အဘသာရင္သည္ မိတၳီလာျမိဳ႔နယ္ ဘူတာေဟာင္းရပ္ကြက္တြင္ ေနထိုင္သည္။ သူ၏ အသက္မွာ ၇၂-ႏွစ္ရွိျပီ။ က်န္းက်န္းမာမာျဖင့္ သြားႏိုင္ လာႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ၾကင္နာတတ္သူျဖစ္ျပီး ေစတနာျဖင့္ အျမဲကူညီ တတ္သူ ျဖစ္သည္။ ပင္စင္စားတေယာက္ျဖစ္၍ ေငြေၾကးမလံုေလာက္သျဖင့္ သားသမီးမ်ားက ေထာက္ပံ႔ေသာ ေငြေၾကးျဖင့္ စားေသာက္ေနရသူ ျဖစ္သည္။ ဤအေျခ၌ ရွိေသာ္လည္း အိမ္နီးခ်င္းမ်ားက ေငြေၾကးအကူအညီ ေတာင္းလာလွ်င္ တြန္႔ဆုတ္ျခင္းမရွိ။ ေပးကမ္းကူညီေလ့ရွိသည္။
တေန႔တြင္ လမ္းေပၚတြင္ ကားတိုက္မိေသာ ေခြးတေကာင္မွာ ေျခေထာက္မေထာက္ႏိုင္ဘဲ အစာငတ္ေန သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အဘသာရင္က ထိုေခြးကို အိမ္သို႔ေပြ႔ခ်ီလာကာ ေျခေထာက္ကို ေဆးထည့္ေပးသည္။ ေကာင္းစြာေကၽြးေမြးထားသည္။ မၾကာမီ ေခြးကေလး၏ ေျခေထာက္ ေကာင္းသြားသည္။ ထိုအခါ မိမိအိမ္၌ပင္ ဆက္လက္၍ ေမြးထားသည္။
သူ၏သားသည္ စလင္းျမိဳ႔ရွိ စလင္းဆည္တည္ေဆာက္ေရးတြင္ တာ၀န္က်လ်က္ရွိသည္။ သားက အလည္လာရန္ေခၚသျဖင့္ စလင္းျမိဳ႔သို႔ သြားသည္။ စလင္းျမိဳ႔မွ တဆင့္ စလင္းဆည္ရွိရာကို ဂ်စ္ကားျဖင့္ ေတာလမ္းမွ ခရီးဆက္ခဲ့သည္။
သူစီးလားေသာ ဂ်စ္ကားေပၚတြင္ ကားဆရာအပါအ၀င္ ခရီးသည္ ၅-ဦး လိုက္ပါစီးနင္းလာသည္။ စလင္းဆည္ မေရာက္ခင္ လမ္း၌ ရုတ္တရက္ ဂ်စ္ကားတိမ္းေမွာက္သြားသည္။ ကားေရွ႔ခန္းမွ စီးလာသူသည္ ေနရာ၌ပင္ ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆံုးသြားသည္။ ကားဆရာအပါအ၀င္ ခရီးသည္ ၂-ဦးမွာလည္း က်ိဳးသူက်ိဳး၊ ဒဏ္ရာ ရသူရႏွင့္ စလင္းေဆးရံုသို႔ ပို႔ခဲ့ရသည္။ အဘသာရင္ တေယာက္သာလွ်င္ မည္သို႔မွ် ထိခိုက္ဒဏ္ရာမရ။ စလင္းဆည္သို႔ အႏၲရာယ္ကင္းစြာ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
ဒုကၡေရာက္သူကို ကူညီတတ္ျပီး၊ ေခြးကေလး၏ အသက္ကို ကယ္တင္ခဲ့ေသာ အဘသာရင္၏ ေမတၱာ ေစတနာသည္ ေနာက္ဘ၀အထိ မဆိုင္းဘဲ ယခုဘ၀တြင္ပင္ အက်ိဳးေပးေလေတာ့သည္။
(ခင္မ်ိဳးဦး-ထီလာ)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၂-ခု ႏို၀င္ဘာလ)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment