Thursday, September 6, 2012

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္တို႔၏ ေက်းဇူးစကား ( ၆ )

( ဝိပလႅာသ ဆိုသည္ကား )
မဟုတ္မမွန္၊ ေဖာက္ျပန္မွားယြင္းျခင္းကို ဆိုသည္။
ေဖာက္ျပန္ျခင္း သံုးပါးရွိ၏၊
၁။ သညာ၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္း တပါး
၂။ စိတ္၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္း တပါး
၃။ ဒိ႒ိ၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္း တပါး
(၁-အမွတ္မွားျခင္း၊ ၂-အသိမွားျခင္း၊ ၃-အျမင္မွားျခင္း ဟူလို)

သညာ၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္း ေလးပါး ရွိ၏။
၁။ အနိစၥ၌ နိစၥဟူ၍ အမွတ္မွားျခင္း တပါး
၂။ ဒုကၡ၌ သုခဟူ၍ အမွတ္မွားျခင္း တပါး
၃။ အနတၱ၌ အတၱဟူ၍ အမွတ္မွားျခင္း တပါး
၄။ အသုဘ၌ သုဘဟူ၍ အမွတ္မွားျခင္း တပါး

စိတ္ေဖာက္ျပန္ျခင္းလည္း ေလးပါး ရွိ၏။
၁။ အနိစၥ၌ နိစၥဟူ၍ အသိမွားျခင္း တပါး
၂။ ဒုကၡ၌ သုခဟူ၍ အသိမွားျခင္း တပါး
၃။ အနတၱ၌ အတၱဟူ၍ အသိမွားျခင္း တပါး
၄။ အသုဘ၌ သုဘဟူ၍ အသိမွားျခင္း တပါး

ဒိ႒ိ၏ ေဖာက္ျပန္ျခင္းလည္း ေလးပါး ရွိ၏။
၁။ အနိစၥ၌ နိစၥဟူ၍ အျမင္မွားျခင္း တပါး
၂။ ဒုကၡ၌ သုခဟူ၍ အျမင္မွားျခင္း တပါး
၃။ အနတၱ၌ အတၱဟူ၍ အျမင္မွားျခင္း တပါး
၄။ အသုဘ၌ သုဘဟူ၍ အျမင္မွားျခင္း တပါး
(ဤကား ဝိပလႅာသာ ၁၂-ပါး သရုပ္တည္း)

( တရားေဟာသူ တရားနာသူ )
ဓမၼကထိက ပုဂၢိဳလ္သည္ ျမင့္ေသာ ညီမွ်ေသာ ေညာင္ေစာင္း၊ အင္းပ်ဥ္၊ တရားေဟာပလႅင္၊ ကုတင္၊ ကုလားထိုင္၊ ခံုတန္းရွည္ စသည္တို႔၌ ထိုင္ေန၍ တရားေဟာလွ်င္ 
နိမ္က်ေသာ ညီမွ်ေသာ ကုလားထိုင္၊ ခံုတန္းရွည္၊ စသည္တို႔မွာ ထိုင္ေန၍ တရားနာၾကလွ်င္ မရိုေသမႈအတြက္ ဝိနည္းေတာ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေသာ အျပစ္ မရွိဟူ၍ သိအပ္၏။

ဓမၼကထိက တရာေဟာပုဂၢိဳလ္တို႔ ေဟာရာတြင္ ဥဒၵိႆနည္းအားျဖင့္ ေဟာလွ်င္ ေဟာေသာပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ နာေသာပုဂၢိဳလ္ ႏွစ္ပါးအေပၚမွာသာ ဂါရဝအျဖစ္၊ အာပတၱိအျဖစ္ကို ဆံုးျဖတ္အပ္၏။
ရည္ရြယ္၍ မေဟာအပ္ေသာ သူမ်ားႏွင့္မဆိုင္၊ တေယာက္ကို ရည္စူး၍ ေဟာေနလွ်င္ မရည္စူးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က ဘယ္ေနရာကပင္ေန၍ နာေသာ္လည္း အျပစ္မရွိ၊ ထိုမရည္စူးအပ္ေသာ သူတို႔က မသင့္ေသာေနရာ၌ ေန၍နာမႈေၾကာင့္ ဓမၼကထိကပုဂၢိဳလ္မွာလည္း အာပတ္မသင့္၊ 

အႏုဒၵိႆ နည္းအားျဖင့္  ေရွ႔၌ေရာက္လာသမွ်ေတြကို သိမ္းရံုး၍ ေဟာၾကားလွ်င္ တရားနာပုဂၢဳိလ္အတြက္ မရိုေသမႈ၊ ဓမၼကထိကအတြက္ အာပတ္သင့္မႈမ်ားသည္ ပရိသတ္ တစုလံုးႏွင့္ ဆိုင္၍ေန၏။

( အဘိညာ ပရိညာ )
၁။ အဘိညာ ဆိုသည္ကား သိရိုးသိစဥ္ထက္ အထူးအခၽြန္ လြန္၍ သိျခင္း။
၂။ ပရိညာ ဆိုသည္ကား သိထိုက္ေသာ အေထြအျပားတို႔ကို အသီးသီး ျခားနား၍ သိျခင္း။
ထိုႏွစ္ပါးတို႔တြင္ အဘိညာ၌ သိရိုးသိစဥ္ ဆိုသည္ကား----
ခပ္သိမ္းေသာ ပုထုဇဥ္သတၱဝါတို႔၏ သိရိုးသိစဥ္ေပတည္း၊ ဝိပလႅာသတရားတို႔၏ သိျခင္းေပတည္း၊ ထိုသိရိုးသိစဥ္ထက္ အထူးအခၽြန္ လြန္၍သိျခင္းဆိုသည္ကား ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ မရွိ၊ သတၱဝါဟူ၍ မရွိ၊ အတၱဟူ၍ မရွိ၊ ဇီဝဟူ၍ မရွိ၊ ရုပ္တရား နာမ္တရားသည္သာ ရွိ၏၊ ထိုရုပ္တရား နာမ္တရားသည္လည္း ပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္၊ သတၱဝါ မဟုတ္၊ အတၱ မဟုတ္၊ ဇီဝ မဟုတ္ဟု သိျခင္းသည္ သိရိုးသိစဥ္ထက္ အထူးအခၽြန္ လြန္၍သိျခင္း မည္၏။ ဤကဲ့သို႔ သိျခင္းကို အဘိညာ ဆိုသည္။

ပရိညာ၌ သိထိုက္ေသာ အေထြအျပားတို႔ကို ျခားနား၍ သိျခင္းဆိုသည္ကား---
ထိုရုပ္တရား နာမ္တရားတို႔ကို ဤကား ပထဝီ၊ ဤကား အာေပါ၊ ဤကား စိတ္၊ ဤကား ဖႆ-စသည္ျဖင့္ ျခားနား၍ သိျခင္း ဉာတပရိညာ တပါး။ 
၄င္းတို႔၏ အနိစၥသေဘာ၊ ဒုကၡသေဘာ၊ အနတၱသေဘာ တို႔ကို ပိုင္းပိုင္းျခားျခား သိျမင္ျခင္း တိရဏပရိညာ တပါး။
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ သေဘာတို႔ကို ထင္ျမင္သျဖင့္ နိစၥ သုခ အတၱ အေနႏွင့္ စြဲလမ္းရင္းရွိေသာ ကိေလသာတို႔ကို ပယ္ခြာေစႏိုင္ျခင္း ပဟာနပရိညာ တပါး။
ဤပရိညာ သံုးပါးတို႔ကို ဆိုသည္။

ဤအဘိညာဉာဏ္ ပရိညာဉာဏ္တို႔ကို ေပါက္ေရာက္ႏိုင္ေသာသူသည္ မိမိသႏၲာန္၌ ဝိပလႅာသတရားတို႔၏ သိျမင္ခ်က္တို႔ကို သိျမင္သလိုမဟုတ္၊ အသိမွား၊ အျမင္မွား ျဖစ္သည္ဟု မိမိဉာဏ္ျဖင့္ ျငင္းဆန္ပယ္ဖ်က္ႏိုင္၏။

( ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး )

No comments: