Friday, February 19, 2010

မ်က္မွန္တလက္ တဆဲ့သံုးက်ပ္

အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္လာျပီ။ ဇရာ-နယ္သို႔ ေျခတဖက္လွမ္းေနျပီကို ကၽြန္မသတိထားမိပါသည္။ ဆံပင္ျဖဴက တပင္စ ႏွစ္ပင္စ၊ မ်က္စိက မႈန္ေ၀စျပဳေနျပီ။
မ်က္မွန္လုပ္ရေတာ့မည္။

ဘားလမ္းရွိ မ်က္မွန္ဆိုင္တဆိုင္သို႔ ေရာက္သြားပါသည္။ မ်က္မွန္ေကာ္ကိုင္းတလက္ ၀ယ္ခဲ့သည္။ ၁၃-က်ပ္ ေပးခဲ့ရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မဘ၀တြင္ မ်က္မွန္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ဤမွ်သာ ကုန္ဖူးပါသည္။ ဒီဂရီတိုး၍ မ်က္မွန္ကြဲ၍၊ ေပ်ာက္၍ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကိုင္းအလွေလးမ်ားကို တပ္လို၍ ထပ္မံ၀ယ္ရျခင္းလည္း မရွိခဲ့ပါ။ ကိုင္းက်ိဳး၍ ႏွစ္ခါမွ် လဲဖူးပါသည္။

လူ႔ဘ၀တြင္ အက်ိဳးႏွင့္အေၾကာင္း၊ ကုသိုလ္ႏွင့္ အကုသိုလ္ အျမဲဆက္စပ္ေနပါသည္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ ေကာင္းမႈဆိုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးကိုရေစသည္။ အကုသိုလ္ကံသည္ တူေသာအက်ိဳးကို ေပးျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မတြင္ မ်က္စိႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ကုသိုလ္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ သမီး ၾကည္သာ သံုးလသမီးအရြယ္က ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းမွ အိမ္သို႔အျပန္ ဗႏၶဳလ ပန္းျခံေဘးတြင္ သူေတာင္းစား သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔အထဲမွ သံုးႏွစ္သား အရြယ္ သားေလးမွာ မ်က္စိနာေနသည္။

ကၽြန္မလည္း စာနာစိတ္၊ သနားကရုဏာစိတ္ျဖင့္ လမ္းမအလယ္တြင္ ရွက္ရြ႔ံစိတ္ပင္ မရွိႏိုင္။ အက်ႌလွန္၍ သူတို႔ခြက္ထဲသို႔ ႏို႔ညႇစ္ေပးခဲ့သည္။ ႏို႔ရည္ခပ္လွ်င္ မ်က္စိနာေပ်ာက္သည္မွာ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္သည္။
ကၽြန္မကဲ့သို႔ပင္ အိႏၵိယအမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦးကလည္း ႏို႔ညႇစ္ေပးခဲ့ပါသည္။

ကေလးငယ္၏မ်က္စိနာ ေပ်ာက္ေစလိုေသာ ေစတနာသည္ ေရာင္ျပန္ဟပ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မမ်က္စိတို႔မွာ ယခုအသက္အရြယ္ႀကီးသည့္တိုင္ အထူးၾကည္လင္ေကာင္းမြန္လ်က္ ရွိပါသည္။

( ျမတ္မ်ိဳးျမင့္)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၄-ခု ဇြန္လ)

No comments: