အခါတပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေ၀သာလီျပည္ မဟာ၀န္ေတာ ျပာသာဒ္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ သာရႏၵဒေစတီ၌ စုေ၀းေနၾကေသာ လိစၧ၀ီမင္းသား ငါးရာတို႔သည္ ဤသို႔ေျပာဆိုေနၾက၏။
အခ်င္းတို႔ ေလာက၌-
(၁) ဆင္ရတနာ
(၂) ျမင္းရတနာ
(၃) ပတၱျမားရတနာ
(၄) မိန္းမရတနာ
(၅) သူၾကြယ္ရတနာ ဟူေသာ ရတနာ ၅-ပါးတို႔သည္ ရႏိုင္ခဲ၏-ဟု ေျပာဆိုေနၾက၏။
ထိုအခိုက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ဆြမ္းခံၾကြလာသည္ကိုျမင္၍ လိစၧ၀ီမင္းသားတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို သာရႏၵဒေစတီသို႔ ၾကြပါရန္ ပင့္ေဆာင္ၾကကုန္၏။
ျုမတ္စြာဘုရားက လိစၧ၀ီမင္းသားတို႔၊ အဘယ္စကားျဖင့္ စည္းေ၀းေနၾကသနည္း-ဟု ေမးေတာ္မူသည္။ လိစၧ၀ီမင္းသားတို႔က ရႏိုင္ခဲေသာ ရတနာ ၅-ပါးအေၾကာင္းကို ေျပာဆိုေနၾကပါသည္ဘုရား-ဟု ေလွ်ာက္ထား ၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက-
မင္းသားတို႔၊ ကာမဂုဏ္၌ စိတ္၀င္စားေသာသူတို႔သည္ ကာမဂုဏ္အေၾကာင္းကိုသာလွ်င္ ေျပာတတ္ၾကကုန္၏။
ေလာက၌-
(၁) သိျမင္ဖြယ္မွန္သမွ်ကို ကိုယ္တိုင္မွန္စြာ သိျမင္ႏိုင္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပြင့္ရန္ ခက္ခဲ၏။
(၂) ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေသာ တရားေတာ္ကို တဆင့္ျပန္၍ ေဟာၾကားတတ္သူ ပုဂၢိဳလ္ကို ရခဲ၏။
(၃) ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားကို သိျမင္နားလည္သူ ရခဲ၏။
(၄) ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို သိေသာ္လည္း က်င့္ၾကံအားထုတ္သူ ရခဲ၏။
(၅) သူတပါး၏ ေက်းဇူးကို သိတတ္၊ ထိုထက္ ေပးဆပ္တတ္သူ ရခဲ၏။
မင္းသားတို႔ ဤပုဂၢိဳလ္ ၅-မ်ိဳးတို႔သည္သာ ရႏိုင္ခဲေသာ ျဖစ္ေပၚရန္ ခက္ခဲေသာ ရတနာ ၅-ပါးမည္၏-ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။
က်မ္းကိုး။ ။ အဂၤုတၱရ၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ သာရႏၵဒသုတ္။
ဦးေငြေအာင္မြန္
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ဇြန္လ)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment