အျပန္အလွန္

ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀န္ထမ္းတဦးျဖစ္သည္။ တေန႔တြင္ အေဖာ္၀န္ထမ္းတဦးႏွင့္အတူ ေက်းရြာတရြာသို႔ တာ၀န္ျဖင့္ ခရီးထြက္ခဲ့သည္။ ထိုရြာသို႔ ေျခက်င္သြားခဲ့ၾကရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ပဲႀကီးႏွင့္၀ါမ်ား စိုက္ထားေသာ စိုက္ခင္းမ်ားေဘးရွိ လမ္းေပၚမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ထိုစဥ္ ႏြားမတေကာင္သည္ ယာစည္းရိုးကိုတိုး၍ အခင္းထဲသို႔ ၀င္စားေနသည္။ ႏြားေက်ာင္းသားက သိ၍ ေလးခြျဖင့္ ပစ္ျပီး အျပင္သို႔ေမာင္းထုတ္သည္။

ႏြားသည္ ယာခင္းျပင္သို႔ ထြက္ေျပးသည္။ ႏြားေက်ာင္းသားသည္ ေလးခြျဖင့္ ပစ္ရံုျဖင့္ အားမရ၊ ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုကာ ၀ါးရင္းတုတ္ျဖင့္ လိုက္၍ ပစ္သည္။ ႏြားမ ကံဆိုးရွာသည္။ သူပစ္လိုက္ေသာ တုတ္တိုသည္ ႏြားမ၏ ဦးေခါင္းထိပ္တည့္တည့္ကို မွန္သြားသည္။ ႏြားမသည္ ေအာ္ကာ ေျမသို႔ လဲက်သြားသည္။ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ျဖစ္ကာ ေသဆံုးသြားသည္။ မၾကည့္ရက္စရာပင္။

မၾကာမီ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ တာ၀န္က်ရာ ရြာသို႔ေရာက္သြားသည္။ ေနာက္တေန႔နံနက္ ၈-နာရီတြင္ အျခားရြာသို႔ ခရီးဆက္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ထိုစဥ္ ဆူညံသံမ်ား ၾကားရသည္။ လူတစုသည္ ၀က္တေကာင္ေနာက္သို႔ ေျပးလိုက္၍ ဖမ္းေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႔က ထို၀က္ကို တုတ္မ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္ၾကသည္။ ထိုအခိုက္ လူငယ္တေယာက္သည္ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနရာမွ အိမ္ေပၚက ဆင္းေျပးလာသည္။ သူလည္း ၀က္ကို ၀ိုင္းကူဖမ္းေပးရန္ ျဖစ္သည္။

သို႔ရာတြင္ သူသည္ ၀က္ဖမ္းသူမ်ား အနီးသို႔ မေရာက္လိုက္။ အိမ္ေပၚမွ အဆင္းတြင္ ၀က္ဖမ္းသူတေယာက္က ၀က္ကိုပစ္လိုက္ေသာ ၀ါးရင္းတုတ္တိုတေခ်ာင္းက မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ၏ရင္၀ကို ထိမွန္သြားသည္။
အမယ္ေလးဗ်-ဟုဆိုကာ သူသည္ ေျမျပင္ေပၚသို႔ လဲက်သြားသည္။ ၀က္ဖမ္းသူမ်ားသည္ သူ႔ထံေျပးသြားသည္။ ၀ိုင္းအံုျပဳစုၾကသည္။ က်န္းမာေရးဆရာ၀န္ကို ေျပးေခၚၾကသည္။ မၾကာပါေခ်။ ထိုလူငယ္သည္ ၀ါးရင္းတုတ္ ရင္၀ထိေသာ ဒဏ္ျဖင့္ ေသဆံုးသြားေလသည္။

အံ႔ၾသဖြယ္ေကာင္းသည္မွာ ထိုလူငယ္သည္ အျခားသူမဟုတ္။ လမ္းခရီး၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ႏြားေက်ာင္းသား လူငယ္ျဖစ္သည္။ မေန႔က ထိုႏြားေက်ာင္းသား လူငယ္ပစ္လိုက္ေသာ ၀ါရင္းတုတ္ လက္ခ်က္ျဖင့္ ႏြားမ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ ယခုလည္း သူသည္ အျခားသူတဦးက ၀က္ကို ပစ္လိုက္ေသာ ၀ါးရင္းတုတ္လက္ခ်က္ျဖင့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။

အကုသိုလ္ကံ၏ တုံ႔ျပန္မႈသည္ အလြန္ျမန္ဆန္လွသည္။ ထိုႏြားေက်ာင္းသား လူငယ္သည္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀တြင္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ခံလိုက္ရသည္။ ေသသည့္ေနာင္တြင္လည္း မည္သို႔ခံရမည္ကို မသိႏိုင္ေပ။

( ေပါက္ေျမ-ေမာင္ညိဳမင္း)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၄-ခု ၾသဂုတ္လ)