ေၾကးမံုျပင္တြင္ ထင္ဟပ္လာေသာ မိမိမ်က္ႏွာကို စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာ ၾကည့္မိသည္။ ညာဘက္မ်က္လံုးေအာက္တြင္ လက္ညႇိဳးတေခ်ာင္းခန္႔ရွိေသာ အမာရြတ္တခု ၊ မ်က္ႏွာတြင္သာမက မိမိ၏ ႏွလံုးသားထဲတြင္ပါ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ႏိုင္ေသာ အမာရြတ္၊ ထိုအမာရြတ္ကိုျမင္တိုင္း ငယ္စဥ္က ျဖစ္ရပ္ကို သတိရမိသည္။
ကၽြန္မ ၅-ႏွစ္သမီးအရြယ္က ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္အနီးတြင္ အုန္းပင္တပင္ ရွိသည္။ တေန႔တြင္ ကၽြန္မ၏ မိဘမ်ားက အိမ္ေရွ႔၌ စကားေျပာေနၾကသည္။ ကၽြန္မ၏ အမအႀကီးဆံုးက ထမင္းအိုး တည္ေနသည္။ ကၽြန္မက ျခံထဲတြင္ ကစားေနသည္။
ကစားရင္း မီးဖိုေခ်ာင္အနီးရွိ အုန္းပင္နားသို႔ ေရာက္သြားသည္။ အုန္းပင္ေျခရင္းတြင္ ပုရြက္ဆိတ္အနီေကာင္မ်ား အံုဖြဲ႔ေနသည္။ ကၽြန္မ၏ အသက္ငယ္ေသာ္လည္း ပုရြက္ဆိတ္ ကိုက္တတ္သည္ကိုေတာ့ ကၽြန္မ သိသည္။ ကၽြန္မ၏အမႀကီးဆံုး ထမင္းအိုးငဲ့ေနစဥ္ ကၽြန္မသည္ မီးဖိုထဲမွ မီးစြဲေနေသာ ထင္းစတေခ်ာင္းကို ယူလာခဲ့သည္။ ကၽြန္မ၏ အၾကံမွာ ပုရြက္ဆိတ္အံုေပၚတြင္ မီးစကိုတင္၍ ပုရြက္ဆိတ္မ်ားကို သတ္ရန္ ျဖစ္သည္။
အရြယ္ငယ္ငယ္ႏွင့္ သူတပါး၏ အသက္ကို ေသေစရန္ လံ႔ုလအားထုတ္မႈ ျပဳခဲ့ေသာ ကၽြန္မ၏ အကုသိုလ္ကံသည္ ေနာင္ဘ၀ထိေအာင္ မေနပါ။ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ေအာက္သို႔အဆင္း ေျခေခ်ာ္၍လဲကာ ယူလာသည့္မီးစသည္ ကၽြန္မမ်က္ႏွာတြင္ ကပ္ေနသည္။ အမႏွင့္ မိဘႏွစ္ပါး အေျပးလာ၍သာ မ်က္စိ မကြယ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
အနာရွိန္ႏွင့္ ၂-ရက္ ၃-ရက္ခန္႔ ဖ်ားခဲ့ပါသည္။ တပတ္မွ ႏွစ္ပတ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ အနာက်က္သြားေသာ္လည္း အမာရြတ္က ထင္က်န္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မအတြက္ ေသသည္အထိ ေနာင္ၾကဥ္သြာေစမည့္ အမွတ္အသားတခု ျဖစ္ပါသည္။
( ခ်ိဳသက္ထား)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၃-ခု ဇူလိုင္လ)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment