Tuesday, May 1, 2012

ေသရြာျပန္ ကိုေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ေရဖ်ဥ္းေရာဂါအတြက္ ေဆးတစ္လက္

ကိုေအာင္ဆန္းျဖစ္ပြားသည့္ ေရာဂါေဝဒနာမွာ ေရဖ်ဥ္းေရာဂါျဖစ္သည္။ ေရဖ်ဥ္းေရာဂါဟူသည္ ခႏၶာကိုယ္ အတြင္းရွိ အသည္းေဖာက္ျပန္ ပ်က္စီးျပီး ပံုမွန္အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္သည့္အခါ ဝမ္းဗိုက္အတြင္း ေရမ်ား စုေဝးလာျပီး ဝမ္းဗိုက္ ေဖာင္းလာျခင္းျဖစ္သည္။

ေရဖ်ဥ္းေရာဂါျဖစ္ျပီေဟ့ ဆိုလွ်င္ ျပန္လည္ေပ်ာက္ကင္းသူ ရွားသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေသဆံုးရသူကမ်ား၏။ အသည္းကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစသည့္ အေၾကာင္းတရားမ်ားအနက္ အရက္ကို အလြန္အကၽြံ စြဲျမဲစြာ ေသာက္သံုးျခင္းသည္ အဓိကအခ်က္တစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။
ေသလူျဖစ္ေနေသာ ကိုေအာင္ဆန္းကို ဦးေက်ာ္ေဆြႏွင့္ မိသားစုတို႔က မတၱရာနယ္ဘက္က တိုင္းရင္းေဆး ဆရာ ဦးသက္ဆိုသူကို ပင့္၍ ကိုေအာင္သန္းအိမ္သို႔ ေရာက္လာ၏။ ဦးသက္သည္ ေနအိမ္သို႔ ေရာက္ရွိျပီးေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကိုေအာင္ဆန္း လဲေလ်ာင္းေနသည့္ အိပ္ရာကို ဖ်ာခ်ပ္အလိုက္ ဆြဲယူလိုက္ျပီး ဘုရားစင္ေရွ႔တည့္တည့္တြင္ ထားလိုက္သည္။

ဖေယာင္းတိုင္ ကိုးတိုင္ကို လက္ႏွစ္ဆစ္ခန္႔အရြယ္ ျဖတ္ျပီး ကိုေအာင္ဆန္း၏ နဖူး၊ ပခံုးႏွစ္ဖက္၊ ရင္ဘတ္၊ ဝမ္းဗိုက္တို႔တြင္ ထြန္းညႇိတင္ထားျပီး ဘုရားရွင္အား ကပ္လွဴပူေဇာ္သည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ဘုရားရွင္အား ဆီးမီးပူေဇာ္ရာတြင္ ကိုေအာင္ဆန္း၏ ခႏၶာကိုယ္အား ဆီမီးခြက္သဖြယ္ျပဳ၍ ကုသိုလ္ယူေစျခင္းျဖစ္သည္။
ဆရာသက္သည္ ေနအိမ္ေရွ႔ ဘုရားစင္တြင္ ဘုရားရွိခိုး၊ ေမတၱာပို႔၊ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ား ရြတ္ဖတ္ျပီးေနာက္ နာရီဝက္ခန္႔ တရားထိုင္သည္။ တရားထိုင္ျပီးေနာက္ ဆရာသက္က ကိုေအာင္ဆန္း၏ မိသားစုအား---
ဒီလူနာ မေသဘူး၊ ကုသလို႔ အခ်ိန္မီပါတယ္၊ သံုးရက္ေက်ာ္ရင္ ထူးျခားလာမယ္-ဟု အားေပးစကား ေျပာသည္။ 

ထို႔ေနာက္ ဆရာသက္က ကိုေအာင္ဆန္း၏ မိသားစုအား ေအာက္ပါေဆးပစၥည္းမ်ားကို အရွာခိုင္းသည္။ ထိုပစၥည္းမ်ားမွာ ရွာေဖြရလြယ္ကူသျဖင့္ ေန႔မကူးဘဲ ရွာေဖြေပးလိုက္ၾကသည္။ ဆရာသက္ ရွာခိုင္းသည့္ ေဆးပစၥည္းမ်ားမွာ---
၁။ ႏြားသည္းေျခ (၁)လံုး။
၂။ တစ္ပိႆာခန္႔ အရြယ္ရွိ ငါးၾကင္းတစ္ေကာင္၏ သည္းေျခ (၁)လံုး။
၃။ စပါးႀကီး သည္းေျခ (တစ္မတ္သား)
၄။ ရွိန္းခို (ငါးမူးသား)
၅။ ဝေရာမ ထန္းလ်က္ (၂၅-က်ပ္သား) (အမည္းေရာင္ ထန္းလ်က္)
၆။ သံဒယ္အိုး (၁)လံုး။
၇။ ေၾကာင္ပန္းသား ထင္းအေျခာက္။
၈။ ေကာက္ညႇင္းဆန္ အမႈန္႔ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ ပန္းကန္ (၁)လံုးခန္႔။


ဆရာသက္သည္ လိုအပ္သည့္ ေဆးပစၥည္းမ်ား ရရွိျပီးေနာက္ ထန္းလ်က္ ၂၅-က်ပ္သားကို အရည္ေပ်ာ္ေအာင္ သံဒယ္အိုးျဖင့္ က်ိဳခ်က္သည္။ ထင္းအျဖစ္ ေၾကာင္ပန္းသား ထင္းအေျခာက္ကို သံုးျပီး ေယာက္မအျဖစ္လည္း ေၾကာင္ပန္းသားကိုပင္ အသံုးျပဳသည္။
ထန္းလ်က္ အရည္ေပ်ာ္ခ်ိန္တြင္ ႏြားသည္းေျခ၊ ငါးၾကင္းသည္းေျခ၊ စပါးႀကီးသည္းေျခ၊ ရွိန္းခိုတို႔ကို ထည့္ျပီး ေမႊသည္။ ထို႔ေနာက္ ေကာက္ညႇင္းဆန္အမႈန္႔ ထပ္ထည့္သည္။ ေကာက္ညႇင္းဆန္အမႈန္႔ ထည့္ျခင္းမွာ ေဆးလံုးလံုးရာတြင္ အေစးဓာတ္ရွိျပီး လြယ္ကူရန္ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာျပသည္။


ဤသို႔ျဖင့္ ေဆးအမည္အားလံုး သမသြားျပီး ေညာင္ေစး က်လာသည့္အခ်ိန္တြင္ သံဒယ္အိုးကို မီးဖိုမွခ်ျပီး အေအးခံထားသည္။ ထို႔ေနာက္ စားေတာ္ပဲေစ့ခန္႔ အရြယ္ ေဆးလံုးမ်ားလံုး၍ ေနရိပ္တြင္ အေျခာက္လွန္းသည္။ ထိုေဆးလံုးမ်ားကို တစ္ခါစား သံုးလံုးႏႈန္းျဖင့္ နံနက္၊ ေန႔လယ္၊ ညေန တစ္္ရက္သံုးႀကိမ္ ကိုေအာင္ဆန္းကို တိုက္ေကၽြးသည္။
ေဆးစားျပီး ငါးရက္ခန္႔အၾကာတြင္ ေဘာလံုးႀကီးတစ္လံုးပမာ ေျပာင္တင္းေနသည့္ ကိုေအာင္ဆန္း ဝမ္းဗိုက္သည္ အေရခြံမ်ား တြန္႔၍လာသည္။ ဝမ္းဗိုက္အေရာင္ ေလ်ာ့လာသည့္သေဘာပင္ ျဖစ္သည္။


ဤသို႔ျဖင့္ ေဆးကို ပံုမွန္စားသံုးခဲ့ရာ ေဆးတစ္ဖံုအကုန္တြင္ ကိုေအာင္ဆန္း၏ ဝမ္းဗိုက္သည္ မူလအေနအထားသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ အသားအေရလည္း စိုျပည္လာျပီး လူလည္း ပံုမွန္ သြားလာလႈပ္ရွားႏိုင္သည့္ က်န္းမာေသာဘဝသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။
ယခု စာေရးေနသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ တြက္ဆပါက ကိုေအာင္ဆန္း ေရဖ်ဥ္းေရာဂါ ေပ်ာက္သည္မွာ သံုးႏွစ္ခန္႔ရွိျပီ၊ ျပန္လည္ျဖစ္ေပၚျခင္း မရွိေတာ့၊ ထိုနည္းတူ ကိုေအာင္ဆန္းတစ္ေယာက္ အရက္ကို လွည့္၍ပင္ မၾကည့္ေတာ့။ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးကို ေစာက္ခ်လုပ္ကိုင္လ်က္ရွိ၏။


ကိုေအာင္ဆန္းတစ္ေယာက္ ေသေပါက္ေသဝမွ ျပန္လာျပီး ယခင္ကကဲ့သို႔ လူေကာင္းပကတိ ျဖစ္လာေသာ္လည္း ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္တြင္ နာမည္က တြင္ေနေသးသည္။ အဲဒါကေတာ့ “ေသရြာျပန္ ေအာင္ဆန္း”ပါတဲ့။


(ကမ္းနဖူးက စမ္းဦး) ကသာ။

No comments: