သကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔၏ အရွင္သုျဗဟၼာနတ္သားသည္ ရုတ္တရက္ သတိမျပဳေသးဘဲ အတန္ၾကာမွ-ဒီနတ္သမီးေတြရဲ႔ အသံလဲ မၾကားရေတာ့ပါလား၊ ပန္းပြင့္ေတြလဲ မက်လာေတာ့ပါလား၊ သူတို႔ ဘယ္မ်ားေရာက္ကုန္ၾကပါလိမ့္။ ဤသို႔ စဥ္းစားမိရာမွ ဆက္လက္၍ ၾကည့္ရႈလိုက္ေသာအခါ နတ္သမီးငါးရာလံုး နတ္ျပည္က စုတိစိတ္က်ကာ မဟာအ၀ီစိငရဲမွာ က်ေရာက္၍ ဒုကၡႀကီးစြာ ခံစားေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရေပသည္။

ခ်စ္လွစြာေသာ နတ္သမီးငါးရာတို႔ႏွင့္ ရုတ္တရက္ ကြဲကြာသြားလိုက္ရသျဖင့္ သုျဗဟၼာနတ္သားမွာ ေဆာက္တည္ရာမရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားရ၏။ ႏွလံုးေၾကကြဲ၀မ္းနည္းရ၏။ ထိုမွ ဆက္လက္၍-
ဒီနတ္သမီးေတြ သူတို႔ကံအတိုင္း ငရဲက်ရတာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ ဒီလိုဆိုရင္ ငါ့ရဲ႔ ေရွ႔ေရး အလားအလာကေရာ ဘယ္လိုရွိပါ့မလဲ။

ဤသို႔ဆက္လက္၍ စဥ္းစားလိုက္သည္တြင္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ခုနစ္ရက္ေစ့သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ က်န္ေသးသည့္ နတ္သမီးငါးရာႏွင့္ တကြ စုတိစိတ္က်ကာ မဟာအ၀ီစိငရဲသို႔ က်ေရာက္ရမည့္အျဖစ္ကို ျမင္လိုက္ရေပသည္။ သုျဗဟၼာနတ္သားသည္ တအံ႔တၾသ ျဖစ္သြားရ၏။ ေဆာက္တည္ရာမရေအာင္ တုန္လႈပ္သြား၏။ စိတတ္ဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ ခံစားရ၏။

မရွဴႏိုင္-မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ေအာင္ ခံစားရျပီးမွ ဒီလိုခံစားရတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကို ပယ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ဘုရားရွင္တပါးတည္းသာ ရွိတယ္။ ဘုရားရွင္ကို ဖယ္ထားလို႔ကေတာ့ လူ႔ျပည္မွာလဲ ရွာမရႏိုင္ပါ။ နတ္ျပည္မွာလဲ ရွာမရႏိုင္ပါ။ ဤသို႔စဥ္းစားျပီးလွ်င္ နတ္သမီးငါးရာတို႔ႏွင့္တကြ ဘုရားရွင္ထံေမွာက္ ၀င္ေရာက္၍ ရိုေသစြာ ရွိခိုးျပီးလွ်င္-
နိစၥံ ဥၾတသၱမိဒံ စိတၱံ၊ နိစၥံ ဥဗၺိဂၢိဒံ မေနာ။
အႏုပၸေႏၷသု ကိေစၧသု၊ အေထာ ဥပၸတိ ေတသု စ။
သေစ အတၳိ အႏုၾတသၱံ၊ တံ ေမ အကၡာဟိ ပုစၧိေတာ။
ဤသို႔ တပုဒ္ခြဲမွ်ေသာ ဂါထာျဖင့္ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထား၏။ ထိုဂါထာ၏ ျမန္မာျပန္ အနက္အဓိပၸါယ္မွာ-

အရွင္ဘုရား-ျဖစ္ေပၚခဲ့ျပီးေသာ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ေၾကာင့္၄င္း၊ ျဖစ္ေပၚလတ့ံေသာ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ေၾကာင့္၄င္း၊ တပည့္ေတာ္၏ စိတ္သည္ အျမဲတမ္း ေၾကာက္ရြံ႔ေနပါ၏။ အျမဲတမ္း ထိတ္ခန္႔ေနပါ၏။ အကယ္၍ ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္ခန္႔ျခင္းမွ ကင္းလြတ္ရာတရားရွိပါလွ်င္ ထိုကင္းလြတ္ရာ တရားကို ေဟာၾကားေတာ္ မူပါဘုရား-ဟူ၍ ျဖစ္ေပသည္။

သုျဗဟၼာနတ္သား ေလွ်ာက္ထားသည့္စကားထဲက ျဖစ္ေပၚခဲ့ျပီးေသာ ဆင္းရဲဒုကၡဟူသည္မွာ နတ္သမီးငါးရာတို႔ ငရဲက်သြားရျခင္းကို ဆိုလိုပါသည္။ ျဖစ္ေပၚလတံ႔ေသာ ဆင္းရဲဒုကၡဟူသည္မွာ ခုနစ္ရက္ေစ့လွ်င္ က်န္ရစ္ေသာ နတ္သမီးငါးရာႏွင့္တကြ မိမိကိုယ္တိုင္ ငရဲက်ရမည့္အေရးပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ဘုရားရွင္သည္ သုျဗဟၼာနတ္သား၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို မဟာကရုဏာျဖင့္ ၾကားနာေတာ္မူျပီးလွ်င္-
နာညၾတ ေဗာဇၩာ တပသာ၊ နာညၾတိျႏၵိယ သံ၀ရာ။
နာညၾသဗၺနိႆဂၢါ၊ ေသာတၳိႎ ပႆာမိ ပါဏိနံ။
ဤဂါထာတပုဒ္ျဖင့္ ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ ဤဂါထာ၏ ျမန္မာျပန္ အနက္အဓိပၸါယ္မွာ-
ဒါယကာနတ္သား၊ သစၥာေလးပါးကို သိျမင္သည့္မဂၢင္ရွစ္ပါး ျမတ္တရားကိုၾကဥ္ထား၍
ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ေသာ သေလႅခအက်င့္ကို ၾကဥ္ဖယ္၍
ကိေလသာေတြ ၀င္မလာရေအာင္ ဣေျႏၵေျခာက္ပါးတို႔ကို ေစာင့္စည္းျခင္းကို ၾကဥ္ထား၍
နိဗၺာန္တရားေတာ္ကို ၾကဥ္ထား၍ သတၱ၀ါတို႔၏ ခ်မ္းသာခြင့္ကို ငါဘုရား ျမင္ေတာ္မမူေပ။

ဤဂါထာကို ၾကားနာရင္းပင္ သုျဗဟၼာနတ္သားသည္ မိမိ၏ ရုပ္နာမ္ခႏၶာတို႔၏ ျဖစ္စဥ္ကို လကၡဏာယာဥ္သို႔ တင္၍ သံုးသပ္လာခဲ့ရာ ေဒသနာေတာ္အဆံုးမွာပင္ ေသာတာပတၱိဖိုလ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ခုနစ္ရက္ေစ့လွ်င္ စုတိစိတ္က်ရမည့္ေဘး မဟာအ၀ီစိငရဲသို႔ က်ေရာက္ရမည့္ ေဘးတို႔မွ ကင္းေ၀းကာ တည္ျငိမ္ခိုင္ခံ႔သည့္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ရရွိလာေပသည္။

( စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းေ၀းရာသို႔ )
ဒီဃနိကာယ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ အ႒ကထာတြင္ သတိပ႒ာန္ေလးပါး ပြားမ်ားရျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းမွ ကင္းေ၀းရပံုကို ဤပံု၀တၳဳဥပမာျဖင့္ ဖြင့္ျပထားေပသည္။ သုျဗဟၼာနတ္သား၏ ၀တၳဳမွာ သဂါထာ၀ဂ္၊ ေဒ၀ပုတၱသံယုတ္ အ႒ကထာတြင္ ပါရွိပါ၍ အေမးအေျဖ ဂါထာတို႔မွာ သဂါထာ၀္၊ ေဒ၀ပုတၱ သံယုတ္ပါဠိေတာ္ သုျဗဟၼာသုတ္တြင္ ပါ၀င္ေပသည္။

သတိပ႒ာန္ အက်ိဳးျပပံု၀တၳဳ အသီးသီးကို ျပဆိုလာခဲ့ရာတြင္ ဥပမာပံု၀တၳဳ တခုခုသည္ ပူးတြဲေဖာ္ျပ ထားသည့္ဥပေမယ် အက်ိဳးတရားတခုတည္းႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္ဟု မယူဆသင့္ပါ။ အ႒ကထာဆရာျမတ္ႀကီးက ေဖာ္ျပလိုေသာ အက်ိဳးတရားႏွင့္ အဆီအေလ်ာ္ဆံုးျဖစ္သည့္ ပံု၀တၳဳအျဖစ္ျဖင့္သာ ဖြင့္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ပံု၀တၳဳတခု တခုသည္ သတိပ႒ာန္အက်ိဳးအားလံုးႏွင့္ သက္ဆိုင္ႏိုင္ပါသည္။ သတၱာနံ ၀ိသုဒၶိယာ၊ ေသာကပရိေဒ၀ါနံ သမတိကၠမာယ စသည္ျဖင့္ ပါဠိေတာ္၌ ေဖာ္ျပထားသည့္ အက်ိဳးတရားတို႔သည္ပင္ တခုႏွင့္တခု ကြင္းဆက္ျဖစ္ေနၾကသျဖင့္ ထိုဥပေမယ်တို႔၏ ဥပမာ ပံု၀တၳဳတို႔သည္လည္း တခုႏွင့္တခု ဆက္စပ္လ်က္သာ ရွိေနၾကေပသည္။

(၀ဏၰသီရိ)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ဒီဇဘၤာလ)

No comments: