Friday, January 7, 2011

တိုတဲ့ေလွ်ာ္က တို - ရွည္တဲ့ေလွ်ာ္က ရွည္

ေတာင္ေပၚက ရွမ္းကေလး
ေလွ်ာ္ထမ္းလို႔ေျပး
တိုတဲ့ေလွ်ာ္က တို
ရွည္တဲ့ေလွ်ာ္က ရွည္
(ေရွးကဗ်ာ Tongue Twister)

Tongue Twister ဆိုတာက ေျပာရဆိုရခက္တဲ့ စကားပါ။
ကၽြန္ေတာ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေရာက္ေနေတာ့ ဒီကဗ်ာကို သတိရသြားတယ္။ ဒီအရပ္မွာ အင္မတန္ေတာ္တဲ့သူလည္း ရွိတယ္။ အင္မတန္ည့ံတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ ခ်မ္းသာသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဆင္းရဲသူကေတာ့ နည္းပါတယ္။ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာထဲမွာ ရွမ္းကေလးက ေလွ်ာ္ထမ္းတဲ့အခါ တိုတာေတြလည္း ပါလာတယ္။ ရွည္တာေတြလည္း ပါလာတယ္။ ေလာကဓမၼတာပါပဲ။ ဒီအထဲကေန သူလိုခ်င္တဲ့ ေလွ်ာ္ေတြကို ေရြးထုတ္ယူရတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီအေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက လူေတြ ေလွ်ာ္ထမ္းတာကို အားက်တယ္။ ရွည္ခ်င္ရွည္မယ္၊ တိုခ်င္တိုမွာပဲ။ ေလွ်ာ္ေတြထဲမွာ အျဖဴေတြလည္း ရွိတယ္။ အမည္းေတြလည္း ရွိတယ္။ မည္းခ်င္မည္းမယ္၊ ျဖဴခ်င္ျဖဴမယ္။ ၾကည့္တတ္ရင္ အျဖဴလည္းလွတယ္။ အမည္းလည္း လွတာပါပဲ။

အလွအပေတြနဲ႔ မလွမပတာေတြၾကားက အလွအပေတြျဖစ္လာေအာင္ အတူတကြ ညီညီမွ်မွ်ရွိေစတဲ့အခါ သာယာလွပမႈေတြ ပိုလာပါတယ္။
ဒီေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံငယ္ေတြ နမူနာယူစရာေတြကို ေရးဖို႔ ၾကံစည္ရတာပါပဲ။ ေရာက္စျဖစ္ေလေတာ့ ၾကည့္ရႈစရာေတြကလည္း မကုန္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အလွအပအတြက္ Sightseeing ေတြ သြားျပီး ၾကည့္ျဖစ္တာေတြနည္းတယ္။ အဓိကကေတာ့ အိုင္တီကုမၸဏီေတြကို သြားေရာက္ေလ့လာတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့အရပ္က ဆီလီကြန္ေတာင္ၾကား Silicon Valley ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက အဲဒီမွာေနတယ္။ သူလည္း အို္င္တီလုပ္ငန္းလုပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အို္င္တီနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ေနရာေတြကို အဓိကသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။

Google၊ Yahoo၊ Cisco၊ Oracle Intel တို႔ဆိုတာ အမ်ားသိၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ Apple လည္းရွိတယ္။ ဒီေနရာေတြကို ေလ့လာခဲ့ရတယ္။ Microft လည္း ရွိတယ္။ IBM လည္းရွိတာပါပဲ။ အမ်ားစုကေတာ့ လူေလ်ာ့ေနတယ္။ (Down Sizing) လုပ္တယ္လို႔ ေခၚတယ္။

ယေန႔ ကုမၸဏီအမ်ားစုဟာ တရုတ္ျပည္ကို ေရႊ႔ေနၾကတယ္။
လူေတြဟာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကိုေရႊ႔တာ ကမၻာဦးကာလကတည္းကပါ။
ကမၻာ့အလယ္မွာ မီးခိုးမထြက္တဲ့ သူတို႔ရဲ႔ စက္ရံုေတြဟာ ဘီလ်ံေပါင္း မ်ားစြာရေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာကို ခ်ီးက်ဴးေနမိတယ္။ သူတို႔ဟာ ပညာနဲ႔ သြားၾကတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မၾကာခဏ ေဆြးေႏြးဖူးပါတယ္။

လယ္(၁၀)ဧကေလာက္ကို ထြန္ယက္ျပီးလုပ္ကို္င္တဲ့ လယ္သမားတေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းသလဲ။ မိုးေလ၀သမွန္ပါမွ တႏွစ္တာအတြက္ အစားအေသာက္အတြက္ လံုေလာက္ရံုကေလးကိုသာရတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီမွာေတာ့ ဆီလီကြန္ေတာင္ၾကားက လူေတြဟာ ပိုက္ဆံကို သက္သက္သာသာနဲ႔ ရွာႏိုင္ၾကတယ္။

ဥပမာ-Google ၀န္ထမ္း တေသာင္းေက်ာ္အနက္ လူေပါင္း(၁၅၀၀)ေက်ာ္ဟာ သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ေဒၚလာတသန္းထက္ရွိ္သူကို သန္းၾကြယ္သူေဌး ေခၚတာပါပဲ။ ေဒၚလာတသန္းဟာ တကယ္ေတာ့ ထိုင္စားရင္ တသက္လံုး စားလို႔မကုန္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏပါ။ အင္မတန္မ်ားျပားပါတယ္။

ဒီ၀န္ထမ္းေတြဟာ ဘာေတြထူးထူးျခားျခားလုပ္ၾကတာလဲ။ သူတို႔ဟာ ပံုမွန္ပဲ အလုပ္ရတာပါ။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုရတာလဲ။ ပညာေၾကာင့္ပါ။ အင္ႏိုေဗးရွင္း လုပ္တာပါပဲ။
အင္ႏိုေဗးရွင္းအေၾကာင္း ေရွးကေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အသစ္တီထြင္ထားတာေတြကို လူေတြရဲ႔လက္ထဲကို အေရာက္အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္ စီမံေပးတာကို ေခၚတာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုလုပ္တတ္လာဖို႔ အစီအမံေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္။ ပညာကို ရွာရတာပါ။

ပညာကို ဘယ္လိုရွာၾကတာလဲ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြကေန ရွာတယ္။ စာအုပ္ေတြ (စာၾကည့္တိုက္ေတြ)ကေန ရွာတယ္။
အဲဒီေဒသမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ တရက္မွာ San jose ျမိဳ႔က စာၾကည့္တိုက္ကို ေရာက္သြားေတာ့ တကယ့္အံ႔ၾကစရာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ (၅)ႏွစ္အတြင္း စာအုပ္ငွါးတဲ့အေရအတြက္ဟာ (၉၉)သန္းေက်ာ္ေနျပီျဖစ္တယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွာ အခမဲ့ကြန္ပ်ဴတာေတြနဲ႔ အခမဲ့ အင္တာနက္ေတြကို သံုးလို႔ရတယ္။ ကေလးစာၾကည့္တိုက္လည္း ပါ၀င္ေသးတယ္။

ကေလးစာၾကည့္တိုက္မွာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ စာအုပ္ေတြရွိတယ္။ ကေလးေတြက္ို စာၾကည့္ပညာ သင္ေပးတယ္။ လူႀကီးေတြကိုလည္း စာၾကည့္တိုက္ကို လွည့္လည္ၾကည့္ဖို႔ Tour ေတြကုိ လုပ္ေပးတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ဟာ ေက်ာင္းကေန ေလာကထဲကို၀င္တဲ့အခါ လိုအပ္တဲ့ပညာေပါင္းကူးပါ။ စာၾကည့္တိုက္ဟာ အမ်ားစုရဲ႔မ်က္စိကို ဖြင့္ေပးတဲ့ေနရာပါ။

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ စာၾကည့္တိုက္မ်ားစြာကို ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကိုလည္း လွဴခဲ့ဖူးပါတယ္။
ျမန္မာျပည္က စာေပေဟာေျပာပြဲေတြဟာ စာၾကည့္တိုက္ကို အမွီျပဳကာ ျပဳလုပ္တာမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာၾကည့္ တိုက္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ားစြာကို ေဟာေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီအထဲက မွတ္မွတ္ရရ ႀကိဳ႔ပင္ေကာက္စာၾကည့္တိုက္အေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ ႀကိဳ႔ပင္ေကာက္ကို ေမာင္ေနမ်ိဳး၊ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္တို႔နဲ႔အတူ သြားရတယ္။ အဲဒီေရာက္ေတာ့ သစ္စက္ထဲက စာၾကည့္တိုက္ကို သတိသြားရတယ္။

အဲဒီစာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္ေတြစံုတယ္။ ဖတ္တဲ့သူလည္း မ်ားတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာဖတ္သူမ်ားကို ဆုေတြေပးတယ္။ တႏိုင္တပိုင္လုပ္ၾကတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြထဲမွာ ဥကၠံက ေကာင္းသန္႔ စာၾကည့္တိုက္ ကိုလည္း ေလ့လာဖူးတယ္။ တိုးတက္တဲ့အျမင္ရွိတဲ့ စာေရးဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ ထုတ္ေ၀သူေတြျဖစ္တဲ့ ေကာင္းသန္႔ဟာ သူအမ်ိဳးသားစာေပဆုကရတဲ့ ေငြတသိန္းနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္ကို မ,တည္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

ဒီေငြဟာ မျဖစ္စေလာက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ အစီအမံေတြကို အစအဆံုး ေဆာင္ရြက္တယ္။
အစီအမံေတြကေတာ့ -
(၁) စာၾကည့္တိုက္မွဴးကို လစာေပး ခန္႔ထားျခင္း။ သူက အဲဒီမွာ လစာကို လံုေလာက္ေအာင္ ေပးထားပါတယ္။
(၂) စာၾကည့္တို္က္မွဴးကို စာၾကည့္တိုက္ပညာ သင္ေစကာ အရည္အေသြး ျမႇင့္တင္ေပးျခင္း။ စာၾကည့္တိုက္မွဴး အေနျဖင့္ စနစ္တက် စာၾကည့္တိုက္ပညာတတ္ေစရန္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္မွာ သြားေရာက္ သင္တန္းတက္ေစတယ္။ သင္တန္းကာလ ခရီးစရိတ္၊ အသံုးစရိတ္ ေထာက္ပံ႔တယ္။
(၃) စာၾကည့္တိုက္မွာ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း။
ဥပမာ-စေပေဟာေျပာပြဲမ်ား၊ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမ်ား၊ ဘာသာေရးကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္တယ္။

ဆရာ့ေျပာျပခ်က္အရ ဥကၠံျမိဳ႔မွာ ဆိုက္ကားသမားမ်ားလည္း အားတဲ့အခါ စာ၀င္ဖတ္တယ္။ ဒီအတြက္ ရန္ျဖစ္တာေတြ နည္းသြားတယ္။ ဘာသာေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြမွာ ပိုျပီးပါ၀င္လာတယ္လို႔ သိရတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြရသလဲ။ ကဗ်ာကိုျပန္ေကာက္ရင္ေတာ့ လူေတြေလွ်ာ္ထမ္းတာကို ေတြ႔ရမွာပဲ။ ေလွ်ာ္ေတြက ရွည္ခ်င္ ရွည္မယ္၊ တိုခ်င္ တိုမွာပဲ။ ေလွ်ာ္ေတြထဲမွာ အျဖဴေတြလည္း ရွိတယ္၊ အမည္းေတြလည္း ရွိတယ္။ အားလံုးကို အသံုး၀င္ေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္။
သူ႔ေနရာနဲ႔သူပဲ။
မည္းခ်င္မည္းမယ္၊ ျဖဴခ်င္ျဖဴမယ္။
အေရးႀကီးတာက ေလွ်ာ္ထမ္းခဲ့ဖို႔ပါပဲ။

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
(၂၀၁၀-ျပည့္ ေမလ ၁၅-ရက္ေန႔ အက္လန္တာျမိဳ႔၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွ ေပးပို႔တာပါ)
( Image 2010-November)

No comments: