Tuesday, March 23, 2010

သတိသံေ၀ ယူၾကေပေရာ့

ကၽြန္ေတာ္သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ (၁၃၅၁-ခု)က အသက္ ၇၃-ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခု အသက္ ၇၄-ႏွစ္ထဲသို႔ ေရာက္ေနျပီ။ အသက္ ၆၀-ျပည့္တြင္ စာေပဗိမာန္မွ အျငိမ္းစားယူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ပင္စင္သက္ ၁၃-ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ။ ပင္စင္ယူခါစအခ်ိန္က က်န္းက်န္းမာမာပင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သြားႏိုင္လာႏိုင္၊ အလုပ္အကိုင္လုပ္ႏိုင္ ျဖစ္၏။ ရံုးကေပးေသာ စာေပတာ၀န္မ်ားကို ေကာင္းစြာထမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေဆာင္းပါးမ်ား ဘာသာျပန္၀တၳဳ စသည္မ်ားကို ႀကိဳးၾကားႀကိဳးၾကား ေရးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ မုန္႔ဖိုးပဲဖိုး ရခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းမွ ရွမ္းလမ္းအတိုင္း ေတာင္ဘက္သို႔ နံနက္တိုင္း ကေလးေဆးရံုအထိ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ထိုမွ ျပည္ေထာင္စုရိပ္သာ လမ္းတပတ္လွည့္ျပီး ျပန္သည္။ မိမိကိုယ္ကို မိမိ ငါ-က်န္းက်န္းမာမာ ရွိပါေသးလား-ဟု အထင္ႀကီးခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ဒုကၡသစၥာတရားကိုေတာ့ မေမ့ပါ။ သေဗၺ သခၤါရာ အနိစၥာ-ဆိုေသာ တရားကိုလည္း ဆင္ျခင္ပါသည္။ ထိုသို႔ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနရင္းက ကၽြန္ေတာ္အထင္ႀကီးေသာ က်န္းမာေရးသည္ တလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ဆုတ္၍ ဆုတ္၍ လာခဲ့ပါသည္။ အသက္ ၇၀-နားနီး၍ လာေလ ေရွးက ႏွင့္မတူဘဲ ေဖာက္ျပန္လာသည္။

ပထမဦးစြာ ႏွစ္ေပါင္းအတန္ၾကာ ငုပ္ျပီး ျငိမ္ေနခဲ့ေသာ ဆီးက်ိတ္ေရာဂါ ေပၚ၍လာ၏။ ထိုေရာဂါကို ဆရာ၀န္ႀကီး ဦးသန္းေအးႏွင့္ စစ္ေဆးရာ ဘယ္တုန္းက ကပ္၍ေနမွန္းမသိေသာ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ေပၚ၍ လာျပန္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရာဂါႏွစ္မ်ိဳးကို ျပိဳင္တူကုခဲ့ရေတာ့သည္။ က်န္းမာေရးမွာ ယခင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဴခ်ာလာသည္။ အျပင္သို႔ သာေရးနာေရးကိစၥမ်ားကို အသြားအလာေတာ့ မပ်က္ေသး။ စာေပဗိမာန္သို႔ စာေပအစည္းအေ၀းမ်ား အတက္မပ်က္။ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္မ်ားႏွင့္ အဆက္မျပတ္ ေတြ႔ဆံုရသျဖင့္ စိတ္ဓာတ္မက်လွေသးေပ။ ဤကဲ့သို႔ေနရင္း စာေပေလာကမွ ရင္းႏွီးေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္သည့္ ဆရာႀကီး ဦးေယာ (ေဇယ်)၊ ကိုသိန္းေဖ (ဦးသိန္းေဖျမင့္)၊ ကိုသိန္းတင္ (ညိဳျမ)ႏွင့္ ကိုသိန္း (ဇ၀န) တို႔၏ အသုဘမ်ားသို႔ လိုက္၍ ပို႔လိုက္ရသည္။

၁၉၈၆-ခုႏွစ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၇၀-ျပည့္သည္။ ထိုႏွစ္ေမြးေန႔၌ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားျပဳျပီး ဇရာဓေမၼာ အိုျခင္းသေဘာႏွင့္ ဗ်ာဓိဓေမၼာ နာျခင္းသေဘာတို႔ကို ဆင္ျခင္ရပါသည္။ မိမိမွာလည္း ေရာဂါႏွစ္မ်ိဳးေၾကာင့္ ေဆးအမ်ိဳးမ်ိဳးကို မျပတ္မွီ၀ဲ၍ ေနရပါ၏။ အားအင္ခ်ည့္နဲ႔၍လာ၏။ ယခင္ကကဲ့သို႔ ခရီးေ၀းေ၀း လမ္းမေလွ်ာက္ ႏိုင္ေတာ့။ ဒူးေတြ ေကာင္းစြာမႏိုင္သျဖင့္ တုတ္ေကာက္ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ကို ေဆာင္ျပီး ေလွ်ာက္ရသည္။ ကိုယ္တြင္ ခုခံအားနည္း၍ မၾကာခဏ အေအးမိျခင္း၊ ၀မ္းပ်က္ျခင္း၊ ေသြးအားက်ဆင္းျခင္း စေသာ ေ၀ဒနာမ်ားကို ခံစားရသည္။ မိမိထက္မ်ားစြာ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ျပီး ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ သြားႏိုင္လာႏိုင္ ၾကေသာ မိမိႏွင့္ သက္တူရြယ္တူ သို႔မဟုတ္ မိမိထက္ အသက္ႀကီးသူမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ရေသာအခါ အားက်မိသလို မုဒိတာလည္း ျဖစ္ရသည္။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါေတာ့ေသာ မိမိ၏ ေ၀ဒနာကၡႏၶာကို ဆင္ျခင္ရသည္။ မသြားမျဖစ္ေသာ သာေရးနာေရး ကိစၥမ်ားကိုမူ အထို္က္အေလ်ာက္ သြားႏိုင္ေသးသည္။

စာေပဗိမာန္မွ ေခၚယူေသာ စာေပအစည္းအေ၀းမ်ားကိုလည္း တက္ႏိုင္ေသးသည္။ သို႔ႏွင့္ အသက္ ၇၂-ႏွစ္ ျပည့္လုနီးျဖစ္ေသာ ယမန္ႏွစ္ကမူ ဆီးက်ိတ္ေရာင္ေရာဂါသည္ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ျဖစ္၍လာသည္။ ဆရာ၀န္ႀကီး ဦးသန္းေအး-က ေရာဂါကို ခြဲစိတ္ကုသမွ ေပ်ာက္ကင္းေတာ့မည္ဟု အဆံုးအျဖတ္ေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးရံုသို႔ ၂၄-ရက္တက္၍ ခြဲစိပ္ကုသခဲ့ရ၏။ ေဆးရံုသို႔ေရာက္မွ အသက္ငယ္သူ၊ အသက္ႀကီးသူ၊ ေယာက်္ား၊ မိန္းမ၊ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္၊ လူပုဂၢိဳလ္ ေ၀ဒနာသည္မ်ိဳးစံုႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရေလသည္။ ေရာဂါငယ္သူလည္း ရွိသည္။ ေရာဂါႀကီးသူလည္း ရွိသည္။ ကုသ၍ မေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ကင္ဆာေရာဂါသည္ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ မိမိကုိယ္တိုင္မွာလည္း အိပ္ရာေပၚ၌ ပက္လက္ကေလး၊ လူမ်ားထူေပးမွ ထရ၏။ လူမ်ားခြံ႔ေပးမွ ထမင္းစားရ၏။ ေျပာပါရေစေတာ့။ နားႏွင့္မနာ ဖ၀ါးႏွင့္နာၾကပါ။ က်င္ငယ္ကို ပုလင္းႀကီးႏွင့္ ပိုက္တန္းလန္း စြန္႔ရ၏။ ဤကဲ့သို႔ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန၊ မိမိ၏ အေျခအေနကို ေတြ႔ႀကံဳခံစားရေသာအခါ သတၱ၀ါမွန္သမွ် ေနာက္ဆံုး၌ ေသမွ ကိစၥျပတ္ေတာ့မွာပါကလားဟု ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေတြးမိသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္မွာလည္း လူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးေန႔မ်ားသို႔ ေရာက္လာပါျပီေကာ-ဟု အသိတရားရသည္။

ေရာဂါသက္သာေသာအခါ ေဆးရံုမွ ဆင္းခဲ့ရသည္။ လမ္းေကာင္းစြာ မေလွ်ာက္ႏိုင္။ လူတြဲရသည္။ အိမ္သို႔ေရာက္၍ ရက္အနည္းငယ္ၾကာမွ တုတ္ေကာက္ႏွင့္ ေလွ်ာက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေ၀းေ၀းမေလွ်ာက္ရဲ။ ဒူးမခိုင္သျဖင့္ မတ္တတ္က ပစ္၍လဲက်လွ်င္ ဒုကၡ။ ဤကဲ့သို႔ တြဲတြဲပိုးပိုးႏွင့္ပင္ အသက္ ၇၂-ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ေလသည္။ ျပင္ပသို႔ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဒုမဂၤလ သုမဂၤလ ကိစၥမ်ားကို ကိုယ္တိုင္မသြားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဆီးခ်ိဳေရာဂါကို ေဆးစားလိုက္၊ အစာႏွင့္ ထိန္းလိုက္ျဖင့္ ထိန္းထားရပါသည္။ မတည့္ေသာအစာကို ျဖတ္ထားရသည္မွာလည္း ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ၍ ၾကာပါျပီ။ ေျပာရပါဦးမည္။ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ခံစားေနရသူ အေျမာက္အျမား ရွိပါလိမ့္မည္။ ကိုယ္ခ်င္းစာပါသည္။ ဤေရာဂါကား ၀ိပါက၀ဋ္ တရားမကင္းသူမ်ား၌ ေရြး၍ျဖစ္ေသာ ေရာဂါပါေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမ်ားတကာ ျမိန္ေရယွက္ေရ စားေနေသာ အစာမွန္သမွ် မိမိကေရွာင္ရသည္။ ဂ်ံဳႏုျဖင့္ လုပ္ေသာ မုန္႔မွန္သမွ်၊ ေျပာင္းဖူး၊ အာလူး၊ မုန္လာဥ စသည္တို႔ကို အကုန္ေရွာင္ရ၏။ အသား၊ ငါး၊ ပဲဟင္းမ်ားကိုသာ စားေနရ၏။ ထမင္းပင္လွ်င္ မ်ားမ်ားမစားရ၊ ခ်ိဳေသာ သစ္သီး၀လံႏွင့္ မုန္လာဥ၊ ၀ဥ စသည္မ်ား အကုန္ေရွာင္ရ၏။ ဘာစားစရာ က်န္ေသးသနည္း။ မိုးဦးေလဦး၌ ၀ါ၀င္၍ေနေသာ မခ်စ္စုသရက္သီးႀကီးမ်ားကို တအိမ္သားလံုး အားရပါးရ စာေနသည္ကိုျမင္ရေသာအခါ မျမင္သလို မ်က္ကြယ္ျပဳေနရသည္။ ဒူးရင္းသီဆိုလွ်င္ ပို၍ဆိုး၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတပါးစားသည္ကို မျမင္ရေအာင္ ခပ္ေ၀းေ၀း ေရွာင္သြားေသာ္လည္း သူ႔အနံ႔က သြားရာသို႔ လိုက္လာေလသည္။

၀ါ၀င္၀ါထြက္ ႏွစ္သစ္ကူးစသည့္ အခါႀကီးရက္ႀကီးမ်ားတြင္ အသက္ငယ္သူ ေဆြေဆြမ်ဳိးမ်ိဳး၊ မိတ္သဂၤဟတို႔က အဖိုးတန္မုန္႔ပဲသေရစာမ်ားျဖင့္လာ၍ ကန္ေတာ့ၾကပါသည္။ ကိတ္မုန္႔မ်ိဳးစုံ၊ ပုသိမ္ဟာလ၀ါ၊ မႏၲေလးလမုန္႔၊ ထိုးမုန္႔တို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မစားရဲေတာ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္သူတို႔၏ ေစတနာ၊ သဒၶါတရားႏွင့္ ၄င္းတို႔၏ ဂါရ၀နိ၀ါတမဂၤလာ ျပည့္စံုမႈတို႔ကို သာဓုေခၚႏိုင္သလို မိမိ၏ ၀ဋ္တရားကို မိမိ ဆင္ျခင္ရပါ၏။ တခါတရံ ေျမးငယ္ကေလးမ်ားက သူတို႔လက္ေဆာင္ရလာေသာ ေခ်ာကေလက္အေတာင့္ ကေလးမ်ားကို ယူလာျပီး ေရာ့-ဘဘ စားပါ-ဟု ေပးၾကသည္။ မိမိက ဘဘနဲ႔ မတည့္ပါဘူးကြယ္၊ သားတို႔ သမီးတို႔ စားၾကပါ-ဟု ျပန္ေျပာေသာအခါ ေျမးကေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကင္နာေသာမ်က္ႏွာငယ္ ကေလးေတြႏွင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဤတြင္မွ မိမိသည္ သူမ်ား သနားစရာေကာင္းေသာ သူတေယာက္အျဖစ္ ေရာက္ေနပါျပီေကာဟု စိတ္ပ်က္မိသည္။ တရားႏွင့္ေျဖရ၏။

ယခုႏွစ္တြင္ ဤေဆာင္းပါးအစ၌ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၇၃-ႏွစ္ျပည့္ခဲ့သည္။ လာလာခ်င္း ေဆာက္ႏွင့္ထြင္းဆိုသလို ၇၃-ႏွစ္ျပည့္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေရာဂါတမ်ိဳး ေပၚလာျပန္သည္။ ၇၃-ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မေရာက္မီ ရက္ပိုင္းအလို၌ ေရခ်ိဳးခန္းထဲတြင္ ခါးကုန္းရင္း ခါးမ်က္သြားရာမွ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အိပ္ရာေပၚသို႔ လူတြဲ၍ ပို႔ရေလ၏။ ခါးနာလိုက္သည္မွာ ေျပာစရာမရွိ။ လူတြဲမွ ထႏိုင္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္လည္း လူတြဲရသည္။ ယခင္က အႀကိမ္ႀကိမ္ ခါးနာဖူးေသာ္လည္း ယခုတႀကိမ္ေလာက္ မဆိုးခဲ့။ ေသာက္ေဆး၊ လိမ္းေဆးမ်ားျဖင့္ ေပ်ာက္သည္သာမ်ားခဲ့ေလသည္။ ယခုမူ လြယ္လြယ္ႏွင့္ မေပ်ာက္ႏိုင္သည့္အဆံုး၌ အရိုးအထူးကုေဆးရံုသို႔ လူတြဲ၍ သြားျပီး ျပသရေတာ့သည္။ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးက ခါးကို ဓာတ္မွန္ရိုက္၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ခါးတြင္ က်ီးေပါင္းတက္ေသာေရာဂါ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔၏။ အိပ္ရာေပၚတြင္ ပက္လက္ေနပါ။ ခါးကို အပူကင္ေပးပါဟု ေျပာျပီး ေသာက္ေဆးမ်ား ညႊန္းလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲသို႔ တႀကိမ္ျပန္၍ ေရာက္ျပန္ေလသည္။ ထိုင္ခ်င္လွ်င္ ထူေပးရသည္။ ထမင္းစားလွ်င္ တြဲ၍ပို႔ရသည္။ မိမိအတြက္ တအိမ္သားလံုး အလုပ္မ်ားေတာ့သည္။ အိမ္သို႔လာေသာ ဧည့္သည္ပင္ မေနရ။ အျမင္မေတာ္ေသာေၾကာင့္ ၀င္၍ ထူမေပးရသည္။

ဤကဲ့သို႔ မိမိေၾကာင့္ မိမိ၏ ဇနီးျဖစ္သူႏွင့္တကြ သားမ်ား၊ ၄င္းတို႔၏ဇနီးမ်ား၊ ေျမးငယ္ကေလးမ်ားပါမက်န္ အလုပ္ပိုေတြ လုပ္ေနရသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ တကယ္ပင္ ဘ၀ကို စိတ္ပ်က္သြားမိပါသည္။ ယခုလို လူတကာကို ဒုကၡေပးေနမည့္အစား ဆီးဘန္နီဆရာေတာ္၏ လကၤာ အဆံုးသတ္သလို ( ေသေသာ္မွတည့္ ဪ-ေကာင္း၏-)ဟု ေအာက္ေမ့မိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ကေသခ်င္ေသာ္လည္း မေသရေသး၊ ေဆးစားေဆးကု လုပ္လိုက္ေသာအခါ တခါ ထႏိုင္လာျပန္၏။ တုတ္ေကာက္ႏွင့္ အိမ္ထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္လာျပန္ေလသည္။ ဤသို႔လွ်င္ အိုျခင္းသေဘာ၊ နာျခင္းသေဘာတို႔ကို လက္ေတြ႔ထိေတြ႔ ခံစားရတာ ၾကာလာသည့္အခါ မရဧဓေမၼာ ေသျခင္းသေဘာကို ႀကိဳတင္ဆင္ျခင္မိပါသည္။

လူဆိုသည္မွာ အေတာ္ခက္၏။ ကၽြန္ေတာ္ခါးနာသျဖင့္ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္ႏိုင္စဥ္က ခပ္ျငိမ္ျငိမ္ ေန၏။ အစစ သတိႏွင့္ ဆင္ျခင္ေန၏။ သို႔ေသာ္ အနည္းငယ္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ေသာအခါ တကယ္က်န္းမာသူေတြကို တု၍ တုတ္ေကာက္ေဆာင္ကာ ေထာင္ေထာင္ ေထာင္ေထာင္လုပ္၍ လာေလသည္။ အမ်ားတကာ ဂရုစိုက္ရန္ သတိေပးေသာ္လည္း သိပ္အျငိမ္မေနဘဲ အားအားရွိတိုင္း အိမ္အႏွံ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေလသည္။ ျမန္မာစကား၌ ထေသာသူ ထိုင္ရ၏-ဆိုရိုးစကား ရွိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၾသဂုတ္လဆန္းက တေန႔ေသာညအခါ၌ အိပ္ရာ၀င္ခါနီး အိပ္ခန္းထဲတြင္ တေယာက္တည္း တုတ္ေကာက္ကိုလႊတ္၍ ပုဆိုးလဲရင္း မတ္တတ္က ဖင္ထိုင္လဲက်ပါ ေတာ့သည္။ ၀ုန္းခနဲ အသံေၾကာင့္ တအိမ္သားလံုး ေျပးလာျပီး အိပ္ရာေပၚ တင္ရျပန္သည္။ ေတာ္ပါေသး၏။ ဦးေခါင္းစသည့္ ေဘးျဖစ္ႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ထိခိုက္မႈ မရွိ။ သို႔ေသာ္ ခါးတခါ ျပန္နာသြားသျဖင့္ ေဆးကုရျပန္သည္။

အေတြ႔အႀကံဳ ရွိထူးသူတိုင္းက ေျပာၾကပါသည္။ လူႀကီးမ်ား မတ္တတ္က လဲက်ျခင္းမွာ မေကာင္း၊ အရိုးက်ိဳးတတ္သည္။ ေလျဖတ္တတ္သည္ စသည္ျဖင့္ သတိေပးၾကပါသည္။ လဲက်သျဖင့္ အရိုးက်ိဳးေသာ သက္ႀကီးလူနာမ်ားထံ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း လူမမာေမး သြားဖူးပါသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မသျဖင့္ ယခု ကၽြန္ေတာ့္မွာ က်ိဳးျခင္း၊ ပဲ့ျခင္း မရွိေသး။ သို႔ရာတြင္ တုတ္ေကာက္တေခ်ာင္းတည္းႏွင့္ လမ္းမေလွ်ာက္၀ံ႔ေသးပါ။ ေလးေခ်ာင္းေထာက္ကေလးတခုကို လက္ႏွင့္ကိုင္၍ လမ္းေလွ်ာက္ေနရပါသည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့အလုပ္မွာ ေလးေခ်ာင္းေထာက္ျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္။ စာဖတ္လိုက္၊ ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး ေငးေနလိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ပါသည္။ ပုတီးစိပ္၍ ဇရာ ဗ်ာဓိ မရဏဒုကၡတို႔ကိုလည္း ဆင္ျခင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့ထက္ က်န္းမာၾကေသာ သက္တူရြယ္တူ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၊ စာေပမိတ္ေဆြ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ားကို သတိရပါသည္။ သူတို႔တေတြလည္း ယခုအခါ အသက္ ၇၀-ေက်ာ္မွ ၈၀-သို႔ ေရာက္ေနၾကေပျပီ။ က်န္းမာၾကပါေစ၊ ခ်မ္းသာၾကပါေစဟု ေမတၱာပို႔ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးကို ဖတ္မိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ကဲ့သို႔ပင္ ဇရာဒုကၡကို သတိသံေ၀ဂ ယူၾကေပေရာ့ဟု တိုက္တြန္းပါ၏။

( သိပၸံ စိုးလွ)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ဧျပီလ)

No comments: