Wednesday, January 5, 2011

နာ

သဘာ၀တရားလို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။ ဒုတိယအရြယ္အလြန္ တတိယအရြယ္အကူးမွာ က်န္းမာေရးက ခၽြတ္ယြင္းစ ျပဳလာျပီမို႔ နာ-လာၾကရျပီေပါ့။ သာမန္ေရာဂါေလးေတြဆိုရင္ေတာ့ ဘာအေရးလဲ။ ေဆးျမီးတိုေတြ၊ ကိုယ္သိတဲ့ေဆး၀ါးေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူေျပာငါေျပာ ေဆးနည္းေတြနဲ႔ သက္သာသြားတာကမ်ားတယ္။ ဒီထက္ပိုလာရင္ေတာ့ ေဆးရံု၊ ေဆးခန္းကို အားကိုးရျပီေပါ့။ အနာနဲ႔ေဆး ေတြ႔သြားတဲ့အခါ ဟိုတုန္းကလို ျပန္ျပီးက်န္းမာလာတာလည္း ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္။

တခုရွိတာက ေရာဂါဘယျဖစ္လာတဲ့တိုင္ အသြားအလာမပ်က္၊ အလုပ္မပ်က္တဲ့ မတ္တတ္နာ-ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုးလွေပမယ့္ ေရာဂါျပင္းထန္လို႔ အိပ္ရာထဲမွာ လဲျပီဆိုရင္ေတာ့ က်န္းမာေရးအခက္အခဲသာမက လူမႈေရး အခက္အခဲေတြပါ အနည္းနဲ႔အမ်ား ႀကံဳလာတတ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႔က်ျပန္ေတာ့ ေငြေၾကးလည္းတတ္ႏိုင္သလို ဂရုစိုက္ျပဳစုမယ့္သူေတြလည္း ရွိျပန္တယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေငြေၾကးျပည့္စံုတဲ့တိုင္ ေဖးေဖးမမ ျပဳစုမယ့္သူေတြ ကင္းေ၀းသလို အစအစအရာရာ အဆင္မေျပတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြလည္း ေလာကမွာ ရွိေနၾကျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ အိပ္ရာထဲလဲတဲ့အထိ ေ၀ဒနာခံစားရျပီဆိုမွေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းျပီး ၀မ္းနည္းလြယ္တတ္ၾကတယ္။ စိုးရိမ္ေသာကပိုျပီး အလိုလိုအားငယ္ေနၾကျပန္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သံေယာဇဥ္ႀကီးတဲ့ ေသြးသားရင္းခ်ာေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာေတြရဲ႔ အားေပးမႈဟာ သိပ္ကို ထိေရာက္မႈ ရွိလွပါတယ္။ ေသာက္သံုးေနတဲ့ ေဆး၀ါးေတြလို စိတ္ဓာတ္အင္အား ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တာေတာ့ အမွန္ပါ။ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႔ခိုင္သူေတြအဖို႔ေတာ့ ေ၀ဒနာကို ႀကိတ္မွိတ္ခံစားရင္း ဘ၀ကို အလြယ္တကူ အရႈံးေပးေလ့မရွိၾကပါဘူး။

တကယ္တမ္း အိပ္ရာထဲလဲေနျပီဆိုတဲ့ အခါမွာေတာ့ အားေပးေဖာ္ကို ေမွ်ာ္တတ္ၾကတာ သဘာ၀ပဲေပါ့ေနာ္။ လူမမာကို ႏွစ္သိ္မ့္အားေပးဖို႔ သတင္းေမးသြားၾကတာဟာလည္း လူမႈ၀တၱရားမို႔ အလုပ္တာ၀န္ေတြ မအားလပ္တဲ့ၾကားက အခ်ိန္လုျပီး သတင္းေမးသြားျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ တလအတြင္းမွာ လူမမာ ငါးဦးကို သတင္းေမးသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ မသြားမျဖစ္ သြားမွျဖစ္မယ့္ ေသြးသားရင္းခ်ာနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြမို႔လည္း မပ်က္မကြက္ သြားျဖစ္ခဲ့ျခင္းပါ။ ဒီေတာ့လည္း တဦးခ်င္းရဲ႔ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေတြကို ခံစားနားလည္ခဲ့ရပါတယ္။

ပထမဆံုးတဦးက ဦးသက္စိုး။ အသက္က ၆၀-ေက်ာ္ေက်ာ္၊ သားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တေယာက္က အိမ္ေထာင္သည္၊ အိမ္ခြဲေနတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ ့ဦးသက္စိုးနဲ႔ အေပၚထပ္ေအာက္ထပ္ ေနတယ္။ လူလြတ္၊ သေဘၤာအင္ဂ်င္နီယာ။ ခဏခဏဆိုသလို ခရီးထြက္ေနရတယ္။ သားႏွစ္ေယာက္စလံုးက ဦးသက္စိုးအတြက္ ေဆးကုသစရိတ္၊ စားေသာက္စရိတ္ေတြကို တာ၀န္ယူထားၾကတယ္။ ဦးသက္စိုးအတြက္ သူနာျပဳ (အမ်ိဳးသား) စီစဥ္ေပးထားတယ္။ ဦးသက္စိုးမွာက ေရာဂါေတြက စံုေနတယ္။ အထူးကုဆရာ၀န္ ႀကီးေတြနဲ႔ အလွည့္က်ေဆးကုသမႈ ခံေနရတယ္။ ဦးသက္စိုးအနားမွာ စကားေျပာေဖာ္အေနနဲ႔ ေနေပးဖို႔ ေသြးသားရင္းခ်ာ တေယာက္မွမရွိဘူး။ ဦးသက္စိုးက ေျပာျပတယ္။

တကယ္ဆို ဒီအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္မိန္းမ ရွိေနသင့္တာေပါ့ဗ်ာ-တဲ့။
ဒါဆို ဦးသက္စိုး မိန္းမက ဘယ္သြားေနလို႔လဲ-လို႔ ေမးေတာ့-
အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားတာ တႏွစ္ေလာက္ရွိျပီဗ်ာ။ ဆင္းဆို က်ဳပ္နဲ႔ စကားမ်ားခဲ့ၾကတာကိုး။ က်ဳပ္ကို ကုမၸဏီက ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးတေယာက္နဲ႔ စြပ္စြဲတယ္။ က်ဳပ္လည္း ေဒါသမထိန္းႏိုင္ေတာ့ လက္ပါသြားတယ္။ ဒီေတာ့ သူက က်ဳပ္ကို တအားႀကီး စိတ္နာသြားတယ္။ သားေတြကလည္း သူတို႔အေမဘက္က နာၾကတယ္။ က်ဳပ္ကို အျပစ္တင္ၾကတာေပါ့။ အခုေတာ့ မိန္းမက အညာျပန္သြားျပီ။ အခုလိုေရာဂါျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အနားမွာ လူမရွိဘူး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဟိုေကာင္ေလး (သူနာျပဳ)ကေတာ့ သူ႔တာ၀န္ သူလုပ္တာေပါ့ေလ။
အင္း---က်ဳပ္အျပစ္နဲ႔က်ဳပ္ပဲဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ အျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ တေန႔တျခား လံုးပါးပါးေတာ့မွာပဲ ထင္ပါတယ္။

ဦးသက္စိုးက ၀မ္းနည္းစကားဆိုတာမို႔ ကၽြန္မတို႔က အားေပးစကား ေျပာရျပန္တယ္။ ေငြေၾကးအတြက္ မပူပင္ရသလို ေခတ္မီခမ္းနားတဲ့ တိုက္ခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ဦးသက္စိုးကေတာ့ အထီးက်န္ေပါ့။
**************************************************************************************

ဒုတိယ တဦးကေတာ့ လူမႈထူးခၽြန္ တတိယအဆင့္ရွိတဲ့ အျငိမ္းစား၀န္ထမ္း။ လူမႈေရးကို အားႀကိဳးမာန္တက္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ဘာသာတရားလည္း ကိုင္းရႈိင္းတယ္။ အိမ္ေထာင္သက္ ႏုစဥ္ကတည္းက ခင္ပြန္းသည္ ဆံုးပါးသြားတာေၾကာင့္ သားသမီးသံုးေယာက္အတြက္ ဘ၀ကို ႀကိဳးစားရုန္းကန္ခဲ့တယ္။ စိတ္ရင္းလည္းသိပ္ေကာင္းတယ္။ နာမည္က ေဒၚခင္ႏြယ္။

ကၽြန္မအမ်ိဳးသားနဲ႔ ညီမ၀မ္းကြဲေတာ္တယ္။
ျပီးခဲ့တဲ့လေလာက္က မမႏြယ္တေယာက္ အစားအေသာက္ပ်က္ျပီး အန္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြနဲ႔ စစ္ေဆးကုသတဲ့အခါ ဦးေႏွာက္မွာေပၚလာတဲ့ အက်ိတ္ေၾကာင့္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ မိသားစု၀င္ေတြေရာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြပါ အရမ္းကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲက အရည္အိတ္ေၾကာင့္ စကားလည္းမေျပာႏိုင္ (ေျပာတဲ့အခါ မပီမသပါပဲ) မထိုင္ႏိုင္မထႏိုင္မို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားခဲ့ရတယ္။ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးေတြက ခြဲစိတ္ဖို႔လည္း အားမေပးဘူးလို႔ သိရတယ္။

မမႏြယ္ ေရာဂါျဖစ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ သားနဲ႔ေခၽြးမတို႔က သူတို႔အိမ္ကို ေခၚလာျပီးျပဳစုၾကတယ္။ မမႏြယ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ သမီးနဲ႔သမက္ပါ အတူလိုက္ေနၾကတယ္။ (မမႏြယ္ရဲ႔ ေခၽြးမနဲ႔ သမက္တို႔က ေမာင္ႏွမေတာ္တယ္)။
မမႏြယ္က ကၽြန္မတို႔ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ လွဲေနရာက သမီးကို ထူခိုင္းျပီး ထိုင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အားယူျပီး စကားေျပာတယ္။
မမႏြယ္ေလ ခင္ေလးတို႔ကို လာမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနတယ္။ ၀မ္းသာလိုက္တာကြယ္။ မမႏြယ္ေလ ကိုယ့္ေရာဂါကို ကိုယ္သိပါတယ္။ သာေးတြ သမီးေတြကိုလည္း ဒုကၡမေပးခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးပဲစားမယ္။ ခြဲဖို႔စိတ္ကူးမရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တကယ္ပါ။ မမႏြယ္ ကိုယ့္ဘ၀ကို အရမ္းေက်နပ္ပါတယ္။ ေခၽြးမနဲ႔ သမက္ကလည္းေလ သားသမီးအရင္းေတြနဲ႔မျခားပါဘူး။ သမက္ကဆို မမႏြယ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္ အနားမွာ ယပ္ခတ္ေပးေနတာ။ အညစ္အေၾကးကအစ မရြံ႔မရွာ သန္႔ရွင္းေပတယ္။ သားက မနက္ေစာေစာႀကီး အလုပ္သြားရတယ္။ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ သမက္က မမႏြယ္ကို ပိုျပီးျပဳစုခ်ိန္ရတယ္။

မမႏြယ္ ကံေကာင္းပါတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ အငယ္ဆံုးသားေလးကေရာ-
သူလည္း မနက္ျဖန္ သဘက္ဆို အလုပ္က ခြင့္နဲ႔ ျပန္လာေတာ့မွာ။
အေမ့ကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔တဲ့။ သမီးနဲ႔သမက္က အေမ့ကို အိမ္ျပန္ေခၚမယ္ဆိုေတာ့ သားနဲ႔ေခၽြးမက လံုး၀ ခြင့္မျပဳၾကဘူး။ ဒီမွာဆိုေတာ့ အေမ့အနားမွာ လံုးလံုးလ်ားလ်ားေနျပီး ျပဳစုေပးလို႔ရတယ္ဆိုျပီး ေပးမျပန္ၾကဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ အခုလို သားသမီးေတြ စုစုေ၀းေ၀းနဲ႔ မမႏြယ္ကို ဂရုစိုက္ၾကတာေတြ႔ရေတာ့ မမႏြယ္ ေသရမွာမေၾကာက္ပါဘူး။ မမႏြယ္မရွိလည္း သူတို႔ကို စိတ္ခ်ျပီးထားခဲ့ႏိုင္ျပီေလ။

မမႏြယ္ရဲ႔ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႔ခိုင္ပံုကို ကၽြန္မေလးစားမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
***************************************************************************************

တတိယတဦးကေတာ့ ေဒၚေလးငယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႔ အေဒၚ။ အသက္က (၇၀) ေက်ာ္ေနျပီ။ ေလျဖတ္ထားလို႔ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့အခါ တံခါးေခါက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ လာမဖြင့္ေပးဘူး။ ခဏၾကာမွ တံခါးလာဖြင့္ေပးေတာ့ ေဒၚေလးငယ္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူ႔ခမ်ာ ထိုင္လ်က္ တရြတ္ဆြဲျပီး လာဖြင့္ေပးတာေတြ႔ရလို႔ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
ေဒၚေလးငယ္ရယ္ ဘယ္သူမွမရွိၾကဘူးလားလို႔။ ျဖစ္ရေလ ေဒၚေလးရယ္။

မရွိၾကဘူးကြဲ႔။ အလုပ္သြား၊ ေက်ာင္းသြားမို႔ ေဒၚေလးတေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ ဘာမွစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မေနနဲ႔။ ေဒၚေလးအတြက္ေတာ့ ရိုးေနပါျပီ။ လမ္းမေလွ်ာက္ႏို္င္လဲ အခုလို ထိုင္လ်က္သြားႏိုင္တာကပဲ ေတာ္လွျပီ။ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ အဆင္သင့္ထားေပးခဲ့ၾကတယ္။ ထိုင္လ်က္ကပဲ ေဒၚေလးတႏိုင္ေပါ့၊ အိမ္မႈကိစၥေလးေတြ ကူညီေပးတယ္။ သမီးရယ္ တကယ္ေတာ့ တူမ၀မ္းကြဲ မိသားစုအေနနဲ႔ ေဒၚေလးကို ဒီေလာက္ျပဳစုျပီး ေနခြင့္ေပးထားတာကိုက နည္းနည္းေနာေနာ ကံေကာင္းတာမွမဟုတ္တာပဲ။

ေဒၚေလးငယ္က အားတက္သေရာ ရွင္းျပတယ္။ ဘ၀ကို အေကာင္းျမင္ျပီး ေနတတ္ထို္င္တတ္တာကေတာ့ ေလးစားစရာေကာင္းလိုက္တာလို႔ ကၽြန္မေတြးလိုက္မိတယ္။
***************************************************************************************

စတုတၳတဦးကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ ၀မ္းကြဲတေယာက္ပါပဲ။ နာတာရွည္ေရာဂါေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲ လဲတယ္လို႔ ၾကားတာေၾကာင့္ သတင္းေမးသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။
ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ သားသမီးေတြ ၀ိုင္း၀ုိင္းလည္ေနေအာင္ ျပဳစုေနၾကတာေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိတယ္။ တဦးတည္းေသာ ညီမေလးက အနားကမခြာ ဂရုစိုက္သလို သားနဲ႔ေခၽြးမတို႔ကလည္း အလုပ္ကေန ခြင့္ရသလိုယူျပီး အေမ့နားမွာ ေနေပးၾကတယ္။

အေမ့အတြက္ ကုန္ခ်င္သေလာက္ ကုန္ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ ကုပါ့မယ္။ အေမ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔။ အေမ ေနေကာင္းေအာင္သာ ေနပါ။ ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္ယူပါမယ္-တဲ့။
ေခၽြးမကလည္း အမႀကိဳက္တတ္တာေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတယ္။ ျပဳစုတယ္။ ဒါျပင္ အမရဲ႔ေမာင္ေတြေရာ ေယာင္းမေတြကပါ မလစ္လပ္ေအာင္ ျပဳစုဂရုစိုက္လိုက္ၾကေတာ့ အမအေနနဲ႔ ကံေကာင္းပါတယ္။

အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေ၀ဒနာဖိစီးျပီး အိပ္ရာထဲလဲရတဲ့အခါ အျပဳစုခံရတာ၊ ဂရုစိုက္ခံရတာဟာ တဦးစီရဲ႔ ကုသိုလ္ကံပဲလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ေငြေၾကးျပည့္စံုျခင္း၊ မျပည့္စံုျခင္းဆိုတာက အဓိကမက်ပါဘူး။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ရစ္တြယ္ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္၊ အနစ္နာခံမႈ၊ စာနာနားလည္မႈတို႔က တန္ဖိုးျဖတ္လို႔မရတဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ဒါေတြကလည္း လုပ္ယူလို႔ရေကာင္းတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာပဲေလ။

ေ၀ဒနာခံစားေနရသူ အေနနဲ႔ကလည္း အာေပးေဖာ္ ေသြးသားရင္းခ်ာေတြကို အားကိုးတႀကီး တမ္းတမိတတ္ၾကတယ္။ ဒါကလည္း သဘာ၀ပဲေပါ့။
****************************************************************************************

ေနာက္ဆံုးတေယာက္ကေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း မေ၀ရဲ႔ အမႀကီး။ မေ၀နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ရင္းႏွီးသူမို႔ ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး အိပ္ရာကမထႏိုင္ဘူးလို႔ ၾကားတာေၾကာင့္ သတင္းေမးသြားခဲ့တယ္။
မေ၀တို႔က ညီအမ ေလးေယာက္ရွိတယ္။ အပ်ိဳႀကီးေတြ။ မေ၀နဲ႔အထက္ေအာက္ ညီမက ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းေတြ။ အငယ္ဆံုး ညီမေလးက ဘြဲ႔ရေပမဲ့ အလုပ္မ၀င္ဘူး။ အိမ္မွာေနတယ္။ အဲဒီေန႔က ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ မမႀကီးက ေျပာတယ္။

ခင္ေလးရယ္ မမႀကီးက သိပ္ကုိကံဆိုးပါတယ္။ ညီမသံုးေယာက္ရွိတာ အားမကိုးရဘူး။ နည္းနည္းဆို စိတ္မရွည္ခ်င္ၾကဘူး။ သူတို႔အားလံုးကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မမႀကီးက ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့ရတာပါ။ အခုလို မမႀကီး ေရာဂါခံစားေနရခ်ိန္မွာ စာနာေပးဖို႔ေကာင္းတာေပါ့။ မမႀကီးေသသြားရင္ေကာင္းမွာေပါ့။
လို႔ ေျပာရင္း က်ဴက်ဴပါေအာင္ ငိုတယ္။ မမႀကီးကြယ္ရာမွာ မေ၀က ေျပာျပတာက-

ခင္ေလးရယ္ ငါတုိ႔ညီအမေတြလည္း အစြမ္းကုန္ျပဳစုၾကပါတယ္။ သူနာျပဳ ဆရာမေလးေတြကလည္း သံုးေယာက္ရွိျပီ ထြက္သြားၾကတာ။ မမႀကီးဒဏ္ မခံႏိုင္လို႔။ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မေလွ်ာ့ဘူး။ ဟိုတုန္းကအတိုင္း မာန္မခ်ဘူး။ ငါတို႔အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ဆိုရင္ ႏိုးျပီ။ ျပီးေတာ့လည္း ဘာမွဟုတ္တာမဟုတ္ဘူး။ မနက္က်ေတာ့ ငါေရာ အငယ္မပါ အလုပ္သြားၾကရတာ။ ၾကာရွည္အိပ္ေရးပ်က္ေတာ့ မခံႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ မမႀကီးက တေနကုန္ အိပ္ရာထဲမွာေနတာ။ ဆရာ၀န္မွာထားတဲ့အတိုင္း လမ္းတြဲေလွ်ာက္မယ္လုပ္ရင္ လံုး၀လက္မခံဘူး။ အႀကီးဆိုေတာ့လည္း ျပန္မေျပာ၀ံ႔ဘူးေပါ့။ ကေလးတယာက္လို ဆိုးတယ္ဟာ တကယ္ပါပဲ-တဲ့။

ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေ၀ဒနာသည္ေတြရဲ႔ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ ကုသိုလ္ကံ ျခားနားပံုေတြကို အေလးအနက္ ဆင္ျခင္မ ိပါတယ္။ နာရမွာကေတာ့ သဘာ၀တရားပဲဆိုေပမယ့္ အဲဒီေ၀ဒနာခံစားရတဲ့အေပၚ ဘယ္လိုမ်ား တုံ႔ျပန္မိမယ္ဆိုတာေတာ့ မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္အလွည့္ဆိုရင္ေရာ.....။

ႏွင္းဆီခင္
(Image 2010-November)

No comments: