ဒုဗၺစ သိကၡာပုဒ္

အမႈသည္---အရွင္ဆႏၷ။

အမႈ---ဆံုးမသည္ကို မနာခံမႈ။

အရွင္ဆႏၷ အေျပာရခက္ပံု။ ။ ဘုရားရွင္၏ ဖြားဖက္ေတာ္ျဖစ္ေသာ အရွင္ဆႏၷသည္ အျခားရဟန္းတို႔က “ဤမည္ေသာအမႈကို မျပဳႏွင့္, မအပ္ပါဘူး”ဟု ေျပာဆိုဆံုးမေသာအခါ ထိုရဟန္းတို႔ကို ဤသို႔ ျပန္ေျပာေလ့ ရွိ၏။

“တပည့္ေတာ္ရဲ႔ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႔ တရား၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႔ အရွင့္သားေတာ္သည္ တရားေတာ္ကို ထိုးထြင္း၍ သိထားတာျဖစ္တယ္၊ ေလမုန္တိုင္းႀကီး တိုက္လာသည့္အခါ ျမက္ ထင္း သစ္ရြက္ အမႈိက္သရို က္

ေတြကို တေနရာ၌ ဖယ္ရွားလိုက္သလို, ေတာင္ေပၚမွ စီးက်လာေသာ ျမစ္ေရသည္ ေမွာ္ေသး ေမွာ္ညႇင္းတို႔ကို တေနရာ၌ ဖယ္ရွားလိုက္သလို၊ ထို႔အတူ ကိုယ္ေတာ္တို႔တေတြကို တပည့္ေတာ္က ဖယ္ရွားႏိုင္တယ္၊ ကိုယ္ေတာ္တို႔က တပည့္ေတာ္ကို ေျပာစရာ ဆိုစရာလို႔ မွတ္ေနၾကသလား, တပည့္ေတာ္ကသာ ကိုယ္ေတာ္တို႔ကို (မေတာ္တာရွိလွ်င္) ေျပာရ ဆိုရ ဆံုးမရမွာ”...ဤသို႔ ျပန္၍ ေျပာေလ့ရွိ၏။ 

ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရားရွင္ သိေတာ္မူ၍ ဤသိကၡာပုဒ္ကို ပညတ္ေတာ္မူရေလသည္။

သိကၡာပုဒ္ ပါဠိေတာ္။ ။ ဘိကၡဳပေနဝ ဒုဗၺစဇာတိေကာ ေဟာတိ ဥေဒၵသပရိယာပေႏၷသု သိကၡာပေဒသု၊ ဘိကၡဴဟိ သဟဓမၼိကံ ဝုစၥမာေနာ အတၱာနံ အဝစနီယံ ကေရာတိ၊ မာ မံ အာယသၼေႏၲာ ကိဥၥိ အဝစုတၳ ကလ်ာဏံ ဝါ ပါပကံ ဝါ၊ အဟမၸာယသၼေႏၲ န ကိဥၥိ ဝကၡာမိ ကလ်ာဏံဝါ ပါပကံ ဝါ၊ ဝိရမထာယသၼေႏၲာ မမ ဝစနာယာတိ၊ ေသာ ဘိကၡဳ ဘိကၡဴဟိ ဧဝမႆ ဝစနီေယာ၊ မာယသၼာ အတၱာနံ အဝစနီယံ အကာသိ၊ ဝစနီယေမဝ အာယသၼာ အတၱာနံ ကေရာတု၊ အာယသၼာပိ ဘိကၡဴ ဝဒတု သဟဓေမၼန၊ ဘိကၡဴပိ အာယသၼႏၲံ ဝကၡႏၲိ သဟဓေမၼန၊ ဧဝံ သံဝၯာ ဟိ တႆ ဘဂဝေတာ ပရိသာ, ယဒိဒံ အညမညဝစေနန အညမညဝု႒ာပေနနာတိ၊ ဧဝဥၥ ေသာ ဘိကၡဳ ဘိကၡဴဟိ ဝုစၥမာေနာ တေထဝ ပဂၢေယွယ်၊ ေသာ ဘိကၡဳ ဘိကၡဴဟိ ယာဝတတိယံ သမႏုဘာသိတေဗၺာ တႆ ပဋိနိႆဂၢါယ၊ ယာဝတတိယေဥၥ သမႏုဘာသိယမာေနာ တံ ပဋိနိႆေဇၨယ်၊ ဣေစၥတံ ကုသလံ၊ ေနာ ေစ ပဋိနိႆေဇၨယ်၊ သံဃာဒိေသေသာ။

သိကၡာပုဒ္ ျမန္မာျပန္ အက်ဥ္း။ ။ ရဟန္းျဖစ္ပါလ်က္ ပါတိေမာက္၌ (ဝိနည္းပါဠိေတာ္၌) အက်ံဳးဝင္ကုန္ေသာ သိကၡာပုဒ္ဆို္င္ရာဝယ္  အေျပာခက္ အဆိုခက္ ျဖစ္ေနအံ႔၊ ရဟန္းတို႔က သိကၡာပုဒ္ျဖင့္ ေျပာဆိုဆံုးမလွ်င္ မိမိကိုယ္ကို သူမ်ား အဆံုးအမခံမည့္သူ မဟုတ္ေၾကာင္း ျပန္၍ေျပာအံ႔၊

ေျပာပံုကား...“အရွင္ဘုရားတို႔...တပည့္ေတာ္ကို ေကာင္းေကာင္ဆိုးဆိုး ဘာကိုမွ် မေျပာၾကပါနဲ႔၊ တပည့္ေတာ္ကလည္း အရွင္ဘုရားတို႔ကို ေကာင္းတာျဖစ္ေစ, ဆိုးတာျဖစ္ေစ ဘာကိုမွ် ေျပာလိမ့္မည္မဟုတ္၊ တပည့္ေတာ္ကို ေျပာျခင္း ဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကပါ”

ဤသို႔ ျပန္ေျပာအံ႔၊ ထိုအဆံုးအမခက္ေသာရဟန္းကို အျခားရဟန္းတို႔က ေျပာရမည္မွာ-

”အရွင္သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေျပာရ မဆိုရသူ မလုပ္ပါနဲ႔၊ အရွင္ကလည္း ရဟန္းတို႔ကို သိကၡာပုဒ္ျဖင့္ (မေတာ္တာရွိလွ်င္) ေျပာပါ၊ ရဟန္းတို႔ကလည္း သိကၡာပုဒ္ျဖင့္ အရွင့္ကို ေျပာပါလိမ့္မည္၊ 
ဤသို႔ အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆိုၾကျခင္း (အာပတ္သင့္လွ်င္) အာပတ္မွထေအာင္ အခ်င္းခ်င္း ကူညီၾကျခင္းေၾကာင့္သာ ထိုဘုရားရွင္၏ တပည့္ပရိသတ္သည္ ဤအေျခအေနတိုင္ေအာင္ တိုးတက္ႀကီးပြားလာရပါသည္၊ (တပါးႏွင့္တပါး ေျပာခြင့္ ဆိုခြင့္ ဆံုးမခြင့္ မရ၍ မေျပာၾက မဆံုးမၾကလွ်င္ ဆုတ္ယုတ္ကုန္ပါလိမ့္မည္-ဟူလို) 

ဤသို႔ ရဟန္းတို႔က ေျပာပါလ်က္ (အေျပာအဆို မခံလိုျခင္းဟူေသာ) သူ႔ဝါဒကို မစြန္႔ဘဲ ခ်ီးေျမႇာက္ေနေသးလွ်င္ ထိုရဟန္းကို သံဃာအလယ္သို႔ အတင္းဆြဲေခၚ၍ ဉတ္ကမၼဝါစာျဖင့္ ဆံုးမရမည္၊ ထိုသို႔ ဆံုးမ၍ သူ႔ဝါဒကို စြန္႔လွ်င္ ေကာင္း၏၊ မစြန္႔လွ်င္ တတိယကမၼဝါစာ အဆံုး၌ သံဃာဒိေသသ္အာပတ္ သင့္သည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ယခုေခတ္၌ မ်ားေသာအားျဖင့္ တိုက္ကို၄င္း, ေက်ာင္းကို၄င္း အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကေသာ တိုက္အုပ္ ေက်ာင္းထုိင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ တိုက္ရွိသံဃာ ေက်ာင္းရွိသံဃာမ်ားကို မေျပာဝံ႔ မဆံုးမဝံ႔ၾကေတာ့၊ လက္ေအာက္ သံဃာမ်ားသည္လည္း အေတာ္မ်ားမ်ားက ထိုတိုက္အုပ္ ေက်ာင္းထိုင္ကို မွီခိုအားထားလို၍ လာေရာက္ေနထိုင္ၾကသည္မဟုတ္, ေနရာရရံုေလာက္ကို ရည္ရြယ္၍ လာေရာက္ေနထိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္၏၊ စာသင္ျခင္းကိစၥကိုမူ သင့္ေတာ္ရာပုဂၢိဳလ္ထံ (အျခားေက်ာင္း အျခားတိုက္မွာျဖစ္ေစ) သြားေရာက္ သင္ယူၾကေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အခ်င္းခ်င္း မွီခိုအားထားျခင္း မရွိၾကေသာေၾကာင့္လည္း ေျပာဆိုဆံုးမဖို႔ မလြယ္ကူၾကေတာ့ေခ်၊ ဤကား ျမိဳ႔စာသင္တိုက္မ်ား၌ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျဖစ္ေနပံုတည္း။

ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနမႈေၾကာင့္ “ဧဝံ သံဝၯာ ဟိ တႆ ဘဂဝေတာ ပရိသာ၊ ယဒိဒံ အညမညဝစေနန =အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆိုဆံုးမလာျခင္းေၾကာင့္သာ ဘုရားရွင္၏ ပရိသတ္သည္ ဤအေျခအေနတိုင္ေအာင္ သီလ သမာဓိ ပညာအားျဖင့္ ႀကီးပြားတိုးတက္လာရပါသည္”ဟူေသာ စကားႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကာ “အခ်င္းခ်င္း မဆံုးမႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားသာသနာေတာ္ႀကီးသည္ ဤအေျခအေနတိုင္ေအာင္ သီလ သမာဓိ ပညာအားျဖင့္ ဆုတ္ယုတ္လာခဲ့ရပါသည္”ဟု ျငီးျငဴရေသာေခတ္သို႔ ေရာက္လုနီးပါး ျဖစ္ေနရပါသည္၊ ဤအေျခအေနကို တမ်ိဳးတမည္ေျပာင္းေအာင္ လက္ရွိဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အစိုးရကသာ မျပဳျပင္ႏိုင္ပါလွ်င္ ဤသာသနာေတာ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ဤအေျခအေနမွ်ပင္ တည္တံ႔ဖို႔ ခဲယဥ္းပါလိမ့္မည္။

အရွင္ဇနကာဘိဝံသ-ဘာသာျပန္ဆို ေရးသားအပ္ေသာ 

ဘုရားဥပေဒေတာ္ႀကီး-စာမ်က္ႏွာ ၅၁-မွာ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။