ျမန္မာသေဘၤာသား ၂၁-ေယာက္၏ ကံ

( ကပၸတိန္ျဖစ္သူ ၾသစေၾတးလ် လူမ်ိဳးႏွင့္ ျမန္မာသေဘၤာသား ၂၁-ေယာက္၏ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္)
၁၉၈၅-ခုႏွစ္က ကိုႏိုင္၀င္းတို႔ သေဘၤာသည္ ပင္လယ္ဓားျပမ်ား ရန္ျပဳျခင္းကို ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ အသက္မေသဘဲ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကရပံုကို ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ အျဖစ္အပ်က္က သည္လိုပါ။

ပင္လယ္ျပင္မွာ လႈိင္းေလျငိမ္သက္ေနပါသည္။ ရာသီဥတု သာယာသည္ဟု ဆိုရပါမည္။ ကိုႏိုင္၀င္းတို႔ သေဘၤာမွာ ေရနံတင္သေဘၤာ။ ေရနံဆီမ်ား သယ္ေဆာင္လာပါသည္။ ဟိုခ်ီမင္းျမိဳ႔မွ သေဘၤာထြက္လာသည္မွာ ၁-ရက္ခန္႔ ၾကာျမင့္ေလျပီ။ ကပၸတိန္အမိန္႔အရ ပင္လယ္ဓားျပရန္ကို ကာကြယ္သည့္အေနျဖင့္ ညေန ၆-နာရီထိုးသည္ႏွင့္ သေဘၤာနံေဘးႏွစ္ဖက္တြက္ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ပံုမွန္ထက္ပို၍ ထြန္းထားလိုက္သည္။ ကုန္းပတ္သေဘၤာသား ၂-ေယာက္ကိုလည္း အခ်ိန္ကုိ တြက္ဆညႇိႏႈိင္းကာ အလွည့္က် တာ၀န္ေပးထားသည္။ နံနက္ ၆-နာရီအထိ မိုးလင္းသည့္တိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သေဘၤာသြားေနစဥ္ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ ၁-နာရီခန္႔တြင္ ကုန္းပတ္သေဘၤာသား ၂-ေယာက္ အိမ္သာ ၀င္ေနခိုက္ စပိဘုတ္အျမန္ယာဥ္တစီးသည္ သေဘၤာနံေဘးသို႔ ယွဥ္၍ကပ္လာသည္။ သေဘၤာေပၚသို႔ သံခ်ိတ္ႏွင့္ခ်ိတ္ကာ ကပ္လာၾကသူမ်ားသည္ မ်က္ႏွာကို အ၀တ္ျဖင့္စည္းကာ ရုပ္ဖ်က္ထားၾကသည္။ သိုးေမႊးေခါင္းစြပ္ စြပ္ထားၾကသည္။ အို ဘယ္သူေတြပါလိမ့္၊ သေဘၤာဓားျပမ်ားပင္ျဖစ္ေၾကာင္း-သိလိုက္ရျပီ။ စုစုေပါင္း ၁၂-ေယာက္၊ သေဘၤာကပၸတိန္ခန္းႏွင့္ ပဲ့ထိန္းခန္းသို႔ ၆-ေယာက္ တက္သြားၾကသည္။ အခ်ိဳ႔က စက္ခန္း ဆင္းသြားၾကသည္။ မၾကာမီတြင္ သေဘၤာလည္း စက္ရပ္သြားသည္။

ေၾကာက္ရြံ႔ေနသည့္ ၾသစေၾတးလ်လူမ်ိဳး ကပၸတိန္ႏွင့္ ျမန္မာသေဘၤာသားမ်ားကို ပင္လယ္ဓားျပမ်ားက ကုန္းပတ္ေပၚ ဆြဲထုတ္လာၾကသည္။ သူတို႔အားလံုး ႀကိဳးတုပ္ခံထားရျပီး ေၾကာက္ရြ႔ံတုန္လႈပ္ေနၾကသည္။ ကပၸတိန္က တစံုတရာ ေရရြတ္ေနသလို ျမန္မာသေဘၤာသားအားလံုးမွာလည္း သူတို႔အားကိုးရာ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုေနၾကသည္။

မၾကာမီပင္ ပင္လယ္ဓားျပႏွစ္ေယာက္က ကပၸတိန္ကို ကုလားထိုင္တလံုးတြင္ မနီလာႀကိဳးအေသးႏွင့္ ထပ္မံခ်ည္ေႏွာင္ျပီး တင္ပါးႏွင့္လည္ပင္းကို သားလွီးဓားႏွင့္ မႊန္းပါသည္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ခိုင္းသည့္အတိုင္း မလိုက္နာလွ်င္ သတ္ပစ္မည္ဟုလည္း ျခိမ္းေျခာက္ပါသည္။ သူတို႔ေျပာေသာ စကားမွာ အဂၤလိပ္စကား ျဖစ္ပါသည္။ သေဘၤာသားမ်ားကို ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္ထားၾကသည္။ သူတို႔လက္ထဲရွိ ဓားမ်ားက ခၽြန္ျမေနသည္။ တလက္လက္ အေရာင္ေတာက္ေနသည္။

ထို႔ေနာက္ ပင္လယ္ဓားျပေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက သေဘၤာသားအားလံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္ ေခါင္းေပၚသို႔ အတင္းတင္ခိုင္းသည္။ ႀကိဳးခ်ည္ထားသျဖင့္ မနည္းပင္ တင္ရသည္။ ျပီးေနာက္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ခိုင္းသည့္ အတြက္ ခႏၶာကိုယ္ ၀ျဖိဳးသူမ်ားမွာ ျပႆနာတက္ေတာ့သည္။ အထူးသျဖင့္ အင္ဂ်င္နီယာခ်ဳပ္ ကိုႏိုင္၀င္းႏွင့္ တတိယအင္ဂ်င္နီယာ ကိုသန္းဦးတို႔ျဖစ္သည္။

မင္းတိ႔ုက ဘယ္လိုေၾကာင့္ မိုးတိုးမတ္တတ္ႀကီး ျဖစ္ေနရတာလဲ-ဟူ၍ အသားမည္းမည္း ရုပ္ဆိုးဆိုး ပင္လယ္ဓားျပက အဂၤလိပ္စကားျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနသည္။ ေျခေထာက္ျဖင့္ ကန္မည္တကဲကဲ လုပ္ေနသျဖင့္ ကိုႏိုင္၀င္းႏွင့္ ကိုသန္းဦးတို႔က ရွိခိုးမတတ္ ေတာင္းပန္ေနရသည္။

သည့္ေနာက္ ဓားျပေခါင္းေဆာင္က ဆဲလ္ဖုန္းႏွင့္ ဟိုအေ၀းရွိ ကၽြန္းတကၽြန္းသို႔ လွမ္းဆက္သြယ္သည္။ ထိုကၽြန္းမွာ အဂတိလိုက္စားမႈေတြ၊ ေမွာင္ခိုလုပ္ငန္းေတြႏွင့္ နာမည္ႀကီီးေနေသာ ကၽြန္းျဖစ္သည္။
ႀကိဳးတုပ္ခံေနရေသာ သေဘၤာသားမ်ားမွာ ထမင္းစားခ်ိန္ ခဏသာ ႀကိဳးျဖည္ေပးျခင္းခံရသည္။ ထမင္းခ်က္ ၂-ဦး ခ်က္ျပဳတ္ေနခ်ိန္တြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရေသာ္လည္း ဓားျပတို႔က ေသနတ္မ်ားႏွင့္ အျမဲေစာင့္ၾကည့္ ေနျခင္းကို ခံေနရသည္။

ေနာက္ ၃-ရက္ၾကာေသာအခါ ကိုႏိုင္၀င္းတို႔ သေဘၤာမွ ေဒၚလာတသန္းတန္ေသာ ေရနံဆီမ်ားကို သေဘၤာခပ္ငယ္ငယ္ တစီးႏွင့္ ေျပာင္းေရႊ႔သယ္ယူျပီး ပင္လယ္ဓားျပမ်ားသည္ စပိဘုတ္အျမန္ယာဥ္ႏွင့္ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ ေနာက္ထပ္ ျပန္မလာေတာ့ပါ။

ကိုႏိုင္၀င္းတို႔ ကံေကာင္းပါသည္။ မည္သူမွ် အသတ္မခံရ။ မည္သူ႔ထံမွလည္း ေဒၚလာေငြမ်ား ယူမသြားၾကပါ။ ျမန္မာသေဘၤာသားတို႔မွာ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ကို ရြတ္ဆိုရင္းက သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ကို ႏွဲ႔၍ တြန္းထိုးလုပ္ၾကသည္။ ဤတြင္ အတုပ္ခံထားရေသာႀကိဳးမ်ား ေလ်ာ့လာကာ အေႏွာင္အဖြဲ႔မွ လြတ္ေျမာက္သြားၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ကိုႏိုင္၀င္းတို႔သေဘၤာ ဆိပ္ကမ္းသို႔ ေရာက္ရွ္ိခဲ့ပါသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ သေဘၤာသားအားလံုး ပင္လယ္ဓားျပရန္မွ လြတ္ေျမာက္လာရသည္မွာ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ တန္ခိုးေၾကာင့္ဟုပင္ ယေန႔တိုင္ ယံုၾကည္လ်က္ရွိေနေပသည္။

သက္လႈိင္မ်ိဳး (စက္မႈတကၠသိုလ္)
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၉-ခု ေဖေဖာ္၀ါရီလ)