Tuesday, May 11, 2010

ျမတ္ေစတနာ

အိမ္ရွင္တို႔ခင္ဗ်ားး၊ အိမ္ရွင္တို႔ ရွိပါသလား၊
ရွိပါတယ္ ေမာင္ရင္၊ ဘာကိစၥမ်ား ရွိလို႔ပါလဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀င္ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ား။
ေၾသာ္-၀င္ခဲ့ပါ ေမာင္ရင္ ၀င္လာခဲ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ္က ထိုဧည့္သည္ လူငယ္အား ေနရာထိုင္ခင္းေပး၍ ထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။

ဦးက ဦးလူေမာင္ ဟုတ္ပါသလား ခင္ဗ်ား၊
ဟုတ္တယ္ကြဲ႔၊ ဦးက ဦးလူေမာင္ပဲ။ ဘာမ်ား ျဖစ္လို႔လဲ ေမာင္ရင္။
သည္လိုပါ ဦးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေရႊလမင္းရဲ႔ ျမတ္ဆုကုေဋ ထီဆိုင္ကပါ။ ဦးလူေမာင္နာမည္နဲ႔ သိန္းငါးဆယ္ဆု ေပါက္လို႔ လာအေၾကာင္းၾကားတာပါ။ ေပါက္တဲ့နံပါတ္နဲ႔ ဦီးဆီက ထီလက္မွတ္ တိုက္ဆိုင္ၾကည့္ရေအာင္ လာခဲ့တာပါဦး။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကဗ်ာကသီ ထသြားျပီး ဘုရားစင္ေပၚမွ ထီလက္မွတ္ကို ယူလိုက္သည္။ ေပါက္သည့္ နံပါတ္ခ်င္းတထပ္တည္း တူညီေနသည္ကို အံ႔ၾသတႀကီး ေတြ႔ျမင္ရ၍ ထခုန္မတတ္ ၀မ္းသာသြားခဲ့ရေလသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ၆-လခန္႔ကျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ကိစၥႏွင့္ ရန္ကုန္မွ ျဖဴးျမိဳ႔သို႔ အျမန္ရထားျဖင့္ လိုက္လာခဲ့၏။ ညက ေကာင္းေကာင္း အိပ္မရခဲ့။ အျပင္မွ ေလေအးမ်ား တိုး၀င္ေနျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိုင္ခံုကိုမွီျပီး ေမွးငိုက္လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ အဘယ္မွ် အိမ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္မသိ။ ၀န္းက်င္မွ စကားသံ ဆူညံသံတို႔ေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးကာ ေဘးဘီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရထားရပ္ေနေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ အျပင္တြင္ လယ္ကြင္းမ်ားသာ ျမင္ရ၍ ဘူတာေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္။ အနီးရွိ အေဒၚႀကီးကို စံုစမ္းၾကည့္မွ ရထားစက္ေခါင္း ပ်က္၍ ရပ္ေနေၾကာင္း သိရသည္။ ရန္ကုန္မွ အျခားစက္ေခါင္း မွာယူျပီး လဲ၍ ဆြဲရမည္ဟု သိရသည္။

ရထားရပ္ေနသည့္ေနရာက ေရွ႔ဘူတာနဲ႔လည္း မနီး၊ ေနာက္ဘူတာနဲ႔လည္း ေ၀းသည့္ လမ္းခုလပ္ေနရာျဖစ္၏။ အခ်ိန္က နံနက္ ၁၀-နာရီေက်ာ္ေနျပီ၊ ျဖဴးေရာက္မွ ထမင္းစားမည္ဟု စိတ္ကူးခဲ့သည္။ ယခုမူ အခက္ေတြ႔ေပျပီ၊ ရထားေပၚ လိုက္ေရာင္းသည့္ ေစ်းသည္မ်ားလည္း ေရာင္းကုန္မ်ား တက္တက္ေျပာင္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္သာ အိပ္လိုက္လာ၍ ဘာမွ် ၀ယ္မရလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ရထားထြက္လာႏိုင္ရန္ ေနာက္ထပ္ သံုးေလးနာရီေလာက္ ၾကာဦးမည္။ ရထားေပၚပါ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့ထက္ ပိုဆိုး၏။ ထုိရဟန္းေတာ္တို႔အတြက္ ဆြမ္းကိစၥ ေတြးပူမိလာသည္။

သည္လုိပံုႏွင့္ဆိုလွ်င္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ေန႔ဆြမ္းလြတ္ၾကေတာ့မည္။ လူပုဂၢိဳလ္တို႔အတြက္ ေရွ႔ဘူတာတြင္ အခ်ိန္မေရြး ၀ယ္စားႏိုင္ၾက၏။ ရဟန္းမ်ားမွာ ေနမြန္းလြဲလွ်င္ ဘုဥ္းေပး၍ မရႏိုင္ၾက။ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္လိုသည့္ စိတ္ေစတနာမ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာခဲ့မိပါသည္။
ရဟန္းေတာ္မ်ား ေန႔ဆြမ္းကပ္လွဴဖို႔ဆိုေတာ့ ႀကိဳးစားကူညီျပီး ကုသိုလ္ယူရမွာေပါ့။ လယ္ထဲက တဲမွာဆိုေတာ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မရွိတာက ခက္ေနတယ္။

ရပါတယ္ ဦးႀကီးရယ္၊ ရွိတတ္သမွ်နဲ႔ သင့္သလိုသာ စီမံပါ။ အခ်ိန္မီ ကပ္လွဴႏိုင္ဖို႔သာ အေရးႀကီးတာပါ။ ျပီးစီးေအာင္သာ စီမံပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ရထားေပၚက သံဃာမ်ားကို ပင့္လာခဲ့ပါမယ္။
တကယ္ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာရွိေသာ လယ္ထဲက တဲသို႔သြားျပီး လယ္ရွင္ဦးႀကီး မိသားစုကို ကုန္က်သမွ်က်ခံျပီး ဆြမ္းခ်က္ေပးရန္ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္၏။

ကပ္လွဴေသာ ဆြမ္းပြဲတြင္ ပဲေနာက္ဟင္းခ်ိဳ ငါးပိရည္ႏွင့္ ငွက္ေပ်ာဖူးျပဳတ္ တို႔စရာ၊ ငါးခံုးမ အေျခာက္ေၾကာ္ တို႔သာ ျဖစ္၏။ သံဃာေတာ္ငါးပါးမွာ အခ်ိန္မီ ဆြမ္းကပ္ေပးၾကသည္ကိုပင္ ၀မ္းေျမာက္မိၾကကာ ျပည့္စံုသည္အထိ ဘုဥ္းေပးေတာ္မူၾကသည္။
အခ်ိဳပြဲအျဖစ္ ထန္းလ်က္၊ ဆြမ္းကိစၥျပီးေသာအခါ ဆြမ္းကပ္လွဴသည့္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လယ္ရွင္မိသားစုကိုပါ ဆြမ္းအက်ိဳးငါးပါးႏွင့္ အခက္အခဲၾကားမွ အခ်ိန္မီ ႀကိဳးပမ္းကပ္လွဴေပးသည့္ အက်ိဳးက ပို၍ မြန္ျမတ္ေၾကာင္း အက်ဥ္းမွ် ေဟာၾကားကာ ေရစက္ခ် အမွ်ေပးေ၀ၾကသည္။ ဆြမ္းကိစၥျပီး၍ ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ရထားဆီသို႔ ျပန္လည္ၾကြသြားၾကေလသည္။

ေန႔ခင္း ၂-နာရီခန္႔တြင္ ေနပူက်ဲက်ဲ၌ ရပ္ေနေသာရထားေပၚပါ ခရီးသည္မ်ား ေသာက္သံုးႏိုင္ရန္ ထိုလယ္သမားမိသားစုကပင္ ေရသယ္၍ ယူလာၾကျပီး ေရလွဴဒါန္းၾကပါသည္။
ေအာ္-အစုလိုက္ အပံုလိုက္ မလွဴႏိုင္ၾကေပမယ့္ ကိုယ္ႏိုင္ရာ တတ္စြမ္းသမွ်နဲ႔ ေရအလွဴဒါန ျပဳေပးၾကတာကိုး၊ သာဓု သာဓု သာဓု။
ေညာင္ပင္ႀကီးေလာက္ မလွဴႏိုင္ျငားလည္း ေညာင္ေစ့ေလာက္ အလွဴျဖင့္ တကယ္လိုအပ္ေနခ်ိန္မွာ တကူးတက အပင္ပန္းခံ ထမ္းပိုးသယ္ယူျပီး ေရလွဴဒါန္းေပးၾကသည့္ သူတို႔ကိုယ္စား ၀မ္းသာၾကည္ႏူး သာဓုေခၚေနမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ လြန္ခဲ့သည့္ ေျခာက္လခန္႔က ရထားပ်က္၍ ေန႔ဆြမ္းအခက္ႀကံဳေနေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ကိုယ္တတ္စြမ္းသမွ်ႏွင့္ ဆြမ္းကပ္လွဴေပးႏိုင္ရန္ ေစတနာထားျပီး အက်ိဳးေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ဆြမ္းတနပ္၏ အက်ိဳးသည္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ အက်ိဳးေပးျမန္ခဲ့ပံုကို အဖန္ဖန္ ေတြးမိရင္း ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမဆံုး ျဖ္ခဲ့ရပါသည္။
ေအာ္-ငါ အမွတ္မထင္ ျပဳခဲ့မိတဲ့ ေကာင္းမႈ ေစတနာဟာ ေနာင္ဘ၀ပင္ မေရာက္ေသး။ အခုဘ၀မွာတင္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အက်ိဳးေပးခဲ့တာပါကလား။

တင့္ထူး (ေဇယ်ာ၀တီ)
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ၾသဂုတ္လ)

No comments: