Thursday, March 18, 2010

ကိုယ့့္ေနရာႏွင့္ ကိုယ္

တခုေသာ ေဆာင္းရာသီနံနက္ခင္း၌ ဘီလံုးငွက္ငယ္တေကာင္သည္ တံခါးတိုင္ထိပ္တြင္ ေနစာလႈံေန၏။ ထိုစဥ္ခိုက္တြင္ ေကာင္းကင္၌ ပ်ံ၀ဲလ်က္ရွိေသာ သိန္းငွက္ႀကီးတေကာင္က တရွိန္ထိုး ထိုးစိုက္၍ ဘီလံုးငွက္ငယ္ကို သုတ္ခ်ီလိုက္၏။

သိန္းငွက္ႀကီး၏ လွံသြားတမွ် ထက္ျမက္သန္မာလွေသာ ေျခသည္းႀကီးမ်ားၾကား၌ မခ်ိမဆံ႔ပါသြားရေသာ ဘီလံုးငွက္ငယ္သည္ မိမိ၏ ျဖစ္အင္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ကာ ဤသို႔ ငိုေၾကြးျမည္တမ္း၏။
ငါတို႔သာ ညံ႔ဖ်င္းလိုက္ေလျခင္း၊ ငါတို႔သာ ဘုန္းကံနည္းလိုက္ေလျခင္း၊ ငါတို႔က ကိုယ့္ေနရာ မဟုတ္တဲ့ဆီမွာ က်က္စားမိလို႔ ခံလိုက္ရျပီ။ တကယ္လို႔မ်ား မိဘဘိုးဘြားမ်ား က်က္စားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ေနရာမွာသာ ငါတို႔မ်ား က်က္စားေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခုလိုခံရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုလို ခံရမွာမဟုတ္ဘူး။

ဤသို႔ က်ီက်ီက်ာက်ာႏွင့္ ငိုေၾကြးသံကို သိန္းငွက္ႀကီးက နားေထာင္ကာ မခံခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာသျဖင့္-
ေဟ့ ေမာင္ဘီလံုး၊ မင္းတို႔ မိဘဘိုးဘြားမ်ား က်က္စားခဲ့တဲ့ေနရာက ဘယ္မွာလဲကြ-ဟု ေမးလိုက္ရာ-
လယ္သမားႀကီးေတြ ထြန္ယက္ထားခဲ့တဲ့ ထယ္ခဲေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေအာင္မာ၊ အဲဒီမွာ သြားေနေတာ့ေကာ ငါ့လက္က လြတ္မတဲ့လား။ ကိုင္း ဒါေလာက္ေတာင္ရွိလွတာ အဲဒီမွာ သြားေနလိုက္စမ္းကြာ။
မိမိ၏ စြမ္းအားကို လံုး၀ဥႆံု ယံုၾကည္စိတ္ခ်ထားျပီးျဖစ္၍ သိတ္းငွက္ႀကီးက လႊတ္ေပးလိုက္၏။

ဘီလံုးငွက္ငယ္သည္ သိန္းငွက္ႀကီးလက္က လြတ္သြားသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ထယ္ခဲေပၚဆင္းလာခဲ့၏။ ေနေသြ႔ေသြ႔ပူထား၍ ေျခာက္ကပ္မာေက်ာေနေသာ ထယ္ခဲႀကီးေပၚ၌ ေျခစံုရပ္လိုက္ျပီးလွ်င္ သိန္းငွက္ႀကီးရွိရာသို႔ ၀ံ႔၀ံ႔စားစား ေမာ့ၾကည့္ကာ-
ကိုင္း-အခုေတာ့ လာခဲ့ေပေတာ့ သိန္းငွက္ႀကီးေရ၊ လာခဲ့ေပေတာ့ သိန္းငွက္ႀကီးေရ-ဟု စိန္ေခၚလိုက္ရာ-

ေအး လာျပီေဟ့၊ မင္း ဘယ္ေျပးမလဲ ေမာင္ဘီလံုးေလး။
သိန္းငွက္ႀကီးက အေတာင္ႏွစ္ဖက္လံုးကို စုရံုးကာ ထက္ေကာင္းကင္မွ တဟုန္ထိုး ထိုးစိုက္လာ၏။ သိန္းငွက္ႀကီးကို မ်က္ျခည္မျပတ္ၾကည့္ေနေသာ ဘီလံုးငွက္ငယ္က သိန္းငွက္ႀကီး ေရာက္မလာမီကေလးတြင္ ထယ္ခဲႀကီးႏွစ္ခုၾကားသို႔ ရုတ္တရက္ တိုး၀င္ထားလိုက္၏။

အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ထိုးစိုက္လာခဲ့ေသာ သိန္းငွက္ႀကီးသည္ မိမိအရွိန္ကို မထိန္းႏိုင္ဘဲ ထယ္ခဲႏွင့္ရင္အုပ္မွာ ေဆာင့္မိကာ ရင္ကြဲ၍ ေသဆံုးရေလေတာ့သည္။

( သတိပ႒ာန္သည္သာ ကိုယ့္ေနရာ )
သတိပ႒ာနသံယုတ္ အမၺပါလိ၀ဂ္၊ သကုဏဂၣိသုတ္ ပါဠိေတာ္တြင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္က ရဟန္းမ်ားအား ေဟာျပေသာ ဥပမာပံု၀တၳဳ ျဖစ္ပါသည္။

ဗလအားကိုးျဖင့္ တဇြတ္ထိုးလုပ္ခဲ့ေသာ သိန္းငွက္ႀကီး၏ မရႈမလွပ်က္စီးရပံုႏွင့္တကြ ဉာဏ္ေရွ႔ထား၍ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ ဘီလံုးငွက္ငယ္၏ သိန္းငွက္အႏၲရာယ္ဆိုးႀကီးမွ လြတ္ေျမာက္ပံုတုိ႔ကို ႏႈိင္းယွဥ္ေဟာျပေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဘုရားရွင္က ဆက္လက္၍ ဤသို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူေပသည္။

ရဟန္းတို႔၊ ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလရကား သင္တို႔သည္ မိမိတို႔ က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာ၊ အျခားတပါးေသာ အာရံု၌ မက်က္စားၾကကုန္လင့္။ မိမိတို႔က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာ၊ အျခားတပါးေသာ အာရံု၌ က်က္စားေသာ သူတို႔အား မာရ္နတ္က ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးရန္ အၾကားအေပါက္ကို ရလတံ႔။ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းကို ရလတံ႔။ ရဟန္းတို႔ မိမိတို႔၏ က်က္စားရာ မဟုတ္ေသာ အျခားတပါးေသာ အာရံုဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။

ဤသို႔ ေမးခြန္းထုတ္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဘုရားရွင္က ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။ သာယာႏွစ္သက္ဖြယ္၊ ယစ္မူးမိန္းေမာဖြယ္ ကာမခ်မ္းသာ ခံစားျခင္းႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနေသာ အာရံုငါးပါးတို႔သည္ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းမ်ားႏွင့္တကြ ေယာဂီသူေတာ္ေကာင္းတို႔ မက်က္စားသင့္ေသာအာရံုမ်ား ျဖစ္ေပသည္။ မာရ္နတ္မင္း၏ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဒီဃနိကာယ္၊ ပါထိက၀ဂ္၊ စကၠ၀တၱိသုတ္ကို ဖြင့္ဆိုရာတြင္ အ႒ကထာဆရာႀကီးက မာေရာ-ဟူေသာ ပုဒ္အရကို ၀သ၀တၱိဘံုစံ မာရ္နတ္သားႏွင့္တကြ မစၥဳမာရ္၊ ကိေလသမာရ္ တို႔ကိုလည္း ေကာက္ယူႏိုင္ေၾကာင္း ျပဆိုထားေပသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္၏ လက္ထက္ေတာ္တုန္းက တေလွ်ာက္လံုး ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးလာခဲ့သည့္ မာရ္နတ္သားသည္ ယခုလက္ရွိ ဘုရားတပည့္သား ရဟန္းရွင္လူ သူေတာ္စင္အေပါင္းကို ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးႏိုင္၏။ အကယ္၍ မာရ္နတ္သား၏ အေႏွာင့္အယွက္က လြတ္ေနလွ်င္လည္း မစၥဳမာရ္၏ လက္ခ်က္ကေတာ့ လြတ္မည္မဟုတ္ပါ။

ဖြားျမင္လာသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် မစၥဳမာရ္ႏွင့္ လံုး၀မကင္းႏိုင္ပါ။ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားေသာ္မွ ဤဘ၀ ဤခႏၶာအတြက္ ေသေဘးႏွင့္ မကင္းႏိုင္ပါ။ ဤသို႔ မကင္းႏိုင္ေသးပါဘဲလ်က္ ဘုရားရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ႀကီးမ်ား မစၥဳမာရ္ကို တြန္းလွန္ပယ္ရွားႏိုင္သည္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ ေနာက္ထပ္တဖန္ ဘ၀သစ္ကို မရႏိုင္ေတာ့၍ ျဖစ္ပါ၏။ ဘုရားရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ႀကီးတို႔သည္ ေနာက္ထပ္တဖန္ ဘ၀သစ္ကို မရႏိုင္ေတာ့သည့္အတြက္ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ေသျပီးရင္းေသ၍ ေနရလတံ႔ေသာ ေဘးဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤဘ၀ ဤခႏၶာမွာပင္ မစၥဳမာရ္ကို တြန္းလွန္ႏိုင္သည္ဟု ဆိုၾကရ၏။

ကိေလသာမာရ္ ဟူသည္မွာ ၀ီတိကၠမ၊ ပရိယု႒ာန၊ အႏုသယအားျဖင့္ အဆင့္သံုးဆင့္မွာ ရွိေနၾကေသာ ကိေလသာ ဆယ္ပါးတို႔ ျဖစ္ၾက၏။ ကိေလသာဟူေသာပုဒ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္မွာ ပူပန္ေစတတ္၊ ွႏွိပ္စက္တတ္ေသာ သေဘာျဖစ္၏။ မည္သည့္အဆင့္မွာရွိေနသည္ျဖစ္ေစ ကိေလသာတရားမွန္လွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ ရုပ္နာမ္ခႏၶာအစဥ္ကို ပူပန္ေစတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္သည္သာ ျဖစ္၏။

ထိုကဲ့သို႔ မာရ္သံုးမ်ိဳးတို႔၏ လက္တြင္းမွ မလြတ္ကင္းႏိုင္ျခင္းမွာ မိမိ၏ က်က္စားရာမဟုတ္ေသာေနရာ၌ က်က္စားမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က က်က္စားသင့္သည့္ အာရံု၌သာ က်က္စားၾကရန္ ဆက္လက္၍ တိုက္တြန္း ေဟာၾကားေတာ္မူလို၍-

ရဟန္းတို႔- မိမိ၏ က်က္စားရာျဖစ္ေသာ ဖခင္သဖြယ္ ကိုးကြယ္အားထားရာျဖစ္ေသာ ဘုရားရွင္တို႔ ေဟာၾကားညႊန္ျပခဲ့ၾကသည့္ အာရံ၌သာ က်က္စားၾကကုန္ေလာ့။ မိမိ၏ က်က္စားရာျဖစ္ေသာ အာရံ၌သာ က်က္စားၾကကုန္ေသာ သူတို႔အား မာရ္နတ္က ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္တီးရန္ အၾကားအေပါက္ကို မရလတံ႔။ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းကို မရလတံ႔။

ဤသို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူျပီးလွ်င္ ရဟန္းရွင္လူ ေယာဂီသူေတာ္စင္အေပါင္းတို႔ က်က္စားသင့္သည့္ အာရံုသည္ကား သတိပ႒ာန္ေလးပါး ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေတာ္မူေပသည္။

(၀ဏၰသီရိ)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၄-ခု ႏို၀င္ဘာလ)

No comments: