Monday, June 6, 2011

စူပါစတား အာဟာရဓာတ္ ကယ္(လ္)စီယမ္

လူ႔ခႏၶာကိုယ္အတြင္းမွ မည္သည့္အဂၤါမဆို ကယ္(လ္)စီယမ္ဓာတ္နဲ႔ မကင္းႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ လူအေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ယင္းဓာတ္ကုိ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လံုေလာက္စြာ သိမ္းဆည္း သိုမွီး၍ မထားႏိုင္ၾက။

ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္မွာ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း အေပါမ်ားဆံုး သတၳဳျဒပ္စင္တခုျဖစ္ကာ အခ်ိန္ကာလၾကာျမင့္စြာ ကပင္ ခႏၶာကိုယ္၏ သန္မာေသာအရိုးမ်ား၊ သြားမ်ား၏ ခိုင္ခန္႔မႈႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းမႈတို႔အတြက္ အဓိကအေရး ပါေၾကာင္း သတ္မွတ္ခဲ့ေပသည္။ သို႔ေသာ္ အရိုးမ်ား ျဖစ္ေပၚဖြဲ႔စည္းမႈတြင္ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္၏ အေရးပါပံုမွာ အဆံုးမဟုတ္ဘဲ အစမွ်သာ ရွိေပေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ အရိုးမ်ားက ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္မ်ား သိုမွီးထားရာ ေနရာႀကီးတခုအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့ျပီး ခႏၶာကိုယ္က လိုအပ္လွ်င္ အရိုးမ်ားမွ ဆြဲယူ သံုးစြဲႏိုင္၏။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးတြင္လည္း အစားအစာကဲ့သို႔ေသာ ျပင္ပအရာမ်ားမွ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို ရရွိႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးထားေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ား တည္ရွိေပသည္။

အထက္ေဖာ္ျပပါ ျဖစ္စဥ္ႏွဏ္ခုအနက္ ခႏၶာကိုယ္မွ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို စုပ္ယူသံုးစြဲႏိုင္မႈကို လႈံ႔ေဆာ္ေပးႏိုင္ေသာ အဓိကအရာမွာ ဗိုက္တာမင္(ဒီ) ဓာတ္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ 

အာရွတိုက္တလႊား ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ မည္၍မည္မွ် ေန႔စဥ္ စားသံုးသင့္သည္ဟူေသာ အခ်က္မွာ ကြဲျပား ျခားနားမႈရွိ၏။ စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ အရြယ္ေရာက္သူမ်ားအား ေန႔စဥ္ ကယ္လ္စီယမ္ (၅၀၀)မီလီဂရမ္ စားသံုးရန္ အၾကံျပဳထား၏။ ထိုင္ဝမ္တြင္ (၆၀၀)မီလီဂရမ္၊ မေလးရွားတြင္ (၄၅၀)မီလီဂရမ္ စသည္ျဖင့္ ေန႔စဥ္စားသံုးရန္ သတ္မွတ္ထားရွိပါသည္။ ယခုတိုင္ ကမၻာတလႊားမွ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္မ်ားက ကယ္လ္စီယမ္မွာ အေရးႀကီးေသာ အာဟာရဓာတ္တခုအျဖစ္ သေဘာတူလက္ခံထားၾကဆဲ ျဖစ္၏။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္က လံုေလာက္ေသာ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို အစားအေသာက္မွ မရရွိခဲ့ပါက ပါရာသိုင္းရြိဳက္ အက်ိတ္ ၄-မွ ထုတ္လုပ္ေသာ ပါရာသိုင္းရြိဳက္ေဟာ္မုန္းႏွင့္ ဗိုက္တာမင္(ဒီ)ဓာတ္တို႔က အရိုးမ်ားအတြင္း သိမ္းဆည္းထားသည့္ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္မ်ားကို ထုတ္ေပးရန္ အခ်က္ျပလိုက္ေတာ့၏။ အကယ္၍ တစံုတေယာက္မွာ ကယ္လ္စီယမ္ (သို႔မဟုတ္) ဗိုက္တာမင္(ဒီ)ဓာတ္ ၾကာျမင့္စြာ ခ်ိဳ႔တဲ့ေနခဲ့သည္ဆိုပါက အရိုးမ်ားမွ တျဖည္းျဖည္း ခ်ိနဲ႔အားနည္းလာေပမည္။

မၾကာေသးခင္ကမွ ျပဳလုပ္ျပီးစီးခဲ့ေသာ သုေတသနျပဳခ်က္မ်ားအရ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္မွာ က်န္းမာေရး ျပႆနာႀကီး ၃-ရပ္အေပၚ၌ အလြန္ထိေရာက္စြာ လႊမ္းမိုးမႈရွိႏိုင္ေၾကာင္း အၾကံျပဳခဲ့ၾကပါသည္။

ေသြးတိုေးရာဂါ (High blood pressure)
လူတေယာက္၏ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ကို လႊမ္းမိုးထားေသာအခ်က္ မ်ားစြာရွိသည့္အနက္ မ်ိဳးရိုးဗီဇ၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္၊ ကာယေလ့က်င့္ခန္းမ်ားႏွင့္ တခ်ိဳ႔လူနာမ်ားအဖို႔ အငံစားသံုးေသာ ပမာဏ စသည့္အခ်က္မ်ားက အေရးပါလွသည္။ ၁၉၈၀-ခုႏွစ္ ေစာေစာပိုင္းကပင္ စတင္ခဲ့ေသာ သုေတသနျပဳ ေလ့လာခ်က္မ်ားအရဆိုလွ်င္ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္-ကလည္း ေသြးေပါင္ခ်ိန္အေပၚ၌ သက္ေရာက္မႈ ရွိသည္ကို ေတြ႔ၾကရ၏။

တခ်ိဳ႔လူမ်ား၌ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို သာမန္ထက္ ေလ်ာ့နည္းစြာ စားသံုးျခင္းေၾကာင့္ ေသြးတိုုးေရာဂါ ပိုမိုျဖစ္ပြားေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရပါသည္။ ၁၉၉၄-ခုႏွစ္ ေဟာင္ေကာင္အစိုးရ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္တရပ္တြင္ ျပင္ပလူနာအျဖစ္ လာေရာက္ျပသေသာ ေရာဂါမ်ားအနက္ ေသြးတိုးေရာဂါမွာ ကုသမႈအေပးရဆံုး ေရာဂါ ျဖစ္ေန၏။ ေဟာင္ေကာင္ျမိဳ႔၊ တရုတ္ယူနီဗာစီတီမွ အစာအာဟာရသိပၸံပညာရွင္  Georgia Guldan-၏ ယူဆခ်က္မွာ တရုတ္ဟင္းလ်ာမ်ားအထဲတြင္ အငံဓာတ္ (ဆား)မ်ားကို ပိုမုိပါဝင္မႈက ေသြးတိုးေရာဂါ ျဖစ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းတရပ္ ျဖစ္ယံုမွ်မက ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို ေလ်ာ့နည္းစားသံုးျခင္းကလည္း ဆက္ႏြယ္ေနေသာ အေၾကာင္းရင္းတရပ္ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟူ၍ပင္။ ေသြးတိုးေရာဂါ ျဖစ္တဲ့သူတိုင္းကို ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ေလ်ာ့နည္းစားသံုးတာေၾကာင့္လို႔ ေျပာလို႔မရေပမယ့္လို႔ တခ်ို႔လူနာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒီႏွစ္ခုဟာ ဆက္စပ္မႈရွိတာေတာ့ အမွန္ပဲ-လို႔ သူကဆိုခဲ့သည္။

သာမန္အားျဖင့္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာခ်ိန္တြင္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ျမင့္တက္လာတတ္ေသာ အေျခအေနကို ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ေလ်ာ့နည္းလာျခင္းက ပိုမိုအားေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္တတ္ေပသည္။

၁၉၉၇-ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သုေတသနျပဳ စမ္းသပ္ခ်က္တခုအရ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ သာမန္ သို႔မဟုတ္-ျမင့္တက္ေနေသာ အရြယ္ေရာက္သူမ်ားႏွင့္ ေသြးတိုးေရာဂါ အတန္အတင့္ရွိသူမ်ား၏ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ကို အဆီဓာတ္ေလ်ာ့နည္းေသာ ႏို႔ထြက္ပစၥည္း အစားအစာမ်ား ေန႔စဥ္ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ၁,၂၀၀ မီလီဂရမ္အထိ ပါဝင္ေသာ သစ္သီးႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား စားသံုးျခင္းက သိသိသာသာႀကီး ေလ်ာ့နည္းက်ဆင္းေစျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။

 ထို႕ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔ပညာရွင္မ်ားက ေသြးတိုးေရာဂါကို ကုသရာတြင္ ဆား(အငံ)ပါေသာ အစားအစာမ်ားကို ေလ်ာ့စားသည္ထက္ ကယ္လ္စီဝမ္ ျပည္ဝေသာ အစားအစာမ်ားကို စားသံုးျခင္းက ပိုမိုထိေရာက္မႈ ရွိႏိုင္ေၾကာင္း အျမင္ေျပာင္းလဲလာခဲ့ၾကပါသည္။

ေဒါက္တာ Guldan -က အာရွတိုက္မွ ျမိဳ႔ျပေန ကေလးငယ္ အမ်ားစုမွာ အာဟာရဓာတ္ျပည္ဝမႈ မရွိေသာ အစားအစာမ်ားကို စားေသာက္ေနၾကေၾကာင္း၊ ေဟာင္ေကာင္တြင္ အသက္ ၁၀-ႏွစ္မွ ၁၂-ႏွစ္အရြယ္ ကေလးလူဦးေရ၏ ထက္ဝက္မွာ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို လံုေလာက္စြာမရရွိၾကေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိ ခဲ့ရ၏။ ထို႔အျပင္ တျခားျဖည့္စြက္ရန္ အခ်က္အရပ္မွာ ကာယေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကိုလည္း မွန္ကန္ လံုေလာက္စြာ မလုပ္ၾကျခင္းလည္း ပါသည္။

ေဒါက္တာ Guldan-က ဆက္လက္၍ ရွင္းျပသည္မွာ လူတဦး၏ တသက္တာလံုးတြင္ သူ၏အရိုးမ်ားအတြင္း၌ တျပိဳင္နက္ျဖစ္ေပၚေနေသာ ျဖစ္စဥ္ႀကီးႏွစ္ခု ရွိေၾကာင္း ယင္းျဖစ္စဥ္ႏွစ္ခုမွာ အရိုးမ်ား ျဖစ္ထြန္း တည္ေဆာက္ျခင္းႏွင့္ အရိုးမ်ား ပ်က္ယြင္းေနမႈတို႔ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကာယေလ့က်င္ခန္းမ်ား မွန္မွန္ မျပဳလုပ္ျခင္းက  အရိုးမ်ားျဖစ္ထြန္းတည္ေဆာက္ေနမႈ  ျဖစ္စဥ္ကို ေႏွးေကြးေစႏိုင္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ မိဘမ်ားက မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ားကို ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ျပည့္ဝေသာ အစားအေသာက္မ်ား ျဖစ္သည့္ ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ စိမ္းလန္းေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ပိုမိုစားသံုးၾကရန္ တိုက္တြန္းရံုတင္မကပဲ ကာယေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကိုလည္း မွန္မွန္ျပဳလုပ္ၾကရန္ တိုက္တြန္းဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း ေဒါက္တာ Guldan-က ရွင္းျပခဲ့ပါသည္။

ကင္ဆာ (Cancer)
ခႏၶာကိုယ္အတြင္းရွိ တစ္သ်ဴးမ်ားမွာ အေပၚယံအေရျပား အလႊာကို ဖြဲ႔စည္းထားေသာ epithelial ဆဲလ္မ်ားကဲ့သို႔ေသာ ဆဲလ္မ်ားျဖင့္အနားသတ္တေလွ်ာက္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ထား၏။ ယင္းဆဲလ္မ်ားက  အသစ္ေပါက္ဖြားလာျခင္း၊ ရင့္ေရာ္လာျခင္း၊ ေရြ႔ေလ်ာကြာက်သြားျခင္း၊ ယင္းေနရာမ်ား၌ ဆဲလ္အသစ္မ်ားက အစားထိုးဝင္ေရာက္လာျခင္း စသည္ျဖင့္ သံသရာလည္ေန၏။ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း အူမႀကီးနံရံ တေလွ်ာက္ရွိ ယင္း epithelial ဆဲလ္မ်ား ပြားမ်ားလာမႈႏွင့္ အူမႀကီး ကင္ဆာျဖစ္မႈကို ဆက္စပ္၍ ျပသလာၾကပါသည္။

ေလ့လာခ်က္မ်ားအရ အဆီဓာတ္မ်ားစြာပါေသာ အစားအစာမ်ားႏွင့္ အူမႀကီးကင္ဆာေရာဂါ ဆက္စပ္မႈကို ေတြ႔ရွိၾကရပါသည္။ သီအိုရီတခုမွာ အဆီဓာတ္မ်ားႏွင့္ သည္းေျခရည္အက္ဆစ္ဓာတ္မ်ားက ဆဲလ္မ်ားကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစကာ သာမန္မဟုတ္ေသာ ဆဲလ္မ်ား တိုးပြားလာေစမႈကို လႈံ႔ေဆာ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။

ယမန္ႏွစ္က နယူးေရာ့ခ္ St Luke's Roosevelt ေဆးရံုႀကီးမွ အူႏွင္အစာလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ ဌာနမွဴး Peter Holt က အေမရိကန္ဆရာဝန္မ်ားအသင္း  ဂ်ာနယ္တြင္ အစီရင္ခံ ေဖာ္ျပခဲ့သည္မွာ အူမႀကီးအတြင္း polyp ေခၚ အသားပိုတခုအား ခြဲစိတ္ကုသမႈ ခံယူရန္ရွိသည့္ အရြယ္ေရာက္ လူနာ ၇၀-တို႔အား ေလ့လာ သုေတသနျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ယင္းလူနာမ်ားက အဆီဓာတ္ေလ်ာ့နည္း၍ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ၁,၅၀၀ မီလီဂရမ္အထိ ပါဝင္ေသာ ႏို႔ထြက္အစားအေသာက္မ်ားကို စားသံုးျခင္းေၾကာင့္ အူမႀကီးအတြင္း သာမန္မဟုတ္ေသာ ဆဲလ္မ်ား ပြားမ်ားလာမႈကို ဟန္႔တားေပးေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိခဲ့ရပါသည္။ (ယင္း အူမႀကီးအတြင္းရွိ polyp အသားပိုမ်ားမွာ အူမႀကီးကင္ဆာအဆင့္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ပါသည္)

ရာသီေသြးမေပၚမီ ျဖစ္ေပၚေသာ ေဝဒနာစု (PMS)
အမ်ိဳးသမီးဦးေရ၏ ၄၀-ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ PMS ေခၚ ရာသီေသြးမေပၚမီ ျဖစ္ေပၚတတ္ေသာ ေဝဒနာတခ်ိဳ႔ကို ခံစားရေလ့ရွိပါသည္။ ယင္းတို႔မွာ စိတ္အေနအထားမ်ား ေျပာင္းလဲမႈရွိျခင္း၊ မ်က္ႏွာ, ေျခ, လက္မ်ား ေရာင္တတ္ျခင္း၊ သေရစာမ်ား မၾကာခဏ စားလိုစိတ္ရွိျခင္းႏွင့္ နာက်င္မႈေဝဒနာမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ယင္းကဲ့သို႕ ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမ်ားအနက္ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို တာရွည္စြာ အလံုအေလာက္ မရရွိမႈေၾကာင့္ဟု St Luke's Roosevelt ေဆးရံုႀကီးမွ ေဆးညႊန္ၾကားေရးမွဴး Thys-jacobs က ယံုၾကည္ယူဆခဲ့ပါသည္။

Thys-jacobs ႏွင့္ တျခား ေဆးသုေတသနဌာနႀကီး ၁၁-ခုတို႔ အတူပူးေပါင္း၍ PMS ေဝဒနာခံစားေနၾက ရေသာ အမ်ိဳးသမီး ၄၆၆-ေယာက္အား ကယ္လိစီယမ္မ်ားေကၽြး၍ စမ္းသပ္ၾကည့္ရႈခဲ့ရာ လစဥ္ သူတို႔ခံစားေနၾကရေသာ ေဝဒနာမ်ားမွ သက္သာမႈရွိေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႔ရွိရေပသည္။ ထိုစမ္းသပ္မႈတြင္ ပါဝင္ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ေန႔စဥ္ ကယ္လ္စီယမ္ ၁,၂၀၀ မီလီဂရမ္ စားသံုးပါက သူတို႔၏ေယဝဒနာမ်ား ၄၈-ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ သက္သာေပ်ာ္ကင္းေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရ၏။ ကယ္လ္စီယမ္မေပးဘဲ စမ္းသပ္ေသာ သီးျခား အုပ္စုတြင္ ၃၀-ရာခိုင္ႏႈန္းသာ သက္သာသည္ကို ႏႈိင္းယွဥ္ေတြ႔ရွိရ၏။ ကယ္လ္စီယမ္ ေသာက္သံုးေနသူ ေလးေယာက္အနက္ တေယာက္တြင္ နာက်င္ကိုက္ခဲမႈမ်ား ၅၄-ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ေလ်ာ့နည္းက်ဆင္းသြားျပီး ကယ္လ္စီယမ္ မစားသူ အုပ္စုတြင္မူ ၁၅-ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ တိုးပြားလာေၾကာင္း စမ္းသပ္ေတြ႔ရွိရ၏။ Thys-jacods-က PMS ေဝဒနယ ခံစားေနရသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ေသြးႏွင့္ေဆးတြင္ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ပမာဏ သာမန္အတိုင္းရွိေကာင္း ရွိႏိုင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ပါရသိုင္းရိြဳက္အက်ိတ္၏ ေဟာ္မုန္းဓာတ္မ်ား လြန္စြာျမင့္မားမႈက အရိုးမ်ားမွ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ထပ္မံ ျဖည့္စြက္လိုက္ေသာ အေၾကာင္းတရပ္ကိုလည္း Thys-jacods-ကေျပာျပခဲ့ေသးသည္။ ယင္းမွာ ေနေရာင္နဲ႔ ထိတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ဗိုက္တာမင္(စီ)ဓာတ္ ၈၀-ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ႔ အေရျပားထဲမွာ ထုတ္လုပ္ေကာင္း ထုတ္လုပ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီး အေတာမ်ားမ်ားဟာ ေနေရာင္ကို ေရွာင္ေလ့ရွိတတ္ၾကတာမို႔ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္တာမင္(ဒီ)ပမာဏက သာမန္ထက္ အမ်ားႀကီး ေလ်ာ့နည္းနိမ့္က်ေနပါလိမ့္မယ္-ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ျပည့္ဝေသာ အစားအေသာက္မ်ား-
၁။ သဘာဝအဆီ အနည္းငယ္သာ ပါဝင္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္-ပမာဏ ၂၀၀-ဂရမ္, ကယ္လ္စီယမ္(mg) ၄၂၀-မီလီဂရမ္။
၂။ ငါးေသာတၱာ(ဗူး), ၁၀၀-ဂရမ္, ၃၈၀-မီလီဂရမ္။
၃။ ႏို႔ (အဆီႏႈတ္ျပီး), လက္ဖက္ရည္ခြက္ တခြက္စာ, ၃၂၀-မီလီဂရမ္။
၄။ တရုတ္ေဂၚဖီ, ၁၀၀-ဂရမ္, ၂၄၀-မီလီဂရမ္။
၅။ ပဲဒိန္, ၁၀-ဂရမ္, ၁၅၀-မီလီဂရမ္။
၆။ ခ်ီဒါ(ဒိန္ခဲ), ၁၀-ဂရမ္, ၂၃၃-မီလီဂရမ္။
၇။ ေတာင္ၾကာကေလး, ၁၀၀-ဂရမ္, ၁၁၄-မီလီဂရမ္။
၈။ တရုတ္ေဂၚဖီထုပ္, ၁၀၀-ဂရမ္, ၁၀၂-မီလီဂရမ္။
၉။ လိေမၼာ္သီး, ၁-လံုး, ၇၀-မီလီဂရမ္။
၁၀။ ေဒါက္ခြရြက္, ၁၀၀-ဂရမ္, ၆၀-မီလီဂရမ္။

ေဒါက္တာေဇာ္သန္း
(Ref;The Superstar Nutrient by jane Brody Slogan, Reader's Digest, June, 1999.

No comments: