Friday, January 22, 2010

နံ႔သာမိုးႏွင့္ ပန္းမိုးေစြေသာ ကုသုိလ္

ကႆပဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ျဖစ္ပါသည္။ အရွင္စူဠသုဂႏၶမေထရ္ေလာင္းလ်ာ၏ ကိုယ္နံ႔သည္ စိမ္းေရႊညီႇေဟာက္ေသာ အနံ႔မ်ိဳးရွိခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ထိုအရွင္ေလာင္းလ်ာသည္ စိတ္ဆင္းရဲ ညႇိဳးႏြမ္းခဲ့ရသည္။ သို႔ရာတြင္ ပါရမီဉာဏ္ရင့္သန္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကႆပဘုရားရွင္ထံသို႔ သြား၍ တရားနာခဲ့သည္။ ခႏၶာကုိယ္၌ ေကာင္းေသာရနံ႔ရွိသူ ျဖစ္ပါေစ-ဟု ဆုေတာင္းခဲ့ျပီး လစဥ္လတိုင္း ၈-ရက္ေန႔တို႔၌ ဘုရားရွင္၏ ဂႏၶကုဋိေျမကို နံ႔သာမ်ိဳးေလးပါးျဖင့္ လိမ္းက်ံပူေဇာ္ခဲ့ပါသည္။

ကႆပဘုရားရွင္ကလည္း ဤကံ၏အက်ိဳးေၾကာင့္ အလံုးစံုေသာ ဘဝတို႔၌ ေကာင္းေသာ ကိုယ္ရနံ႔ရွိသူ ျဖစ္လတ့ံ။ ဂုဏ္ရနံ႔ႏွင့္လည္း ျပည့္စံု၍ အာသေ၀ါမရွိဘဲ နိဗၺာန္စံရလတံ႔-ဟု ဗ်ာဒိတ္စကား မိန္႔ၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါသည္။ ထိုအရွင္သည္ ထိုဘဝ၌ ကြယ္လြန္ျပီးေနာက္ တာဝတႎသာနတ္ျပည္၌ နတ္သားျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးဘဝ၌ (ေဂါတမဘုရားလက္ထက္ေတာ္၌) ပုဏၰားမ်ိဳး၌ျဖစ္၍ ထိုအရွင္ကို ပဋိသေႏၶလြယ္ရစဥ္ကပင္ ထိုအရွင္၏ မိခင္၏ ကိုယ္ရနံ႔သည္ အလြန္ေမႊးႀကိဳင္ေနေလသည္။

ထိုအရွင္ကို အမိဝမ္းမွ ဖြားျမင္လိုက္ေသာအခ်ိန္၌ သာဝတၳိတျပည္လံုးသည္ အေမႊးရနံ႔မ်ားျဖင့္ ႀကိဳင္လႈိင္သြားသည္။ ၄င္းအခ်ိန္၌ ေကာင္းေသာရနံ႔ရွိေသာ ပန္းမိုး-ရြာခ်သည္။ နံ႔သာမိုးလည္း ရြာခ်သည္။ စိတ္ႏွလံုးကို ေမြ႔ေလ်ာ္ေစေသာ နတ္တို႔၏ရနံ႔မ်ားႏွင့္ အဖိုးမ်ားစြာထိုက္တန္ေသာ ေမႊးေသာ အခိုးအထံုတို႔ျဖင့္ ႀကိဳင္လႈိင္ကုန္သည္။ ထိုအရွင္၏ အိမ္သည္လည္း အခါခပ္သိမ္း နတ္ပန္းရနံ႔တို႔ျဖင့္ ေမႊးႀကိဳင္ကုန္သည္။ ထိုအရွင္သည္ ႏုပ်ိဳလွပေခ်ာေမြ႔သူလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုအရွင္ ပထမအရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္သို႔ ၾကြလာသည္။ ထိုအရွင္သည္ သာသနာ၌ ၾကည္ညိဳ၍ ရဟန္းျပဳခဲ့သည္။

ထိုအရွင္ရဟန္းျပဳေသာေန႔၊ ထိုအရွင္ရဟႏၲာျဖစ္ေသာေန႔၊ ထိုအရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေသာေန႔တို႔မွာလည္း တိုင္းျပည္၌ ပန္းမိုး နံ႔သာမိုး ရြာသြန္းသည္။ ထိုအရွင္၏ ကိုယ္ရနံ႔သည္ အဖိုးမ်ားစြာထိုက္ေသာ စႏၵကူးနံ႔၊ စကားပန္းနံ႔၊ ၾကာညိဳနံ႔ႏွင့္ အျခားနံ႔သာတို႔ကို လႊမ္းမိုးေက်ာ္လြန္၍ ေမႊးႀကိဳင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အရွင္စူဠသုဂႏၶမေထရ္-ဟု ေခၚတြင္ၾကသည္။
***********************************

ေထရာအပါဒါန္ပါဠိေတာ္ ျမန္မာျပန္က်မ္းကို ဖတ္ရႈေလ့လာ၍ ထူးျခားစြာ နံ႔သာမိုးႏွင့္ ပန္းမိုးရြာေလာက္ေအာင္ ကုသိုလ္ကံႀကီးမားခဲ့ေသာ အရွင္စူဠသုဂႏၶမေထရ္ အေၾကာင္းကို တင္ျပအပ္ပါသည္။
ယခုမ်က္ေမွာက္ေခတ္၌လည္း သီလစင္ၾကယ္လ်က္ သက္သတ္လြတ္စားသူ ပါရမီရွင္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား၌ ခႏၶာကိုရနံ႔ ေမႊးသည္ကို ၾကားဖူး၊ ႀကံဳဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ ဥပမာအားျဖင့္-ကံုလံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ခႏၶာကိုယ္ ရနံ႔သည္ ေမႊးပါသည္။

ေခတ္သစ္ေဆးသိပၸံပညာအရဆိုလွ်င္ လူတို႔၏ ကိုယ္နံ႔၊ ေခၽြးနံ႔၊ ဆီးနံ႔တို႔သည္ ေမႊးစရာအေၾကာင္းမရွိေပ။ ေခၽြးနံ႔သည္ လံုးဝေမႊးျခင္းမရွိ၊ မလိုလားအပ္ေသာ နံေသာအနံ႔သာ ရွိသည္။ ဆီးနံ႔သည္ ငါးညႇီနံ႔ကဲ့သုိ႔ အနည္းငယ္ ညႇီပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤသဘာဝျဖစ္ရပ္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ဆီးနံ႔မနံျခင္း၊ ေခၽြးနံ႔မနံျခင္း ျဖစ္ရပ္မ်ားကို၄င္း၊ ေရေမႊးဆြတ္ျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္နံ႔ေမႊးျခင္း၊ ထို႔ထက္ေက်ာ္လြန္၍ ဆီးနံ႔က ပန္းနံ႔ကဲ့သို႔ ေမႊးျခင္း ျဖစ္ရပ္မ်ားကို၄င္း ကၽြန္မ၏ ဆရာဝန္သက္တမ္း ၁၃-ႏွစ္အတြင္း ထူးထူးျခားျခား ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရပါသည္။

ကၽြန္မေလ့လာမွတ္သားမိသေလာက္ လူနာအခ်ိဳ႔သည္ ေရေမႊးမည္မွ်ဆြတ္ဆြတ္ ေခၽြးနံ႔အလြန္နံပါသည္။ ထိုသူတို႔သည္ တရားထိုင္ေလ့မရွိသူမ်ား၊ အမ်က္ေဒါသႀကီးသူမ်ား၊ ေလာဘႀကီးသူမ်ား၊ သူတပါးကို မနာလိုအားႀကီးသူမ်ား၊ ကိုယ္ စိတ္ႏွလံုးကို မေစာင့္စည္းတတ္သူမ်ား၊ ဝက္သား အမဲသားတို႔ကို အလြန္အက်ဴး တပ္မက္၍ မၾကာခဏ ခပ္မ်ားမ်ား စားသူမ်ား၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အစားနည္းသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

အခ်ိဳ႔မွာ ေရေမႊးမဆြတ္ မသံုးေသာ္လည္း ေခၽြးနံ႔၊ ကိုယ္နံ႔ မနံပါ။ ထိုသူတို႔မွာ ဝက္ အမဲ ေရွာင္သူမ်ား၊ ဟင္းရြက္ႏွင့္ သစ္သီး အစားမ်ားသူမ်ား၊ သက္သတ္လြတ္စားသူမ်ား၊ စိတ္ေနစိတ္ထား တည္ျငိမ္ေအးေဆး သူမ်ား၊ ေဒါသမႀကီးတတ္သူမ်ား၊ ေလာဘမႀကီးတတ္သူမ်ား၊ ရနံ႔ေမႊးေသာ ျမန္မာေဆးတခုခုကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ေသာက္ေနသူမ်ား၊ စိတ္ထားေကာင္းသူမ်ား၊ သီလျမဲသူမ်ား၊ တရားထိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

( ေဒါက္တာ နီနီလြင္-သံတြဲ)

No comments: