Tuesday, March 8, 2011

သိပၸံအျမင္ ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ( ၁၀ )

ဂါဒီးယန္း ဦးစိန္၀င္းႏွင့္ ေဒါက္တာဦးေန၀င္း-တို႔ေမး၍ အမရပူရ မဟာဂႏၶရံုဆရာေတာ္ ေျဖသည္။

(ေမး) အရွင္ဘုရား၊ စိိတ္ဟာ ဦးေႏွာက္မွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ႏိုင္ငံျခားပါရဂူမ်ားက ဆိုၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဟဒယ၀တၳဳ (ႏွလံုး)မွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ရွင္းျပေတာ္မူပါ။
(ေျဖ)
သူတို႔အယူကို ဘုန္းႀကီးက မသိဘဲနဲ႔ေတာ့ မရွင္းႏိုင္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးတို႔လည္း ဘုန္းႀကီးတို႔နည္းနဲ႔ေပါ့ေလ။ ဟဒယ၀တၳဳ ရွိတယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ စိတ္က ဒီမွာ အေကာင္အထည္ မွီသလို မွီေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ခုနက ဘုန္းႀကီးေျပာျပီမဟုတ္လား။ ပဋိသေႏၶ ေနကတည္းက ဟဒယဆိုတဲ့ ၀တၳဳရုပ္ပါလာတယ္။ အဲဒီ ပဋိသေႏၶေနတုန္းက ဘယ္မွာဒီလို ရင္ေတြဘာေတြ ရွိဦးမလဲ။ ဟဒယ၀တၳဳ ပါလာတယ္။ အဲဒီ၀တၳဳရုပ္ ရွိလို႔မို႔ စိတ္က ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ၀တၳဳရုပ္ မရွိလို႔ရွိရင္ ကာမရူပဘံုမွာ စိတ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

ဆရာရွိလို႔ တပည့္ႀကီးပြားသလို---
     ဒါေၾကာင့္ ဆရာရွိလို႔ တပည့္ႀကီးပြားတယ္။ ဆရာမရွိရင္ တပည့္မႀကီးပြားဘူး။ တခါ တပည့္က ဆရာကို မွီေနတယ္။ မိဘရွိလို႔ သားသမီး ႀကီးပြားတယ္။ မိဘမရွိရင္ သားသမီး မႀကီးပြားဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ သားသမီးက မိဘရင္ခြင္ထဲမွာ ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို မွီတယ္လို႔ဆိုတဲ့ ဥစၥာကလည္း မီွကပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ စကားသေဘာအားျဖင့္ ျဖစ္ေအာင္ ေျပာေနတာ။ အမွန္ကေတာ့ မိဘကို အေၾကာင္းျပဳျပီးေတာ့ သားသမီးႀကီးပြားတယ္။

ဒီလိုသာ ယူဆ---
     အဲဒါေၾကာင့္ ဟဒယ၀တၳဳကို မွီတယ္ဆိုတာ ဟဒယ၀တၳဳ၏အေပၚမွာ စိတ္က တည္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဟဒယ၀တၳဳရွိလို႔ ဘုန္းႀကီးတို႔ နိႆယပစၥည္းနဲ႔ မွီရာလုိ႔ ေခၚေနတာ။ သူမရွိရင္ ကာမရူပဘံုမွာ မျဖစ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မွီတယ္လို႔ ေျပာတာ။ ဦးေႏွာက္ထဲ စိတ္က ေရာက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ဦးေႏွာက္ရွိလို႔ စိတ္ျဖစ္ေနတာပဲ။ ဒီလိုသာ ယူဆရမယ္ေလ။ ဟဒယ၀တၳဳရွိလို႔ စိတ္ျဖစ္ေနတာပဲ။

ဆရာကို တပည့္က မွီတဲ့သေဘာမ်ိဳး---
     ဟဒယ၀တၳဳအေပၚမွာ ခုနက ဆရာကို တပည့္က မွီတဲ့အမွီမ်ိဳး သေဘာထားပါ။ ဆရာကို မွီေနတဲ့ဥစၥာ၊ ဘုန္းႀကီး ဘယ္မွမသြားနဲ႔ေနာ္၊ တပည့္ေတာ္ လဲသြားလိမ့္မယ္။ ဒီလိုမွီတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဆရာက ဟိုေက်ာင္းေနတယ္။ သူက ဒီေက်ာင္းေနေပမယ့္လို႔ ဆရာ့ကို မွီေနတာပဲ။ ဆရာစကား နားေထာင္ ေနတာပဲ။ မိဘကို မွီေနတယ္ဆိုတာ မိဘက ဟိုအိမ္ေနတယ္ သူက ဒီအိမ္ေနတယ္။ မိဘမွီျပီးေတာ့ သူႀကီးပြားရတာပဲလို႔ ေျပာတယ္။ ေျပာေပမယ့္လို႔ မိဘအေပၚမွာ သူမွီေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကလည္း ဒီလိုမွီတာ မဟုတ္ဘူး။ ဟဒယ၀တၳဳကိုမွီျပီးေတာ့ ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဟဒယ၀တၳဳတို႔၊ ဦးေႏွာက္တို႔ ရွိလို႔သာ စိတ္ေတြျဖစ္တာ၊ အဲဒီလို မွတ္သားပါ။

ဦးေႏွာက္---
     ဘုန္းႀကီးကေတာ့ ဦးေႏွာက္လို႔ ပံုမွန္မယူဆဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ကဗႏၶိဳျပိတၱာဆိုတာ ရွိတယ္။ ကဗႏၶိဳျပိတၱာဆိုတာ ေခါင္းမပါဘူး။ ေခါင္းမပါဘဲနဲ႔ စိတ္ေတာ့ ျဖစ္ေနတာပဲ။ အမွန္က ဦးေႏွာက္မီွတဲ့ စိတ္မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ ဘုန္းႀကီးယူဆတာေလ။ ဒီျပင္သူေတြကို ဘယ့္ႏွယ္ ညာ့နယ္ မေျပာခ်င္ပါဘူး။

ဘုန္းႀကီးတို႔လက္ခံထား---
     ဟဒယ၀တၳဳကို ဘုရားက ၀တၳဳလို႔ ေဟာတာ၊ ဟဒယလို႔ မေဟာဘူး။ ဓမၼသဂၤဏီမွာ ၀တၳဳရုပ္လို႔ ေဟာတယ္။ မီွရာ၀တၳဳရုပ္။ ဒီ ဟဒယမွာတို႔၊ ဘာတို႔ ဆိုတဲ့ဥစၥာက က်မ္းစာေတြက သတ္မွတ္ျပီးေတာ့ ထားတာ၊ တခါတေလ ဒိန္းခနဲဆိုရင္ ဒီထဲက နည္းနည္း အသိျမန္သလိုလို၊ ဘာလိုလို ရွိေနတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတို႔က လက္ခံထားတာပဲ။
အကုသိုလ္မျပဳဖို႔ လိုတာပါ---
     လက္ခံထားေတာ့လည္း အကုသိုလ္မျပဳဖို႔ လိုတာပါ။ လက္မခံေတာ့လည္း အကုသိုလ္ မျပဳဖို႔ လိုတာပါ။ လက္ခံေတာ့လည္း တရား ႏွလံုးသြင္းဖို႔ လိုတာပါ။ လက္မခံေတာ့လည္း တရားႏွလံုးသြင္းဖို႔ လိုတာပါ။ ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့ ျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဘုန္းႀကီးက ယူဆထားတယ္။
*********************************************************************
(ေမး) အရွင္ဘုရား၊  တပါးေသာရဟန္းက ၀ိနည္းေတာ္ႏွင့္ မအပ္ေသာနည္းျဖင့္ ရရွိထားေသာ ဥပမာ-ဒကာ ဒကာမတို႔ လွဴခ်င္လာေအာင္ ဆြယ္တရားေဟာ၍ ရရွိထားေသာ ဆြမ္း၊ ေက်ာင္း၊ အစရွိသည္တို႔ကို စားသံုးသူ ရဟန္းတိုင္း အျပစ္ရွိသည္-ဟု ဆိုပါသည္။ တရားေတာ္၌ ေစတနာဆႏၵ အဓိကပါ-ဆိုထားရာ မအပ္ေသာနည္းျဖင့္ ရရွိထားေသာ ဆြမ္းမွန္း၊ ေက်ာင္းမွန္း မသိ၍ စားသံုးမိလွ်င္ စားသံုးေနေသာ ရဟန္းသည္ ေစတနာမပါ၍ အျပစ္ရွိသလား

(ေျဖ)
အျပစ္ရွိတာကို တခန္း၊ အာပတ္သင့္တာကို တခန္း၊ အာပတ္သင့္တယ္ဆိုတာ အျပစ္ပဲ။ ျပီးေတာ့ အကုသိုလ္အျပစ္ရွိသလား။ မရွိဘူးလား၊ ဒါကို စဥ္းစားရမယ္။ မအပ္မရာ ေက်ာင္းႀကီးကို ဘုန္းႀကီးတို႔ ေနမိရင္ အာပတ္သင့္တယ္။ အကုသိုလ္အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလားဆိုေတာ့ ယူဆေနၾကတာက အာပတ္ရွိေနရင္ တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ တရားမထင္ႏိုင္ဘူး။ ဒီလို ယူဆေနၾကတယ္။ ဒါကို ဘုန္းႀကီး ျငင္းလည္း မျငင္းပါဘူး။ ေထာက္လည္း မေထာက္ခံပါဘူး။

အာပတ္ႏွစ္မ်ိဳး---
      ဒါျဖင့္ ဒီေက်ာင္းထဲ ေနတာနဲ႔ပဲ ငရဲ-ျပိတၱာ-တိရစၧာန္ တခုခု ျဖစ္ရေတာ့မလားဆိုောတ့ ဘုန္းႀကီးတို႔စာမွာ နိယတအာပတ္၊ အနိယတအာပတ္ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲထားတယ္။ နိယတအာပတ္က မခၽြတ္ဧကန္ အမွန္ငရဲက်မယ္။ တိရစၧာန္-ျပိတၱာ-ျဖစ္မယ္။ အနိယတအာပတ္က မေသခ်ာဘူး။ ေသခါနီးထင္တဲ့ အာရံုနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ နိယတအာပတ္ကေတာ့ ေသခါနီးဧကန္မုခ် ဒီအာရံုကို ဆိုက္မွာ၊ နိယတအာပတ္က ဘယ္လိုအာပတ္မ်ိဳးတုန္းဆိုေတာ့ အႏၲရိယကံဆိုတဲ့ အေမကို သတ္မိတဲ့ ပါဏာတိပါတဆိုတဲ့ အာပတ္မ်ိဳး။ လူလည္း မထြက္ဘူး။ လူထြက္လည္းပဲ သူကေတာ့ က်မွာပဲ။ အင္မတန္ဆိုး၀ါးတဲ့ အကုသိုလ္မ်ိဳး ျပဳထားတယ္၊ ျပဳထားရင္ သူေသခါနီး ထင္ကိုထင္မွာ။ အဲဒါ နိယတအာပတ္။

အဲဒီလိုဟာေၾကာက္လို႔---
     တခ်ိဳ႔အာပတ္ေတြက ကိုယ္လည္း မသိဘူး။ တရားအားထုတ္ေတာ့ မရဘူးလို႔ ဆိုထားတယ္။ ဒါ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္လိမ့္မယ္။ ဒီလိုပဲ ဘုန္းႀကီးလက္ခံတယ္ေလ။ အျပစ္ဘယ္ေလာက္ႀကီးသလဲ ဆိုေတာ့ နဂိုကမွ နိယတအာပတ္မွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ သူေသခါနီး ေကာင္းတဲ့အာရံုေတြ ထင္လာလို႔ရွိရင္ ေကာင္းတဲ့ ဂတိပဲ ေရာက္မွာပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း ဆယ္ေရးတေရး ကိုးေရးတရာ၊ အနိယတျဖစ္တဲ့ အာပတ္ေတြေၾကာင့္လည္း ေသခါနီး ထင္လာတတ္တာ ျဖစ္ေတာ့ ထင္လာတဲ့ ၀တၳဳေတြကလည္း ရွိေတာ့ အဲဒီလိုဟာ ေၾကာက္လို႔မို႔ အာပတ္မသင့္ေအာင္ ဆိုျပီးေတာ့ ႀကိဳးစားေနၾကေတာ့တာပဲ။

*********************************************************************
(ေမး) အရွင္ဘုရား၊ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္အရာမွာ အကုသိုလ္ကံကို မလုပ္ရံုမွ်ျဖင့္ ကုသိုလ္ျဖစ္ပါသလား။ ဥပမာ-အသက္သတ္ျခင္းဆိုတဲ့ အကုသိုလ္ကို က်ဴးလြန္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းအားျဖင့္ ကုသိုလ္ျဖစ္ပါသလား။
(ေျဖ) 
ဒါက သိမ္ေမြ႔တယ္။

ကုသိုလ္၀ိရတီ---
     သူ႔အသက္သတ္ဖို႔လို႔ ေရွ႔ေရာက္လာတယ္။ သတ္မယ္လို႔လည္း စိတ္ကေတာ့ ကူးထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစံုတခုေသာ အျဖစ္ေၾကာင့္ မသတ္ပါဘူးေလလို႔ ေရွာင္လိုက္ရင္ အဲဒီေရွာင္တဲ့စိတ္က ကုသိုလ္စိတ္-၀ိရတီ။ ၀ိရတီ ေစတနာပါေနတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္တယ္။ ေရွာင္တာနဲ႔ကို ျဖစ္တာပဲ။

ညစာမစားဘဲ ေရွာင္တဲ့စိတ္---
     ဘုန္းႀကီးတို႔ ဥပုသ္သည္ေတြမွာ ဥပုသ္မွ ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ဥစၥာ ေရွာင္ေနတာပဲ။
သဘာ၀ကေတာ့ နဂိုတုန္းက ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႔ တရားေတာ္အရ ညစာမစားပါဘူးလို႔ ေရွာင္ေနတာျဖစ္ေတာ့ ညစာစားခ်င္လိုက္တာ၊ စားခ်င္ေပမယ္လို႔ သီလပ်က္မွာစိုးလို႔ သူက ေရွာင္တယ္။ ေရွာင္တဲ့ ၀ိရတီေစတသိက္ ျဖစ္တာပဲ။ အဲဒီဟာ ကုသိုလ္ေခၚတာ။
*********************************************************************
(ေမး) အရွင္ဘုရား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသာတာပန္ျဖစ္ျပီ ရဟႏၲာျဖစ္ျပီ မည္သို႔သိႏိုင္ပါသလဲ။

(ေျဖ)
အစစ္ျဖစ္လို႔ရွိရင္ေတာ့ သူတို႔ ပစၥေ၀ကၡဏာ ဆင္ျခင္ရေသးတယ္။ ဆင္ျခင္တဲ့အခါမွာ တကယ့္ကို နိဗၺာန္အာရံုကို ရေနတယ္။ တကယ့္ကို မဂ္ကို အာရံုရေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူသိတာပဲ။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဆိုရင္ သူ မသိႏိုင္ပါဘူး။ ပစၥေ၀ကၡဏာ မဆင္ျခင္ဘဲနဲ႔ ဆိုရင္ သူ မသိပါဘူး။ ေသာတာပန္ျဖစ္မွန္းလည္း မသိပါဘူး။ မျဖစ္မွန္းလည္း မသိပါဘူး။
********************************************************************
(ေမး) အရွင္ဘုရား၊ ရဟႏၲာသည္ သံဃာေတာ္မ်ား လိုက္နာရန္ ဘုရားရွင္ ပညတ္ေတာ္မူခဲ့ေသာ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတာ္ အထူးသျဖင့္ သံဃာမ်ားနည္းတူ လိုက္နာရပါသလား၊ မလိုက္နာဘဲ ရဟႏၲာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသလား။

(ေျဖ)
ပုထုဇဥ္ထက္ ပိုျပီးေတာင္ လိုက္နာရမယ္။ မလိုက္နာလို႔ရွိရင္ ရဟႏၲာဆိုတာ ေ၀းလို႔၊ ေသာတာပန္ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
(ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၁၀-ေအာက္တိုဘာလ)

No comments: