ေမးခြန္း ၁။ ။ အရွင္ဘုရား၊ ထြက္ရပ္ေပါက္ ပုဂၢိဳလ္ နွင္႔ ၀ိဇၹာဓိုရ္ ဟာ တူပါသလားဘုရား၊
ေမးခြန္း ၂ ။ ။ ထိုပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ကိုးကြယ္ ခံထုိက္သူမ်ား ၿဖစ္ႀကပါသလား၊
ေမးခြန္း ၃ ။ ။ ထိုသူတို႔သည္ အဘယ္အရပ္၌ ေနႀကပါသလဲ - ေၿဖႀကားေပးပါဘုရား၊
အေၿဖ။ ။ ဒီေနရာမွာ ထြက္ရပ္ေပါက္ အေႀကာင္းေတြကို မေၿပာခင္ လူေတြၿဖစ္ေပၚလာဖို႔ နိယာမ အေႀကာင္းကို နည္းနည္း ၿပန္ေၿပာရပါလိမ္႔မယ္၊ ယင္က ဥခ်ၿပီး၊ ဥကေန ေလာက္ေကာင္ၿဖစ္၊ ေလာက္ေကာင္ကေန တဆင္႔မွ ယင္ၿဖစ္လာတယ္ ဆုိတာ ဟာ ဗီဇ နိယာမ အတြင္းမွာ ပါ၀င္ပါတယ္၊
သတၱ၀ါ ေတြ ဟာ တိုက္ရိုက္ ေပါက္ဖြားတဲ႔ ဧကဇ အမ်ိဳးအစား၊ ႏွစ္ဆင္႔ ေပါက္ဖြားတဲ႔ ဒြိဇ အမ်ိဳးအစား၊ သုံးဆင္႔ သုံးခါ ေပါက္တဲ႔ တိဇ အမ်ိဳးအစား စေသာအားၿဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႀကပါတယ္၊
လူတို႔ ကြ်ဲ ႏြား စတဲ႔ သတၱ၀ါေတြကေတာ႔ အမိ၀မ္းဗိုက္က တႀကိမ္ထည္း ေမြးဖြားႀကလို႔ ဧကဇ မ်ိဳးလို႔ ေခၚပါတယ္၊ ႀကက္ ေတြ ငွက္ေတြ ေၿမြေတြ ဖြတ္ေတြ က်ေတာ႔ အမိက ဥကုိ တႀကိမ္ ဥတယ္၊ ဥကမွ အေကာင္ေပါက္တဲ႔ အတြက္ ဒြိဇ မ်ိဳး ႏွစ္ႀကိမ္ေပါက္ သတၱ၀ါေတြပါ၊
ယင္ ပ်ားေကာင္ လိပ္ၿပာ တို႔က်ေတာ႔ ပထမ ဥတယ္၊ ေလာက္ေကာင္လို ပိုးကို ေပါက္တယ္၊ အဲဒီ ပိုးက အစားအစာ ၀ၿပီး တေနရာမွာ အေၿမွးေတြ ဖုံးအုပ္ၿပီး ၿငိမ္သက္စြာ ဖို၀င္တယ္၊ အဲဒီ ဖိုက ထြက္မွ မူလ သတၱ၀ါမ်ိဳး ၿဖစ္ရတယ္၊ ဒါေႀကာင္႔ သူတို႔ကို တိဇ မ်ိဳး သုံးခါ ေပါက္ လို႔ ေခၚရတယ္၊
လူကေတာ႔ ဧကဇ မ်ိဳးမို႔ လူမိန္းမကေန လူသားကို တိုက္ရိုက္ ဖြားၿမင္တာပါ၊ ဒြိဇမ်ိဳး တိဇမ်ိဳးလို အဆင္ဆင္႔ ေၿပာင္းလဲမွဳ႕မရွိပါဘူး၊ သို႔ေသာ္လည္း လူသားဟာ ပိုးေလာက္လန္းမ်ားလို ဖိုလ္၀င္နိုင္လ်င္ ၿခင္ ယင္ လိပ္ၿပာမ်ားၿဖစ္နိုင္သလို သိဒၶိေပါက္တဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္နိုင္တယ္လို႔ ယူဆၿပီး ဖိုလ္၀င္တဲ႔ အတတ္ကို လိုက္စားခဲ႔ႀကပါတယ္၊
ရာဇ၀င္မွာ ပါတဲ႔ ဗ်တ္၀ိ ဗ်တၱတို႔ မီးကင္စားတဲ႔ လူသားဟာ ေဇာ္ဂ်ီဖိုလ္၀င္သားလို႔ သိရပါတယ္၊ ဆင္ၿဖဴရွင္မင္းတရား လက္ထက္ သကၠရာဇ္ ၉၂၈ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလဆန္း ၅ ရက္ ေသာႀကာေန႔ ဟံသာ၀တီၿမိဳ႕ ၀န္းက်င္ကို က်ဳံးစတင္ တူးရာက ေၿမအတြင္း ေဇာ္ဂ်ီကို ရဖူးပါသတဲ႔။
အဲဒီလို ဖိုလ္၀င္လို႔ အႏၱရာယ္မရွိ ေအာင္ၿမင္လ်င္ေတာ႔ ထြက္ရပ္ေပါက္သြားပါတယ္။
၀ိဇၨာဓိုရ္ ၿဖစ္သြားတယ္လို႔ ေလာကီက်မ္းမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဖိုလ္၀င္တာက အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိၿပီး အခ်ိဳ႕က ေၿမေအာင္းတယ္၊ အခ်ိဳ႕က ပိုးေလာက္လန္းမ်ား အေၿမွးဖုံးသလို အေၿမွးဖုံးတာလဲ ရွိပါတယ္။ ပြက္ပြက္ ဆူတဲ႔ ေရကို ခ်ိဳးရတာလဲ ရွိပါသတဲ႔။ မီးပုံအတြင္း ခုန္ဆင္းရတာလဲ ရွိပါတယ္။ ဖိုလ္ေအာင္းၿခင္း မရွိတဲ႔ ၀ိဇၨာဓိုရ္ မ်ားလဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ႔ - -
၁။ ၿပဒါးကုိ သိဒၶိသြင္းၿပီး ေအာင္ၿမင္သြားတဲ႔ ၿပဒါး၀ိဇၨာမ်ိဳး၊
၂။ သံကို သိဒၶိသြင္းၿပီး ေအာင္ၿမင္သြားတဲ႔ သံ၀ိဇၨာ၊
၃။ ေဆးစီရင္ၿပီး ေအာင္ၿမင္သြားတဲ႔ ေဆး၀ိဇၹာ၊
၄။ အင္းခ် ေအာင္ၿမင္သြားတဲ႔ အင္း၀ိဇၹာ၊
၅။ မႏၱာန္ ရြတ္ဆို ေအာင္ၿမင္သြားတဲ႔ မႏၱာန္ ၀ိဇၹာ၊
၆။ သန္လ်က္ ကို အသက္သြင္းၿပီး ေအာင္ၿမင္သြားတဲ႔ သန္လ်က္၀ိဇၹာ၊
ဆိုၿပီး ၀ိဇၹာ အမ်ိဳးအစား ၆ မ်ိဳးရွိပါတယ္။
ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ႔ ထြက္ရပ္ေပါက္ေအာင္ရယ္လို႔ ႀကိဳးစားသူေတြက ၿပဒါးကစားသူ၊ သံကစားသူ၊ ေဆးကစားသူ၊ အငး္ကစားသူေတြသာ မ်ားပါတယ္၊ မႏၱာန္၀ိဇၨာ၊ သန္လ်က္၀ိဇၹာ မ်ိဳးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ရွားၿပီး မေတြ႔ရသေလာက္ပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ မႏၱာန္၀ိဇၨာ၊ သန္လ်က္၀ိဇၹာ အေႀကာင္းနည္းနည္း ေၿပာၿပပါမယ္၊
ဆကၠနိပါတ္၊ ၀ိဇၹာဓရ ဇာတ္ေတာ္မွာလာတဲ႔ ၀ိဇၨာဓိုရ္ ဟာ မႏၱာန္ ၀ိဇၨာပါ၊ ေရွးေရွးတုံးက တကယ္႔အၿဖစ္အပ်က္အေနနဲ႔ ဗာရာဏသီၿပည္ ၿဗဟၼဒတ္မင္း လက္ထက္မွာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ သိႀကားမင္း ၿဖစ္ေနပါတယ္၊ အဲဒီတုံးက ၀ိဇၹာဓိုရ္တေယာက္ဟာ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း မႏၱာန္ကုိ မန္းမွဳတ္ၿပီး နန္းေတာ္ကို လာကာ မိဖုရားႀကီးနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေလ႔ရွိသတဲ႔။
မိဖုရားႀကီးမွာလဲ အိပ္မက္လိုလို တကယ္လိုလို ၿဖစ္ေနၿပီး ဘာမွ မတတ္နို္င္တဲ႔ အဆုံး ဘုရင္ႀကီးကို ဖြင္႔ေၿပာတိုင္ပင္ရပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးကလဲ ဥာဏ္ပညာႀကြယ္၀ေလေတာ႔ အဲဒီ လူရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ အမွတ္အသား တခုခုကို ထင္က်န္ေအာင္ လုပ္နိုင္ပါ႔မလား လို႔ ေမးေတာ႔ မိဖုရားႀကီးကလဲ စြမ္းနို္င္ပါေႀကာင္း ကတိေပးပါတယ္။
မိဖုရားႀကီးကလဲ အႀကံနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ညအခါ အိပ္ယာအနီး ဟသၤာၿပဒါးစစ္ခြက္ကို ယူထားသတဲ႔။ ၀ိဇၨာဓို၇္ လာေရာက္ ေပ်ာ္ပါးတဲ႔ အခါမွာ မိဖုရားႀကီးက သူ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို သိုင္းဖက္ၿပီး ေက်ာၿပင္မွာ လက္ငါးေခ်ာင္းရာ ေပးလိုက္တယ္၊ ၀ိဇၹာဓိုရ္ ထြက္သြားလ်င္ သြားခ်င္း ရွင္ဘုရင္ကို သံေတာ္ဦးတင္လို႔ ဘုရင္ႀကီးကလဲ ေက်ာမွာ လက္ငါးေခ်ာင္းရာ ပါသူကို ဖမ္းေစ လို႔ အမိန္႔ေတာ္ ထုတ္လိုက္ပါတယ္၊
၀ိဇၹာဓို၇္ ကေတာ႔ သူမဟုတ္သလိုပဲ၊ ညအခါ သူမ်ားမယား၊ သမီးမ်ားကို ပစ္မွားၿပီး ေန႔က်လ်င္ သုႆာန္မွာ ေနကို ရွိခိုးၿပီး ေၿခတဖက္ ထဲနဲ႔ ရပ္ေနေလ႔ရွိသတဲ႔။ မင္းခ်င္းတို႔ဟာ ၀ိဇၨာဓိုရ္ေက်ာၿပင္မွာ လက္ငါးေခ်ာင္းရာကို ၿမင္ေတာ႔ ၀ုိင္းဖမ္းႀကတဲ႔ အခါ ငါ႔အမွဳ႕ လူေတြ သိကုန္ၿပီ ထင္တယ္၊ မဟန္ေတာ႔ဘူး၊ ဆိုၿပီး မႏၱာန္ကို မန္းမွဳတ္ၿပီး ေကာင္းကင္ကို ပ်ံတက္သြားလို႔ မမွီလိုက္ႀကဘူးေပါ႔။ ။
ဆက္ပါအုံးမည္ - -
( ၂ )
အဲဒီ ၀ိဇၨာဓိုရ္ဟာ ရေသ႔ ရဟန္းမ်ားလို သစ္ေခါက္ဆိုး သကၤန္းအေရာင္ ၀တ္ထားလို႔ မင္းႀကီးက ရေသ႔ ရဟန္းထင္ၿပီး ငါ႔နိုင္ငံအတြင္းမွာ ရေသ႔ ရဟန္းမေနရဘူး လို႔ ႏွင္ထုတ္မိန္႔ ထုတ္ၿပန္လို႔ ကာသိတိုင္း တတိုင္းလုံး ရဟန္းသံဃာေတာ္ ၇ေသ႔ ၇ဟန္းေတြ အားလုံး ဆိတ္သုံးသြားတဲ႔ အထိေအာင္ ၿဖစ္သတဲ႔။
ဒါေႀကာင္႔ အခုေခတ္မွာလဲ ၇ေသ႔ေယာင္ေယာင္ ရဟန္းေယာင္ေယာင္ ကိုယ္႔ဘာသာ ဆံပင္ရိတ္၊ သကၤန္းပတ္ၿပီး မေလ်ာ္တဲ႔ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာကို ၿမန္မာနိင္ငံမွာ ေနရာတိုင္း ေတာေရာ ၿမိဳ႕ေရာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ ဒါေႀကာင္႔ ငါးခုံးမတစ္ေကာင္ေႀကာင္႔ တစ္ေလွလုံး ( တစ္သာသနာလုံး ) နာမည္ပ်က္ တဲ႔ အၿဖစ္မ်ိဳး ေရာက္တတ္ႀကတာကို အားလုံး သတိရွိရွိ ကာကြယ္ႀကေစ ခ်င္ပါတယ္။
ဒီအေႀကာင္းကို သာသနာႀကည္ညိဳတဲ႔ သိႀကားမင္းက သိလို႔ အရွင္ပေစၥကဗုဒၶါတပါးကုိ ပင္႔သြားၿပီး ရွင္ဘုရင္ကုိ တရားေဟာေစတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ အၿမင္မွန္ရသြားၿပီး ရေသ႔ရဟန္းမ်ား ပုံမွန္ ၀င္ထြက္သြားလာနုိင္ႀကသတဲ႔၊ ဒါေႀကာင္႔ မႏၱာန္၀ိဇၹာဆိုတာ က်မ္းဂန္မ်ားမွာ အထင္အရွားရွိေနပါတယ္။
ေနာက္တမ်ိဳးအေနနဲ႔ သန္လ်က္၀ိဇၨာ ဆိုတာကိုေတာ႔ ဇင္းမယ္ပဏၰာသ က လာတဲ႔ သမုဒၵေဃာသ ဇာတ္ေတာ္မွာ ေတြ႔နိုင္ပါတယ္။
သံ၀ိဇၹာကေတာ႔ သံလံုးအတြင္း သိဒၶိသြင္းတာမ်ိဳးပါ။ သန္လ်က္၀ိဇၨာ ဆိုတာကလဲ သံလုံးအတြင္း သိဒၶိသြင္းတာပဲမို႔ သေဘာခ်င္းတူညီပါတယ္၊ ဒါေႀကာင္႔ တူရာ တူရာ ေပါင္းလိုက္လ်င္ေတာ႔ ၀ိဇၨာ ၅ မ်ိဳး ရွိတယ္လို႔ မွတ္သားနို္င္ပါတယ္၊
ေနာက္တမ်ိဳးက ပုဂံေခတ္မွာ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးလက္ထက္ သမီးေတာ္ ေရႊအိမ္စည္မင္းသမီးနဲ႔ ရည္ငံခဲ႔ဖူးတဲ႔ ၿပဒါးရွင္လုံးကို ငုံၿပီး ေကာင္းကင္ပ်ံနို္င္တဲ႔ ပဋိကၡရား ဆိုတာကလဲ ၿပဒါး၀ိဇၨာ အတြင္းပါ၀င္တာမို႔ ၅ မ်ိဳးပါပဲ။
ေလာကီ၀ိဇၹာ ဆိုတာ ရွိသလို ေလာကုတၱရာ၀ိဇၨာ ဆိုတာလဲ ရွိပါေသးတယ္၊ ေက်းဇူးရွင္ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ၀ိဇၹာမဂၢဒီပနီက်မ္းမွာ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ အားလုံးေပါင္း ၅ မ်ိဳးရွိေႀကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒါေတြကေတာ႔ --
၁။ ေ၀ဒ၀ိဇၨာ = ေဗဒင္ ေလးမ်ိဳးတတ္ကြ်မ္းသူ၊
၂ ။ မႏၱ၀ိဇၨာ = လကၡဏာက်မ္း နိမိတ္က်မ္း၊ ဂါထာ မႏၱရား ေဆးအမ်ိဳးမ်ိဳး တတ္ကြ်မ္းသူ၊
၃ ။ ဂႏၶာရီ ၀ိဇၨာ = သိဒၶိအမ်ိဳးမ်ိဳးေပါက္တဲ႔ ၿပဒါး၀ိဇၨာ၊ သံ၀ိဇၹာ၊ ေဆး၀ိဇၨာ၊ အင္း၀ိဇၨာ၊ မႏၱာန္၀ိဇၨာအမ်ိဳးမ်ိဳး၊
၄။ ေလာကိယ၀ိဇၹာ = ေလာကီစ်ာန္ရ ပုဂၢိဳလ္၊
၅။ အရိယ၀ိဇၨာ = အရိယာပုဂၢိဳလ္ ၈ ေယာက္၊ တို႔ၿဖစ္ပါတယ္။
၁၊ ၂ ၊ ၃၊ အမ်ိးစားေတြကေတာ႔ ေလာကီ၀ိဇၹာမ်ိဴးၿဖစ္ၿပီး စူဠဂႏၶာရီ ၀ိဇၹာ လို႔ ေခၚပါတယ္။ ၄ နွင္႔ ၅ ကေတာ႔ သမထ နဲ႔ ၿဖစ္လာတဲ႔ ၀ိဇၨာမ်ိဳးမို႔ မဟာဂႏၶာရီ ၀ိဇၨာလို႔ ေခၚပါသတဲ႔။
ဂႏၶာရီ ၀ိဇၹာ ဆိုတာကိုေတာ႔ စကားစပ္မိလို႔ ေၿပာ၇ပါအုံးမယ္၊ အိႏၵိယၿပည္ႀကီးရဲ႕ အေရွ႔ေၿမာက္အရပ္ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္း ရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ ဂႏၶာရ တုိင္းဆိုတာ ရွိပါတယ္၊ မင္းသားအမ်ားအၿပား အ႒ာရသ အတတ္ ၁၈ ရပ္ကို သြားေ၇ာက္သင္ႀကားရာ တကၠသိုလ္ၿပည္ႀကီး ရွိပါသတဲ႔။ အဲဒီ ဂႏၶာရ တိုင္းသားမ်ား လိုက္စား ေပါက္ေၿမာက္ခဲ႔တဲ႔ အတတ္မို႔ အဲဒီအတတ္ကို ဂႏၶာရီအတတ္ လို႔ မွတ္သားရပါတယ္။
ဒါေႀကာင္႔ ပထမေမးခြန္းအေနနဲ႔ ထြက္ရပ္ေပါက္ပုဂၢိဳလ္ နဲ႔ ၀ိဇၨာဓိုရ္ ( ၀ိဇၨာ ) ဆိုတာ အတူတူပဲလို႔ မွတ္သားနို္င္ပါတယ္၊
အဲဒီသူေတြဟာ လူေတြရဲ႕ ပူေဇာ္မွဳ႕ကို ခံထုိက္ မခံထိုက္ဆိုတာကို စာေပနဲ႔ နည္းနည္း စိစစ္ႀကည္႔ႀကရေအာင္။ စာေပမွာ ပူေဇာ္ ခံယူထိုက္တဲ႔ ဂုဏ္ကို အနုဳတၱရံ ပုညေခတၱံ ေလာကႆ လို႔ လာရွိပါတယ္၊
အဓိပၸါယ္က ပူေဇာ္ခံယူထိုက္သူ ဟာ ေကာင္းမွဳ႕တည္းဟူေသာ မ်ိဳးေစ႔က်ဲခ်ရာ လယ္ယာေၿမေကာင္းသဖြယ္ ၿဖစ္၇မယ္ တဲ႔။ နားလည္ေအာင္ ရွင္းရရင္ ဒါန၀တၳဳက မ်ိဳးေစ႔ နဲ႔ တူတယ္၊ အလွဴခံက လယ္ေၿမနဲ႔ တူပါတယ္၊ မ်ိဳးေစ႔ ေကာင္းေသာ္လည္း လယ္ေၿမေကာင္းပါမွ ကိုယ္စိုက္လိုက္တဲ႔ အသီးအနံၿဖစ္ထြန္းပါမယ္၊
ေနာက္ဆုံး မ်ိဳးေစ႔ ဆိုတဲ႔ ဒါနက ေသးေသးမႊားမႊား ညံ႔ေနသည္႔တုိင္ေအာင္ သီလ သမာဓိ ပညာ နဲ႔ ၿပည္စုံတဲ႔ အလွဴခံဆိုတဲ႔ လယ္ေၿမက ေကာင္းေနလ်င္ ၿဖစ္ထြန္း အက်ိဳးေပးနိုင္ေသးတယ္၊ လယ္ေၿမ ေကာင္း မေကာင္း ေၿမႀသဇာ အေပၚမွာ မူတည္သလို အလွဴခံထိုက္ မထိုက္ ဆိုတာကလဲ သူ႔ရဲ႕ သီလ အေပၚမွာ အဓိက မူတည္ေနပါတယ္၊
ဒါေႀကာင္႔ သီလ အက်င္ ႔ မၿပည္႕စုံလ်င္ အတတ္ပညာ တတ္ေနေသာ္လညး္ အပူေဇာ္ခံ အကိုုးကြယ္ခံ မၿဖစ္ထိုက္ဘူး၊
ဆက္ပါအုံးမည္- -
( ၃ )
ေလာကမွာ ရုပ္ရည္လွပတယ္ အမ်ိဳးၿမတ္တယ္ ဆိုတာေတြဟာ ဘာမွ သုံးလို႔ မရဘူး၊ လူတိုင္း က်င္႔သုံးေနႀကတဲ႔ ေစာင္႔ထိန္းေနႀကတဲ႔ ကိုယ္က်င္႔သီလကသာ အၿမတ္ဆုံး တန္ဖိုးၿဖတ္လို႔ မရနိုင္ဘူး လို႔ ႔ ပဥၥကနိပါတ္၊ သီလ၀ီမံသန ဇာတ္ေတာ္မွာ ဆိုထားတာရွိပါတယ္၊
ေမာဃာ ဇာတိ စ ၀ေဏၰာ စ ၊ သီလေမ၀ ကိရုတၱမံ။
သီေလန အနဳေပတႆ၊ သုေတန ေတၳာ န ၀ိဇၨတိ။
ေလာကမွာ အတတ္ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္တတ္ေနပါေစ အက်င္႔သီလ မေကာင္းရင္ ကိုယ္က်င္႔တရားပ်က္ယြင္းေနရင္ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းက ေရွာင္ႀကဥ္ႀကလိမ္႔မယ္၊ အက်ိဳးမရွိဘူး၊ လူ႔ဗာလ လို႔ ဆိုလိုပါတယ္၊
ဒါေႀကာင္႔ ၀ိဇၹာဓိုရ္ပဲ ၿဖစ္ေစ၊ လူသာမာန္ပဲ ၿဖစ္ေစ အက်င္႔သီလ ႀကီးၿမတ္ရင္ အပူေဇာ္ခံ အကုိးကြယ္ခံထိုက္တယ္ လို႔ မွတ္သားရပါမယ္၊
ေမးခြန္း ၃ အေနနဲ႔ ၀ိဇၹာဓိုရ္ ထြက္ရပ္ေပါက္ ေတြရဲ႕ ေနထိုင္ရာ ဘုံ႒ာနအေနနဲ႔ သီးၿခား မရွိပါဘူး၊ သူတို႔ဟာလဲ လူသားဘ၀က ၿဖစ္လာတာမို႕ လူ႔ဘုံမွာပဲ သူတို႔ စိတ္ခ်မ္းေၿမ႕ရာ ေနရာ ဘယ္ေနရာကိုမဆို ေနႀကတယ္လို႔ မွတ္သားနိုင္ပါတယ္။
ၿမန္မာေတြ ေၿပာေနက် စကားမွာေတာ႔ ၀ိဇၨာ ေဇာ္ဂ်ီ တပသီ ရယ္လို႔ တြဲလ်က္သုံးေနက်ေပမယ္႔ အားလုံး အတူူတူလို႔ ေၿပာဖို႔ခက္ပါတယ္၊ တူတဲ႔ အပိုင္းမွာ တူၿပီး မတူတဲ႔ အခ်က္အလက္ အက်င္႔စရုိက္ေတြလဲ အမ်ားႀကီးေတြ႔ရပါတယ္၊
၀ိဇၹာဓိုရ္ ဘယ္ကလာ-
၀ိဇၹာဓိုရ္ဆိုတာ ၀ိဇၨာ+ဓရ ဆိုတဲ႔ ပါဠိပုဒ္ကေန ဆင္းသက္လာတယ္လို႔ မွတ္ရပါမယ္၊ ၀ိဇၨာ ဆိုတဲ႔ ပုဒ္က
၁။ အသိပညာ
၂။ အတတ္ပညာ
၃။ ေဗဒင္သုံးပုံ
၄။ ပု- ဒိ -အာ ဆိုတဲ႔ ၀ိဇၨာသုံးပါးကုိ ေဟာပါတယ္၊
အသိပညာ ဆိုတာကေတာ႔ ၀ိဇၹာပညာ လို႔ ေၿပာလို႔ရတဲ႔ အတတ္ႀကီး ၁၈ ပါးကို ရည္ညႊန္းပါတယ္၊
အတတ္ပညာ ကေတာ႔ သိပၸံပညာ လို႔ ေၿပာရမဲ႔ အတတ္ငယ္ ၆၄ ပါးကို ရည္ညႊန္းပါတယ္၊
ဒီေနရာမွာ မ်က္စိၿမင္၊ နားႀကားနိုင္ၿပီး သန္မာသူတို႔ တတ္အပ္တဲ႔အတတ္၊ တနည္းေၿပာရရင္ ေၿခလက္အဂၤါစုံလင္သူတို႔ တတ္အပ္တဲ႔ အတတ္ကုိ အတတ္ႀကီး ၁၈ ရပ္လို႔ ေခၚၿပီး အတတ္ငယ္ကိုုေတာ႔ မ်က္စိမၿမင္သူ၊ နားမႀကားသူ၊ မသန္စြမ္းသူ တို႔ပါ သင္ယူနို္င္တဲ႔ (ေၿခလက္အဂၤါ တခုခု ခြ်တ္ယြင္းေနတဲ႔ )သူေတြပါ သင္ယူနို္င္ပါသတဲ႔။ အဲဒါကိုေတာ႔ ကလာ ၆၄ ပါး ( အတတ္ငယ္ ၆၄ ပါး) ရယ္လို႔ သိရပါတယ္။
အတတ္ႀကီး ၁၈ ရပ္ -
၁ ။ အႀကားအၿမင္အတတ္၊
၂၊ ဓမၼသတ္အတတ္၊
၃၊ သခ်ၤာ အတတ္၊
၄။ လက္သမားအတတ္၊
၅။ နီတိအတတ္၊
၆။ ဗ်ာကရုဏ္းအတတ္၊
၇။ ကဗ်ာလကၤာအတတ္၊
၈။ လက္ပစ္အတတ္၊
၉။ေလးအတတ္၊
၁၀။ စကားေတာင္းအတတ္၊
၁၁။ေဆးအတတ္၊
၁၂။ ရယ္ရႊင္ဖြယ္အတတ္၊
၁၃။ ေဗဒင္အတတ္၊
၁၄။ မာယာအတတ္၊
၁၅။ဆန္းက်မ္းအတတ္၊
၁၆။ သံတမန္အတတ္၊
၁၇။ မႏၱာန္အတတ္၊
၁၈။ သဒၵါက်မ္းအတတ္၊
ဒီအတတ္ႀကီး ၁၈ရပ္ကိုေတာ႔ ေလာကနီတိ ဂါထာနံပါတ္ ၁၀-၁၁ မွာ ေတြ႔ရွိနို္င္ပါတယ္။
ဆက္ပါအုံးမည္ - -
( ၄ )
အတတ္ငယ္ ၆၄ ပါးကုိ ဗဟုႆုတအေနနဲ႔ ကလာအၿပား ၆၄ ပါးလုိ႔လဲ ေခၚေလ႔ရွိႀကပါတယ္၊ ၀ိသုဒၶါရုံမူ အဘ္ိဓာန္နိႆယသစ္ ဂါထာနံပါတ္ ၅၂၈ မွာ ေဖာ္ၿပထားတာက - ဒီလိုပါ၊
၁။နစၥ= ကၿခင္းအတတ္၊
၂။ ၀ါဒန=တီးမွုတ္ၿခင္းအတတ္၊
၃။ ၀တၳာလကၤာရ = အ၀တ္ဆင္ယင္ ၀တ္တတ္ၿခင္း၊
၄။အေနကရူပ= ရုပ္ေၿပာင္းရုပ္လြဲတတ္ၿခင္း၊
၅။ေသယ်ာဒိ= အိပ္ယာေနရာ ခင္းက်င္းေသာအတတ္၊
၆။ဇုတာဒိ= ေႀကြအံ ေလာင္းကစားအတတ္၊
၇။ အေနကာဒိ ရတိဇာနန= နည္းမ်ိဳးစုံ ကာမဂုဏ္ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္နည္းအတတ္၊
၈။မဇၨာသ၀ါဒိ=ေသအရက္မ်ိဳးစုံ ခ်က္တတ္ၿခင္း၊
၉။သလႅ ဟရဏ= စူး၀င္ေသာ ၿမွားေၿငာင္႔ကို မနာက်င္ေအာင္ ကုေပးၿခင္း၊
၁၀။အႏၷာဒိ ပစန= စားဖိုမွဴး အတတ္၊
၁၁။ ဗီဇာေရာပ= လယ္ယာသီးနွံ စိုက္ပ်ိဳးၿခင္းအတတ္၊
၁၂။ ပါသာ ဏာဒိ ၀ိဒါရဏ= ေက်ာက္ဓာတ္ ေရႊဓာတ္ စသည္ကုိ ၿပာခ်ေသာအတတ္၊
၁၃။ဥစၦဳ ၀ိကာရ =ထန္းလ်က္၊ ႀကံသကာ၊ တင္းလဲ၊ သႀကားခ်က္ၿခင္းအတတ္၊
၁၄။ဓာေတာသဒိသံ ေယာဂါဒိႀကိယာ =ေရႊဓာတ္ စသည္ကုိ ေဆးႏွင္႔ ေဖာ္စပ္ၿခင္းအတတ္၊
၁၅။ဓာတု သံေယာဂ= ေရႊေငြ စသည္ ဓာတ္ခြဲေသာ ဓာတုေဗဒ အတတ္၊
၁၆။ဓာတြာဒိ သံေယာဂ =ဓာတ္ေ၇ာစပ္ၿခင္း အတတ္၊
၁၇။ခါရ နိကၠာသန= လက္နက္အတြက္ ယမ္းမွဳန္႔၊ ဆား ထုတ္လုပ္ၿခင္း၊ ဆပ္ၿပာထုတ္လုပ္ၿခင္းအတတ္၊
၁၈။ သတၳသႏၶာန ၀ိေကၡပ= လက္နက္ ခ်ိန္ရြယ္ပစ္လႊတ္ၿခင္းအတတ္၊
၁၉။မလႅ ယုဒၶ= နပမ္းလုံးၿခင္း အတတ္၊
၂၀။ဗာဟု ယုဒၶ= လက္ေ၀ွ႕ ထုိးသတ္ၿခင္းအတတ္၊
၂၁။ ရွာမေတြ႔ေသးပါ၊
၂၂။ဗ်ဴဟ ရစနာဒိ ကရဏ= စစ္တိုက္နည္းပရိယာယ္ႀကြယ္၀ၿခင္း၊
၂၃။ေဒ၀တာ ေတာသန= နတ္တို႔ နွစ္သက္ၿခင္းအတတ္၊
၂၄။သာရထ် ဟတၳိ အႆ ဂတိသိကၡာ=ဆင္စီး ၿမင္းစီးအတတ္၊
၂၅။ မတၱိကာ ဘ႑သံႀကိယာ= အိုးထိမ္းသည္အတတ္၊
၂၆။ က႒ဘ႑ သံႀကိယာ=လက္သမားအတတ္၊
၂၇။ ပါသာဏ ဘ႑သံႀကိယာ= ေက်ာက္ဆစ္အတတ္၊
၂၈။ ဓာတုဘ႑ သံႀကိယာ= ပန္းပဲ ပန္းတဥ္းအတတ္၊
၂၉။ စိတၱဒယ်ာေလခနံ = ပန္းခ်ီအတတ္၊
၃၀။ တဠာဂ၀ါ=ေၿမတူးၿခင္း၊ ေၿမညွိၿခင္းအတတ္၊
၃၁။ယႏၱကရဏ = ယႏၱ၇ား စက္နာရီ တူရိယာ ၿပဳလုပ္ေသာအတတ္၊
၃၂။၀ဏၰရဥၥန = ေဆးဆိုးအတတ္၊
၃၃။ ဇလ၀ါယဂၢိ =ေ၇စက္၊ ေလစက္ မီးစက္အတတ္၊
၃၄။ယာန ကရဏ =ယာဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ၿပဳလုပ္တတ္ေသာအတတ္၊
၃၅။ သုတၱာဒိရဇၨဳ = ခ်ည္ငင္ၿခင္း၊ ႀကိဳးက်စ္ၿခင္းအတတ္၊
၃၆။ ၀တၳ ၀ါယန= ရက္ကန္းအတတ္၊
၃၇။ ရတန ေ၀ဓာဒိ= ရတနာတို႔၏ အေပါက္ေကာင္းမေကာင္း သိနိုင္ေသာ အတတ္၊
၃၈။ သု၀ဏၰာဒိ =ေရႊစသည္ကို အမ်ိဳးအစား ခြဲၿခားသိနိုင္ၿခင္းအတတ္၊
၃၉။ ကိတၱိမ သု၀ဏၰရတနာဒိ= ေရႊစေသာ ကိတိၱမ၇တနာၿပဳလုပ္ၿခင္းအတတ္၊
၄၀။သု၀ဏၰာဒ် လကၤာရ= ေရႊပန္းထိန္ အတတ္၊
၄၁။ေလပါဒိ သံႀကိယာ= ပန္းရန္အတတ္၊
၄၂။ စမၼမဒၵ၀ါဒိ =သားေရနယ္အတတ္၊
၄၃။ပသု ဓမၼဂၤ နီဟာရႀကိယာ= သားေကာင္မွ သားေရကို မဆုတ္မၿပဲ ခြါထုတ္ၿခင္းအတတ္၊
၄၄။ဒုဒၵေဒါဟာဒိ= ႏြားနို႔ညစ္ၿခင္း၊ေထာပတ္ ခ်က္ၿခင္းအတတ္၊
၄၅။ကဥၥဳကာဒိ= ခ်ပ္၀တ္သင္ဒိုင္း ခ်ဳပ္စပ္ၿခင္းအတတ္၊
၄၆။ ဇလ တရဏ= ေရကူးၿခင္းအတတ္၊
၄၇။ ေဂဟဘ႑ာဒိ မဇၹန= ေႀကးခြက္စေသာ အိမ္အသုံးအဆာင္ တိုက္ခြ်တ္သန္႔စင္ၿခင္း အတတ္၊
၄၈။၀တၳ သမၼဇၹန= ခ၀ါသည္ အတတ္၊
၄၉။ခုရကမၼ= ဆတၱာသည္ အတတ္၊
၅၀။ တိလ မံသာဒိသိေနဟ= နွမ္းဆီ ပဲဆီ ညွစ္ထုတ္နည္းအတတ္၊
၅၁။သိရာဒ်ာကႆဏ = လယ္ထြန္ၿခင္း အတတ္၊
၅၂။ရုကၡာေ၇ာဟန= သစ္ပင္တက္ၿခင္းအတတ္၊
၅၃။ မေနာနုကူလ ေသ၀ါကရဏ = အရွင္႔စိတ္တို္င္းက် ခစားလုပ္ေကြ်းၿခင္း အတတ္၊
၅၄။ ေ၀ဏုတိဏာဒိ= ႏွီးခြက္ ၿမက္ဖ်ာ ရက္လုပ္ေသာ ေဒါင္းေရႊ အတတ္၊
၅၅။ကာစ ပတၱာဒိကရဏ = စဥ္႔အိုး စဥ္႔ခြက္ ဖန္အိုး ဖန္ခြက္ ၿပဳလုပ္ၿခင္း အတတ္၊
၅၆။ဇလ သံေသဇန သံဟရဏ= ေရကို သြယ္ယူ ေလွာင္ၿခင္းအတတ္၊
၅၇။ ေလာဟာဒိ သာ၇= သံမဏိ လက္နက္ ၿပဳလုပ္ၿခင္းအတတ္၊
၅၈။ ဟတိၳအႆာဒိ ပိတၳတၳရဏ= ဆင္ကုန္းနွီး ၿမင္းကုန္းနွီး ၿပဳလုပ္ေသာ အတတ္၊
၅၉။ သိဘု သံရကၡဏ= ကေလးထိန္းအတတ္၊
၆၀။ အပရာဒိ တာဠ ညာဏ = အၿပစ္သင္႔သူကို ရိုက္နွက္ၿခင္း အတတ္၊
၆၁။ နာနာေဒသိယ ၀ဏၰေလခန =လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔၏ အကၡရာ ေရးသားၿခင္း အတတ္၊
၆၂။တမၺဴလ ရကၡာဒိႀကိယာ = ကြမ္းကို ေစာင္႔ေရွာက္ၿခင္း စသည္ၿပဳလုပ္ေသာအတတ္၊
၆၃။ အာဒါန ဂုဏ = လ်င္ၿမန္သင္႔လ်င္ လ်င္ၿမန္ေအာင္ လုပ္နိုင္ၿခင္းအတတ္၊
၆၄။ပတိဒါန ဂုဏ = ေႏွးသင္႔လ်င္ ေႏွးေႏွး ၿပဳလုပ္နိုင္ၿခင္း အတတ္၊
ဒီအတတ္ေတြကိုေတာ႔ ကိုယ္လက္ အဂၤါ မသန္စြမ္းသူ ခ်ိဳ႕တဲ႔သူ ေတြပါ သင္ယူနို္င္တဲ႔ အတတ္ငယ္ ၆၄ ပါး လို႔ ေခၚဆိုနိုင္ပါတယ္၊
ဆက္ပါအုံးမည္ - -
( နိဂံုး )
ဒါေႀကာင္႔ ၀ိဇၨာဓိ္ုရ္ ဆိုတာ ၀ိဇၹာ+ ဓရ = အသိပညာ အတတ္ပညာကို က်င္႔ေနသူ ေဆာင္ထားသူ လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္၊ အတတ္ပညာ အသိပညာေတြအားလုံးကို တတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊ အတတ္ပညာ တခုခုကုိ တဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေၿမာက္သူူကို စာစကားနဲ႔ ၀ိဇၹာဓိုရ္ လို႔ ေခၚနိုင္ပါတယ္၊
ေဇာ္ဂ်ီ ဆိုတာ =
ေဇာ္ဂ်ီ လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ လူအမ်ား ေတြးၿမင္တာက ဇာတ္ပြဲထဲက ေတာင္ေ၀ွးေလးနဲ႔ ကတတ္တဲ႔ ေဇာ္ဂ်ီကိုပဲ ေတြးတတ္ႀကပါတယ္၊ တကယ္တမ္း အရင္းစစ္လိုက္ေတာ႔ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး၊ ေဇာ္ဂ်ီ ဆိုတဲ႔ ပုဒ္ဟာ ေယာဂီ ပုဒ္ကေန ဆင္းသက္ လာပါတယ္။ ( သဒၵါမွာေတာ႔ ဂ၀ေယာ ပုဒ္ကေန ဂ၀ေဇာ ၿဖစ္လာသလိုပါပဲ။ ေဒါ ဓႆ စ သုတ္ အဖြင္႔အရ ယကို ဇၿပဳသလို ) ေယာဂီ မွ ေဇာဂီ ၿဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ ဂီ မွာလည္းပဲ သကၠတသံ ( ေရဖ ) ေခၚတဲ႔ ရ ေရာက္ခဲ႔လို႔ ဂ်ီ ၿဖစ္သြားတယ္။ ေယာဂီ ဆိုတဲ႔ ပါဠိစကားလုံးကို သကၠတ အသံပ်က္နဲ႔ ၿမန္မာေတြက ေဇာ္ဂ်ီ လို႔ ဖတ္လိုက္ႀကတယ္။ အဓိပၸါယ္က ေယာဂတရား အားထုတ္ေနသူ လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
ေယာဂ တရား ဆိုတာကလဲ သမထတရား ၊ စ်ာန္တရား သမာဓိတရားပါပဲ၊ သာသနာပ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကေတာ႔ ကိုယ္႔ သႏၱာန္မွာ ေလာဘ ေဒါသ ကိေလသာေတြ ေပၚလာရင္ အဲဒီ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ၿငိမ္သက္သြားေအာင္ ၿမစ္ထဲ ဆင္းၿပီး တေနကုန္ ေရစိမ္ေနတာမ်ိဳး၊ ေရငုတ္ေနတာမ်ိဳး ( ေရစိမ္ေနရင္ ေအးလာၿပီး ကိေလသာစိတ္ ေပ်ာက္သြားတတ္တယ္ )
ရာသီဥတု ပူေသာ္လည္း မီးလွဳံေနတာမ်ိဳး၊( မီးလွဳံေနေတာ႔ ခႏၵာကိုယ္က ပူလာၿပီး ကိေသသာစိတ္ ေပ်ာက္သြားတတ္တယ္) ကေလးေတြ ကစားသလို တုံးေက်ာ္နည္း ခုန္ေက်ာ္နညး္ ကစားၿခင္းမ်ိဳး၊ ဇယ္ခတ္ ကစားၿခင္းမ်ိဳး၊ ဆူးေတြေပၚ အိပ္တာမ်ိဳး ဒါေတြကလဲ နာက်င္ ခံစားရတဲ႔အတြက္ ကိေလသာစိတ္ ကို ေၿဖေဖ်ာက္နည္း တမ်ိဳးပါပဲ၊
ဒီအက်င္႔ေတြကို ၿမတ္စြာဘုရားက အတၱကိလမထ နုေယာဂ = ကိုယ္႔ခႏၶာကိုယ္ကုိ ပင္ပန္းဆင္းရဲေအာင္ က်င္႔တဲ႔ အက်င္႔ေတြ အက်ိဴးမရွိဘူး၊ ယုတ္ညံ႔တဲ႔ က်င္႔စဥ္ေတြ လို႔ ဓမၼစႀကာသုတ္ တရားေတာ္မွာ ေဟာႀကားထားေတာ္မူပါတယ္။
အက်ဥ္း ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ႔ ေယာဂ အက်င္႔ က်င္႔ေနသူ မွန္သမ်ွကို ေယာဂီ ေခၚရသလို ေဇာ္ဂ်ီ လို႔လဲ ေခၚနုိ္င္ပါတယ္။ ကိုယ္က်င္႔တဲ႔ အက်င္႔ က မွန္ကန္ ေကာင္းၿမတ္ ဘုရားေဟာ နညး္လမ္းက်ေနရင္ ၿမင္႔ၿမတ္တဲ႔ ေယာဂီ ၿဖစ္ၿပီး နညး္လမ္းမက် လြဲမွားေနရင္ ယုတ္ညံ႕တဲ႔ ေယာဂီ ေဇာ္ဂ်ီ ၿဖစ္သြားမွာပါ။
တပႆီ =
( တေပါ ယႆ အတၳိ တသၼိ ံ ၀ါ ၀ိဇၹတီတိ တပႆီ ) လို႔ သဒၵါက်မ္းမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ကိေလသာေတြ နညး္ပါး ပ်က္စီးသြားေအာင္ ၿခိဳးၿခံ ေခါင္းပါး စြာ က်င္႔ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ေနသူ ေပါ႔။
ဒါေႀကာင္႔ အားလုံးကို အက်ဥ္း ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ ၀ိဇၨာပညာမ်ိဳး သိပၸံပညာမ်ိဳးေတြ တဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေၿမာက္သူကို ၀ိဇၨာဓိုရ္ လို႔ ေခၚပါတယ္၊
သမထ ၀ိပႆနာ ပြားမ်ား အားထုတ္ေနသူ အားလုံး ကုိ ေဇာ္ဂ်ီ တပႆီ လို႔ ေခၚနိုင္ပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ စကားအရ မဆန္းၿပားေပမယ္႔ ထူးဆန္းေနတာက ၀ိဇၨာ ေဇာ္ဂ်ီ တပႆီ လို႔ ဆိုရင္ လူေတြက ဗ်တ္၀ိ ဗ်တၱ တို႔လို၊ ေဇာ္ဂ်ီ ေတာင္ေ၀ွးနဲ႔ ေကာင္းကင္ ပ်ံနို္င္ - ေၿမလ်ိဳး မိုးပ်ံ နို္င္တဲ႔ သူေတြကိုပဲ ထင္ေနႀကတာပါ။ အဲဒီ အယူအဆက လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အၿမစ္တြယ္ ေနတဲ႔ အယူအဆ ပါပဲ။
ဒါေႀကာင္႔ စာေပအေထာက္အထားေတြအရ ေၿပာရရင္ အဲဒီလို သိဒၶိေပါက္ၿပီး ေကာင္းကင္ပ်ံနိုင္ေနတဲ႔ သူေတြဟာ လူေကာင္း သူေကာင္း ဆုိတာ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ကတည္းက မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ဇဋိလ သူေ႒းႀကီး ရဲ႕ ဖခင္အရင္းဟာ တကယ္ေတာ႔ ၀ိဇၹာဓိ္ုရ္ တေယာက္ပါ၊ ဘုံ ခုနွစ္ဆင္႔ ၿပႆဒ္ေပၚ ထားတဲ႔ တဦးတညး္ေသာ သူေ႒းသမီး ေလးကို ေကာင္းကင္ကေန လာေရာက္ေပ်ာ္ပါး ခဲ႔လို႔ ဇဋိလ သူေ႒းအေလာင္းအလ်ာကေလး ကို ဖခင္ မေပၚပဲ လွိ်ဳ႕၀ွက္ ခက္ခဲစြာ ေမြးခဲ႔ရဘူးတယ္။
နိဂုံး အေနနဲ႔ ေတာ႔ လူေတြရဲ႕ အထင္ႀကီး ေလးစားမွဳ႕ကို ခံေနရတဲ႔ သူတို႔ အားလုံးဟာ ယခုလို ဘုရားသာသနာေတာ္မွာေတာ႔ ဘယ္လို နည္းနဲ႔မွ ကုိးကြယ္ထိုက္သူ ပူေဇာ္ပသထိုက္သူ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ေၿဖႀကားလိုက္ပါတယ္။ ။
က်မ္းကိုး၊ ထီးခ်ိဳင္႔ၿမိဳ႕ တည္ေတာ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဗုဒၶ၀ါဒဆိုင္ရာအေၿဖမ်ား ကို သင္႔ေလ်ာ္သလို ၿပန္ဆို ေရးသားပါသည္။
စစ္မွန္ေသာ ဘုရား တရား သံဃာ ကိုသာ ကိုးကြယ္ပူေဇာ္တတ္ႀကပါေစ -
အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ
မွတ္ခ်က္။
စိတ္၀င္စားလို႔
ပန္းမၻာ ဆိုက္မွ ကူးယူတင္ျပထားပါသည္။
