ေမာင္းထု၍ အမွ်ေ၀သူ

ဦးျမစိန္သည္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာတြင္ ေနသူျဖစ္သည္။ အဖ ဦးဘရင္၊ အမိ ေဒၚျငိမ္းေအး-တို႔က ၁၂၈၅-ခု ေတာ္သလင္းလဆန္း ၁၀-ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြက္ ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။
ဖခင္ျဖစ္သူမွာ ဦးျမစိန္ ငယ္စဥ္က ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ အေမက ေစ်းေရာင္းေကၽြး၍ လူလားေျမာက္ခဲ့သည္။ ဦးျမစိန္သည္ အေမ့ကို တဖန္ ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးသည္။

ဦးျမစိန္တြင္ သမၺန္တစင္း ကိုယ္ပိုင္ရွ္ိသည္။ ထိုသမၺန္ျဖင့္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ၀ယ္ေပးရသည္။ သူ၏ ရိုးသား ေျဖာင့္မတ္မႈ ကိုယ္က်င့္တရားေၾကာင့္ တရြာလံုးရွိ ကုန္သည္မ်ားက သူႏွင့္ဆက္သြယ္ၾကသည္။ သူသည္ အရက္ မေသာက္၊ ဖဲမရိုက္၊ အေပ်ာ္အပါး မလိုက္၊ ငါးပါးသီလျမဲျပီး ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းသူျဖစ္သည္။ ဘုရားဂုဏ္ တရားဂုဏ္ သံဃာ့ဂုဏ္တို႔ကို အေလးအနက္ ယံုၾကည္သူျဖစ္သည္။

မနက္ေစာေစာ အိပ္ရာထျပီး ျမတ္စြာဘုရားကို မ်က္ႏွာသစ္ေတာ္ေရ ကပ္သည္။ ဘုရားရွိခိုး အမွ်ေ၀သည္။
၁၀-နာေက်ာ္ေလာက္တြင္ ျမတ္စြာဘုရား ဆြမ္းဘုဥ္းေပးခ်ိန္ျဖစ္၍ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္း၊ ေရခ်မ္း၊ ပန္းတို႔ကို ကပ္သည္။ ဘုရားရွိခိုး အမွ်ေ၀သည္။

ညေန ၄-နာရီခန္႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရားအတြက္ ေျခေဆးေတာ္ေရႏွင့္ တရားေဟာခ်ိန္အတြက္ ဆီမီးမ်ားကပ္လွဴျပီး ဘုရားရွိခိုး အမွ်ေ၀ျပန္သည္။
ဦးျမစိန္ ေန႔စဥ္ ဘုရားရွိခိုးျပီးသည့္အခါ ပရိတ္ႀကီး ၁၁-သုတ္၊ ဓမၼစၾကာ၊ ပ႒ာန္း၊ ဓာရဏပရိတ္၊ သမၺဳေဒၶ ဘုရားရွိခိုးတို႔ ပါ၀င္ပါသည္။

သူသည္ တေန႔လွ်င္ ဘုရားသံုးႀကိမ္ရွိခိုး၍ အမွ်ေ၀သည့္အခါ ေၾကးစည္မဟုတ္ဘဲ ေမာင္းထု-၍ အမွ်ေပးေ၀ေလ့ရွိသည္။
သူသည္ ရပ္ထဲရြာထဲတြင္ သာေရး၊ နာေရးကိစၥမ်ား၌ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္သူမ်ားႏွင့္အတူ ကူညီလုပ္အား ေပးေလ့ရွိသည္။

သူသည္ အသက္ ၄၆-ႏွစ္တြင္ မိခင္၏ သေဘာတူတိုက္တြန္းမႈျဖင့္ မစိန္ျမင့္-ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့သည္။ သား ၃-ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။
ဦးျမစိန္သည္ အသက္ ၇၀-ေက်ာ္ေသာအခါ သား ၃-ဦးကလည္း အလုပ္ကိုယ္စီႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကုမၸဏီမွာ တဦး၊ ဌာနဆိုင္ရာမွာ တဦး၊ လက္သမားအလုပ္ တဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဦးျမစိန္သည္ မိခင္ကို ရိုေသစြာ လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးခဲ့သည့္အတြက္ သားမ်ားကလည္း ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ ေကၽြးေမြးၾကသည္ကို လက္ေတြ႔ ခံစားရသည္။

သူသည္ ခ်မ္းသာသူ မဟုတ္ပါ။ ဘုရား၊ သိမ္၊ ေက်ာင္း၊ ရဟန္းဒါယကာအျဖစ္လည္း မခံယူႏိုင္ပါ။ သူသည္ ဘုရားကို ရွိခိုးရမည္။ တရားနာရမည္။ သံဃာကို လွဴဒါန္းရမည္။ ငါးပါးသီလ ျမဲရမည္ ခံယူထားသူျဖစ္သည္။
သူသည္ ဒါနတခုကို အာစိဏၰကံအျဖစ္ ျပဳလုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ သူတို႔ကိုးကြယ္ေသာ (ေရႊက်င္အေနာက္ေက်ာင္း) သို႔ ေန႔စဥ္ ငါးဟင္းခ်ိဳ တခ်ိဳင့္လွဴရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

ဤသို႔ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ၂၄-ႏွစ္ခန္႔ရွိလာသည့္အခါ ဦးျမစိန္အသက္လည္း ၈၂-ႏွစ္ရွိလာျပီျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွ ဦးျမင့္သိန္း၊ ေရႊေလေခ်ာင္ရြာမွ ဦးဖုန္း၊ ဘုရားႀကီးရြာမွ ေဒၚျမရီ-တို႔ ၃-ဦးသည္ တလ ႏွစ္လျခားစီ ေနမေကာင္းစဥ္ သတိလစ္ေမ့ေမ်ာသြားၾကသည္။ သတိရလာၾက၍ သတိလစ္တုန္းက ဘယ္ေတြေရာက္ေနလဲဟု ေမးၾကည့္သည့္အခါ မိုးေပၚကိုေရာက္သြားတယ္။ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္နဲ႔ ဗိမာန္ေတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ေဆာက္လုပ္ဆဲဗိမာန္ကိုေတြ႔ေတာ့ ဒါ ဘယ္သူ႔ဗိမာန္လဲ ေမးမိတယ္။ ေပ်ာ္လြယ္ႀကီးရြာက ေမာင္တီးအမွ်ေ၀တဲ့ ဦးျမစိန္အတြက္ ေနဖို႔ေဆာက္ေနတယ္၊ မျပီးေသးဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ပါ-ဟု မွာလိုက္ေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။

ဦးျမစိန္သည္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေျပာျပသူတို႔ထံမွ ၾကားရသည့္အခါ ပိုမို၍ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတို႔ကို လုပ္သည္။ ေန႔စဥ္ ငါးပါးသီလျမဲျပီး ဥပုသ္ေန႔မ်ားတြင္ ၉-ပါးသီလ အျမဲေစာင့္သည္။
၀ိပႆနရာတရားမ်ားကိုလည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္သည္။ ရုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္သိေအာင္ တရားအားထုတ္သည္။ ရုပ္နာမ္၏ မျမဲမႈ၊ ရုပ္နာမ္၏ ဆင္းရဲမႈ၊ ရုပ္နာမ္၏ အစိုးမရမႈကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ ပြားမ်ားလ်က္ရွိသည္။

တေန႔တြင္ ဦးျမစိန္သည္ နံနက္ဆြမ္းေလာင္းအျပီးတြင္ လမ္းပ်က္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ လမ္းျပင္ရန္ အိမ္ေရွ႔သို႔ တဖန္ထြက္လာျပီး ထိုင္၍ လမ္းျပင္ေနသည္။ ထိုစဥ္ ရုတ္တရက္ သတိေမ့လဲက်ျပီး ကြယ္လြန္သြား ေလသည္။ သူကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ အသက္ ၈၄-ႏွစ္ရွိျပီ ျဖစ္သည္။
ထိုေန႔သည္ကား ၁၃၆၉-ခု ပထမ၀ါဆိုလဆုတ္ ၁၀-ရက္၊ တနလၤာေန႔ မနက္ ျဖစ္သည္။ ဦးျမစိန္သည္ အလာေကာင္းသူျဖစ္သကဲ့သို႔ အျပန္ေကာင္းသူလည္း ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဒုဂၢတိဘံုသို႔ မလားေရာက္ႏိုင္၊ သုဂတိဘံုသို႔သာ လားရမည္မွာ ေသခ်ာေနသည္။ သူသည္ မေသခင္ကပင္ လားရာဂတိ ျမဲေနသူျဖစ္သည္။

မႏုေလးရီ-(ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး)

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ဒီဇဘၤာလ)