ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ႏွင့္ ေျမငလ်င္

ကၽြန္မေနထိုင္ေသာ ျမိဳ႕ကေလးမွာ ဆတ္သြားျမိဳ႔ ျဖစ္သည္။ ျမိဳ႔ဟုဆိုေသာ္လည္း အျခားျမိဳ႔မ်ားကဲ့သို႔ လူစည္ကားမႈ မရွိေပ။ လူဦးေရ ၃၅၀၀-ခန္႔ႏွင့္ အိမ္ေျခ ၈၀၀-သာရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ေစတီပုထိုးတို႔မွာ ဟိုမွာတဆူ၊ သည္မွာတဆူ ႏွင့္ လက္ညႇိဳးထိုးမလြဲ ေပါမ်ားလွသည္။ ျမိဳ႔သူျမိဳ႔သားတို႔သည္ ဘုရားတရား ၾကည္ညိဳျပီး ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ပင္ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္တခုေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔ကေလးမွာ ပ်က္စီးယိုယြင္းမႈ မ်ားျပားခဲ့သည္။ မွတ္မိပါေသးသည္။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ က်ေရာက္သည့္ေန႔မွာ ၂၂-၉-၂၀၀၃ ျဖစ္သည္။ ထိုေန႔ကား ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔ကေလး ကံၾကမၼာဆိုး က်ေရာက္သည့္ေန႔ပင္ ျဖစ္သည္။

ေဆာင္းကာလျဖစ္သည့္အတြက္ မိုးသားတိမ္လိပ္တို႔မွာ ကင္းစင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔ညေနေစာင္းတြင္ တိမ္မဲ တိမ္တိုက္အခ်ိဳ႔ အမွတ္မထင္ ေပၚလာသည္။ ေလကလည္း ျငိမ္လွသည္။ ကၽြန္မကား ပံုမွန္အတိုင္း ည ၇-နာရီတြင္ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ ထုတ္လႊင့္ျပသေသာ ကိုးရီးယားဇာတ္ကားကို ေစာင့္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၁-နာရီထိ စာၾကည့္သည္။ စာၾကည့္ျပီးသည့္အခါ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၉-ပါးႏွင့္ ရတနာ ၃-ပါးကို ရွိခိုးပူေဇာ္ျပီး အိပ္စက္သည္။ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ မိဘမ်ားက တခန္း၊ ကၽြန္မက တခန္း အိပ္သည္။

အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္တြင္ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္တခုကို ကၽြန္မ ျမင္မက္သည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ကၽြန္မသည္ ေတာႀကီးတခုထဲသို႔ ေရာက္ေနသည္။ ထိုေတာႀကီးထဲသို႔ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ လမင္းႀကီးက ထိန္ထိန္သာေနသည္။ အသံဟူ၍ကား တိရစၧာန္တေကာင္၏ အသံကိုမွ်ပင္ မၾကားရပါ။ လူမရွိသည့္ ေတာႀကီးထဲသို႔ ကၽြန္မ မည္သို႔မည္ပံု ေရာက္လာသည္ကိုပင္ စဥ္းစား၍မရပါ။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ္လည္း ေျခလွမ္းတို႔က ဦးတည္ရာမဲ့ သြားေနသည္။

ေတာ္ႀကီးထဲရွိ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားမွာ ဧရာမသစ္ပင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္သည္။ အကိုင္းအခက္မ်ားတြင္ သစ္ရြက္မ်ားက စိုစိုျပည္ျပည္ႏွင့္ အသီးမ်ား ျပြတ္သိပ္ေအာင္ သီးေနသည္။ ေရွ႔ဆက္သြားရင္း တေနရာသို႔အေရာက္တြင္ ကၽြန္မ အလြန္ေပ်ာ္သြားသည္။ လူႏွစ္ေယာက္က ေျမတူးေနသည္။ ကၽြန္မ အေဖာ္ရျပီဟု သိလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလူ ၂-ဦးက ကၽြန္မကို စိမ္းစိမ္းကားကားႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္။ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိပြစိႏွင့္ ေျပာေနသည္။ မေက်နပ္ပံုမ်ားျဖစ္သည္။ ကၽြန္မလည္း ထိုသူ ၂-ဦးကို ဥေပကၡာျပဳကာ ေရွ႔ဆက္သြားသည္။

တေနရာတြင္ ကၽြန္မေရွ႔သို႔ ရေသ့တပါးေပၚလာသည္။ သူက တေနရာသို႔ လက္ညႇိဳးထိုးျပသည္။ ကၽြန္မလည္း လက္ညႇိဳးထိုးသည့္ေနရာကို ၾကည့္လိုက္ရာ ထံုးျဖဴေဖြးေဖြးႏွင့္ ေစတီပုထိုးမ်ားကို ဖူးေျမာ္ရသည္။ ကၽြန္မလည္း အလြန္ၾကည္ညိဳစြာျဖင့္ ရွိခိုးကန္ေတာ့သည္။ သံုးႀကိမ္ေျမာက္ ဦးခ်ျပီး၍ ေခါင္းေထာင္လို္က္ခ်ိန္တြင္ ေျမႀကီးမွာ ပုခက္လြဲသည့္အလား တုန္ခါသြားသည္။ ကၽြန္မ အလြန္ေၾကာက္လန္႔သြားသည္။ ထိုအခိုက္တြင္ ဧရာမ သစ္ပင္ႀကီး ကၽြန္မအေပၚသို႔ က်လာမည့္ဆဲဆဲတြင္ ရေသ့ႀကီးက ကၽြန္မကို တြန္းလိုက္သည္။

ကၽြန္မ၏အိပ္ေနေသာ ကိုယ္ခႏၶာလည္း အိပ္ရာအျပင္ဘက္သို႔ သံုးပတ္၊ ေလးပတ္ေလာက္ လိမ့္ထြက္သြားျပီး အေမ့-ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ လန္႔ႏိုးလာသည္။ ထိုအခိုက္ ကၽြန္မ၏ အခန္းထက္က ပ်ဥ္ျပားႀကီးမွာလည္း အိပ္ရာေပၚသို႔ ဗုန္းခနဲ ျပဳတ္က်လာသည္။ အေမတို႔ကလည္း အိပ္ရာမွ ေျပးထြက္လာကာ သမီး ငလ်င္လႈပ္ေနတယ္။ အျပင္ထြက္ရေအာင္-ဟူေသာ စကားသံေၾကာင့္ ပို၍ပင္ တုန္လႈပ္ေၾကာက္လန္႔ သြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကား ၁၂-နာရီ ၄၅-မိနစ္ ရွိေနသည္။

ထိုေန႔က ငလ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔ရွိ တိုက္တာအေဆာက္အအံုမ်ား၊ ေက်ာင္းကန္၊ ဇရပ္မ်ား၊ ေစတီပုထိုးမ်ား ျပိဳက်ပ်က္စီးသြားခဲ့ရသည္။ ထို႔ထက္ ပိုဆိုးသည္မွာ တိုက္တာအေဆာက္အအံုမ်ားေၾကာင့္ ပိ၍ ေသဆံုးသည့္လူမ်ား၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္မသည္လည္း ေသေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သူတဦးပင္ ျဖစ္ေလသည္။

အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ ပ်ဥ္ျပားႀကီးမွာ ကၽြန္မအိပ္ေနသည့္အေပၚသို႔ တည့္တည့္ျပဳတ္က်လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ထဲမွ ရေသ့ႀကီး၏ တြန္းလိုက္မႈေၾကာင့္သာ တဖက္သို႔ လိမ့္ထြက္သြားျပီး အသက္ခ်မ္းသာ ရခဲ့ရေပျပီ။ အထူးသျဖင့္ ညမအိပ္မီ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို အာရံုျပဳ၍ ရွိခိုး ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ အသက္ေဘးမွ လြတ္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္မိပါေတာ့သည္။

မေမဖူးေ၀ (န၀မတန္း-ဆတ္သြား)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ၾသဂုတ္လ)