Wednesday, December 30, 2009

ထီလက္မွတ္ေပ်ာက္သူ၏ ကံ

ထိန္ငူေက်းရြာမွ ကိုေနမင္းဆိုလွ်င္ မသိသူ ခပ္ရွားရွားပင္၊ ၾကက္တိုက္ ၀ါသနာပါသူ၊ မိဘကို မရိုမေသ ရိုင္းစိုင္းစြာ ဆက္ဆံတတ္သူ၊ တဇြတ္ထိုး လုပ္တတ္သူဟူ၍ အားလံုးက သိေနၾကသည္။ အကိုျဖစ္သူ ကိုေနလင္းမွာ အျခားရြာမွ အမ်ိဳးသမီးတဦးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ေယာကၡမအိမ္သို႔ လိုက္ေနရသျဖင့္ အငယ္ ကိုေနမင္းမွာ မိဘတို႔ႏွင့္ အတူ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လ်က္ ရွိသည္။

အႀကီးျဖစ္သူ ကိုေနလင္းက လိမၼာသေလာက္ ကိုေနမင္းက ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္သည္။ မိဘတို႔မွာ တေန႔မွ စိတ္မခ်မ္းသာရ။ ေန႔ရွိသေရြ႔ မိဘတို႔ႏွင့္ စကားမ်ားသည္။ ရင့္သီးေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ မိဘတို႔ကို ဆက္ဆံသည္။ မၾကာမီ ကိုေနမင္းတေယာက္ ျမိဳ႔ေပၚမွ စန္းစန္းေမာ္-ဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးတဦးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သည္။ ျမိဳ႔မွာေမြး ျမိဳ႔မွာႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ စန္းစန္းေမာ္တေယာက္အဖို႔ လယ္ယာလုပ္ငန္း၌ မကၽြမ္း၊ ကိုေနမင္းကလည္း လက္ေၾကာတင္းေအာင္ အလုပ္မလုပ္။

အခ်ိန္ၾကာလာေသာအခါ ကိုေနမင္း-မစန္းစန္းေမာ္တို႔မွာ သားသံုးေယာက္ သမီး-တေယာက္ ထြန္းကား လာသည္။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးက တမ်ိဳး၊ သားသမီးတို႔၏ ေက်ာင္းစရိတ္က တမ်ိဳးႏွင့္ အကုန္အက်ေတြ မ်ားလာခဲ့သည္။ စီးပြားေရးမွာလည္း မတိုးတက္သည့္အျပင္ သိသိသာသာ က်ဆင္းလာသည္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပ၊ ၀မ္းစာပင္ ျပည့္မီေအာင္ မထားႏိုင္ခဲ့သည့္ ကိုေနမင္းသည္ အကိုျဖစ္သူ ကိုေနလင္းထံမွ ေငြေၾကး အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ရသည္။ ထိုေငြမ်ားကိုလည္း ျပန္မဆပ္ႏိုင္ခဲ့၍ အကိုျဖစ္သူနဲ႔ စကားမ်ားခဲ့သည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ ကိုေနမင္းသည္ မိဘတို႔ပိုင္္ေသာ အိမ္ႀကီးကို ေရာင္းသည္။ လယ္ေျမအားလံုးကုိလည္း ေရာင္းျပီး ျမိဳ႔သို႔ေျပာင္းသြားသည္။ သက္ရွိထင္ရွား မိဘႏွစ္ပါးကို အိမ္ေလးတလံုး ေဆာက္ေပးျပီး ေတာမွာပင္ ျဖစ္သလို ထားခဲ့သည္။
ျမိဳ႔ေပၚ၌လည္း ကိုေနမင္းမွာ စီးပြားေရးမတက္သည့္ျပင္ ဆိုးသည္ထက္ ဆိုးလာသည္။ ရြာ၌ ထားခဲ့ေသာ မိဘတို႔ကိုလည္း လွည့္မၾကည္ခဲ့။ မၾကာမီ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚသိန္းၾကည္ ကြယ္လြန္ေလသည္။

ဖခင္ဦးခ်စ္ထြန္းမွာ တေယာက္တည္းမို႔ ျမိဳ႔မွာ ကိုေနမင္းႏွင့္အတူ လိုက္ေနခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ကုိေနမင္းမွာ ဆိုးျမဲတိုင္းပင္။ ဖခင္ကို ရွိသည္ဟူ၍ ပင္ မထင္၊ စားရင္းထဲမထည့္၊ သူေကၽြးတာ စား၊ သူေျပာတာ နားေထာင္ ရသည္။ စိတ္ထဲမထင္လွ်င္ မထင္သလို ရန္လုပ္တတ္သည္။ ဖခင္ဦးခ်စ္ထြန္းကလည္း သည္းခံ၍ ေနလာခဲ့ေသာ္လည္း ၾကာေသာ္ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့။ တႀကိမ္ ႏွစ္ႀကိမ္ ေျဖေဖ်ာက္၍ ရႏိုင္ေသာ္လည္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားလာေသာအခါ လႈပ္ပါမ်ားသည့္ ေက်ာက္ရုပ္ပမာ ယိမ္းယိုင္လာခဲ့ရသည္။

တေန႔တြင္မူ မိုက္ရိုင္းလွသည့္ ကိုေနမင္းက ဖခင္ကို အိမ္ေပၚမွ ႏွင္ခ်ေလသည္။ ဖခင္ဦးခ်စ္ထြန္းသည္ သား၏အိမ္ေပၚမွဆင္းကာ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ မိမိဇာတိ ေတာရြာကေလးသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ မိမိရြာတြင္ ရဟန္းေဘာင္၀င္မည္ဟု စိတ္ကူးမိခဲ့ေသာ္လည္း ရဟန္းမ၀တ္ျဖစ္ခဲ့။ သားငယ္ ကိုေနမင္း၏ လူမႈေရးပ်က္ကြက္မႈမ်ားေၾကာင့္ သားႀကီးကိုေနလင္းအိမ္သို႔ မသြားရဲခဲ့သည္မွာလည္း သနားစရာေကာင္း လွသည္။ ငယ္စဥ္က ဖခင္၏အရိပ္ကို သားမ်ားက ခိုလႈံခဲ့ေသာ္လည္း သားမ်ား၏အရိပ္ကိုမူ ဖခင္အား ခိုလႈံခြင့္မေပးခဲ့ေပ။ ရြာ၌ ႏွစ္ညတာအိပ္ခဲ့ျပီး ေလးမ်က္ႏွာျမိဳ႔နယ္ရွိ ရြာကေလးတရြာ၌ ေနေသာ တူမျဖစ္သူ အိမ္သို႔ ဦးတည္ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။

ရထားေပၚမွဆင္းကာ တူမျဖစ္သူအိမ္သို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေႏြရာဦမို႔ ပူျပင္းလွသည့္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ အသက္ ၇၀-ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ထြန္းမွာ ဒယီးဒယိုင္ ျဖစ္ေနသည္။ အတန္ငယ္ၾကာေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္သြားျပီးမွ တူမျဖစ္သူအိမ္သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ သူေရာက္သြားေသာ တူမအိမ္သည္ သူေနာက္ဆံုး ေခါင္းခ်ရမည့္ ေနရျဖစ္သည္ကိုမူ သူမသိခဲ့။ အိမ္သို႔ေရာက္ျပီး ၂-နာရီခန္႔တြင္ မူးတယ္ မူးတယ္-ဆိုျပီး လဲက်သြားသည္။ အသက္ထြက္သည္အထိ သတိမရေတာ့။ လူ႔ဘ၀တြင္ တခါေတာ့ ေသရမည္ဆိုေသာ္လည္း စိတ္ညစ္စရာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ မ်ားျပားလွသည့္အခ်ိန္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ ဦးခ်စ္ထြန္း၏ ေသျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္မရွိ ျဖစ္ခဲ့ေလျပီ။

ဦးခ်စ္ထြန္း ကြယ္လြန္ျပီး ၅-ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ျဖစ္သည္။ ကိုေနမင္းထိုးထားေသာ ထီလက္မွတ္က ငါးေသာင္းဆု ေပါက္ေၾကာင္း ထီဆိုင္က လာေျပာေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထီလက္မွတ္မွာ ရွာမေတြ႔ခဲ့။ ထီလက္မွတ္ကို ဖခင္၏ အက်ႌအိတ္ထဲ ထည့္ထားမိခဲ့သည္။ ဖခင္ကို အိမ္ေပၚမွႏွင္ခ်၍ ဆင္းသြားေသာအခါ ထိုထီလက္မွတ္လည္း ပါသြားခဲ့သည္။ ဖခင္ကေတာ့ အမွတ္မထားမိခဲ့။ ဘယ္ေနရာတြင္ က်ေပ်ာက္ခဲ့သည္ မသိေတာ့ေပ။ ဖခင္လည္း ေသဆံုးခဲ့ျပီမို႔ ငါးေသာင္းဆုေပါက္ေသာ ထီလက္မွတ္ကေလးမွာ လံုး၀ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေလျပီ။

ကိုေနမင္းတေယာက္ အခုမွ ဖခင္ကို သတိရလာသည္။ ဖခင္ကို မဆင္မျခင္ ေျပာခဲ့ ျပဳမူခဲ့သည့္ မိမိကုိယ္မိမိ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္လာသည္။ ဖခင္ကို ျပစ္မွားမိခဲ့ေသာ ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံမႈေတြကို ေတာင္းပန္ဖို႔ သတိရခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္က်ခဲ့ေလျပီ။ အကယ္၍မ်ား ရွိေနခဲ့လွ်င္လည္း သားေရ-ငါးေသာင္းတန္ ထီလက္မွတ္ေပ်ာက္တာဟာ မင္းတို႔လို သားဆိုး သားမိုက္ေတြအတြက္ အေသးစားျပစ္ဒဏ္တခုပဲ။ ေနာင္တမလြန္မွာလဲ ဒီထက္ႀကီးမားတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြကို မင္းခံရဦးမယ္ဆိုတာ မေမ့နဲ႔-ဟုမ်ား သတိေပးမည္လား မသိေပ။

(လြမ္းေက်ာ္ေက်ာ္-ဟသၤာတ)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၃-ခု ဇန္န၀ါရီ)

No comments: