Tuesday, March 1, 2011

ကိုယ္ျပဳေသာကံ ကိုယ့္ထံျပန္


ကို၀င္းႏိုင္သည္ လက္သမားတေယာက္ျဖစ္ျပီး ၾကက္တိုက္ျခင္းကို အလြန္၀ါသနာပါသူျဖစ္သည္။ အလုပ္အားခ်ိန္တြင္ ၾကက္တိုက္သည္။ ၾကက္သာတိုက္ေနရလွ်င္ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ ျဖစ္သည္။ တိုက္ၾကက္ေကာင္းေကာင္းကို ရွာေမြးသည္။ ေစ်းႀကီးႀကီးေပးျပီး ၀ယ္သည္။ သူတိုက္လို္က္တိုင္း ႏိုင္သည္က မ်ားသည္။ တိုက္ၾကက္အစစ္၀ယ္၍ ျပဳစုေလ့က်င့္မႈေကာင္းေသာေၾကာင့္လည္း ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ 

သို႔ေသာ္ ၾကက္ေတြမွာလည္း အသက္ႏွင့္ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ နာက်င္မႈေ၀ဒနာဒဏ္ကိုလည္း ခံစားရမည္မွာ မလြဲေပ။ ဒါကို ကို၀င္းႏိုင္ သတိမထားမိ။ တရက္ေတာ့ တိုက္တိုင္းႏိုင္သည့္ သူ႔ၾကက္ဖႀကီး ၾကက္တိုက္ပြဲတခုတြင္ မ်က္စိတဖက္ထြက္သြားေတာ့သည္။ ကို၀င္းႏိုင္ကေတာ့ ဘာမွမခံစားရပါ။ ၾကက္ဖႀကီးကို အသားစား ၾကက္ေရာင္းသမားထံသို႔ ေရာင္းခ်ျပီး တိုက္ၾကက္ေကာင္းေကာင္း တေကာင္ကို ေစ်းႀကီးႀကီးေပးျပီး ၀ယ္တိုက္ျပန္သည္။ သည္ ၾကက္တိုက္ သံသရာထဲမွာ သူ၀ဲလည္ေနသည္။

တကယ္ေတာ့ သူ႔အလုပ္က လက္သမားအလုပ္ျဖစ္သည္။ တေန႔ လက္သမားအလုပ္လုပ္ရင္း သူ႔ဘက္ဘက္မ်က္စိထဲ လႊစာမႈန္႔မ်ား ၀င္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း ေရျဖင့္ေဆးေၾကာေသာ္လည္း မသက္သာေပ။ မ်က္စိက မခံႏိုင္ေအာင္ နာေနသည္။ ေဘးလူတေယာက္၏ အၾကံေပးခ်က္အရ နႏြင္းမႈန္႔ျဖင့္ မ်က္စိထဲ မႈတ္ထည့္လွ်င္ ေပ်ာက္ကင္းသည္ဟု ေျပာသျဖင့္ နႏြင္းမႈန္႔မ်ား မ်က္စိထဲ မႈတ္ထည့္လိုက္သည္။ နာလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း၊ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်ျပီး တညလံုး ေအာ္ေနရသည္။

ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ဒဏ္ရာရထားေသာ သူ႔ဘယ္ဘက္မ်က္စိသည္ ဘာမွမျမင္မရေတာ့ဘဲ ကြယ္သြားသည္။ တတ္ႏိုင္သမွ် ေဆးျမီးတိုမ်ားျဖင့္ ကုသေသာ္လည္း မရေတာ့ေပ။
ရန္ကုန္သို႔ဆင္းလာျပီး မ်က္စိအထူးကုေဆးရံုတြင္ ျပရေတာ့သည္။ မ်က္စိမွာ တိမ္စြဲေနျပီး ခြဲစိတ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ခြဲစိတ္ရမည္ဆိုေတာ့မွ မ်က္စိထြက္သြားေသာ တိုက္ၾကက္ဖႀကီးကို သတိရမိေတာ့သည္။

၀ဋ္ဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္မည္။ ႀကက္ႀကီးခံစားရသလို သူလည္း ခံစားရေတာ့မည္။ ေနာက္တခါ ၾကက္တိုက္ဖို႔ရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ မ်က္စိခြဲလွ်င္ေတာင္ ျပန္ေကာင္းႏိုင္ပါ့မလား၊ ခြဲစိတ္မႈအားလံုး ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းရန္ကလြဲျပီး ဘာမွမရွိႏိုင္ေတာ့ပါေပ။

ကိုႀကီးေတြ
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၁၀-စက္တင္ဘာလ) 

No comments: